• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Mutsuzum

nisa1234

Guru
Kayıtlı Üye
Katılım
3 Ocak 2014
Mesajlar
1.613
Emoji Skoru
1.272
Puanlar
448
Yaş
36
Yer
İstanbul
Ben küçüklüğümden beri yazı yazamiyorum. Ya eleştirilmekten korkuyorum yada insanlara kendimi açıp anlaşılmamaktan. İkisinden biri ama hala emin değilim. 10 sene önce, hala inanamıyorum bu kadar zaman geçtiğine, yanlış bir karar verdim. Nışanlımdan ayrıldım. O günden beri çok üzgünüm. Pişman oldum düzeltmek istedim kabul etmedi. Seneler içinde yaşadıklarım o verdiğim karardan daha da pişmanlık yaşamama sebep oluyor. Kendimi affedemiyorum sanirim. Her geçen yıl daha da acıtıyor beni. Zaman iyileştirir derler. İyileştirmedi daha kötü yaptı. Napıcam bilmiyorum. Duygusal biriyim, çevremde insanlarda yok. Yanlızım çok yalnızım
 
10 sene gecmıs üstünden , gecmıse takılı kalmak bi fayda sağlamamış , sıfırdan bi sayfa açmaya ne dersin
 
Ben küçüklüğümden beri yazı yazamiyorum. Ya eleştirilmekten korkuyorum yada insanlara kendimi açıp anlaşılmamaktan. İkisinden biri ama hala emin değilim. 10 sene önce, hala inanamıyorum bu kadar zaman geçtiğine, yanlış bir karar verdim. Nışanlımdan ayrıldım. O günden beri çok üzgünüm. Pişman oldum düzeltmek istedim kabul etmedi. Seneler içinde yaşadıklarım o verdiğim karardan daha da pişmanlık yaşamama sebep oluyor. Kendimi affedemiyorum sanirim. Her geçen yıl daha da acıtıyor beni. Zaman iyileştirir derler. İyileştirmedi daha kötü yaptı. Napıcam bilmiyorum. Duygusal biriyim, çevremde insanlarda yok. Yanlızım çok yalnızım
Geçmişte ister istemez bir çok hatalar yapıyoruz geçmişe takılı kalınca bu sefer bugünü geleceği kaçırıyoruz. 10 sene gibi uzun bir zaman geçmiş üzerinden olan olmuş söylemesi kolay diyeceksiniz ama önüne bakmalısın. Yalnızlık gerçekten zor bir imtihan bende yalnızlık ile cebelleşiyorum maalesef çevremde hiç kimsem yok maalesef.Yaptığın hataları kabul ederek kendini affetmekle başla kendine böyle zulmetme
 
Nasıl yapıcam. Çok masumdum ozamanlar. Bugüne ve geleceğe odaklanamıyorum. Birbirine sevgiyle bakan çiftler görünce acı çekiyorum.
 
Yanınızda destek kim var.herhamgi bir psikolojik destek terapi filan alıyor musunuz.yasiniz kac.
 
bana destek olacak kimse yok. Bir arkadaşım yok kafa dağıtabileceğim. Çok çok utanarak yazıyorum evliyim. Kabus gibi bişey yaşadığım. Kötü bişey söylemeyin nolur. Böyle hisler içinde olmak bana çok acı veriyor. Eşim de beni çok yetersiz hissettirdi evlendiğimden beri. Zaten özgüveni olan biri değildim. Onunla kuramadığım bağda sebep oldu daha pişman olmama. Yaşamaktan korktuğum şeyler vardı ilk nişanlımla. Kaç katını bana yaşattı. Aylarca Hergün ağladığımı biliyorum. Gelip sarılmadı bile ağlarken. Kapıyı çekti gitti. Bir kere bile iyiki evlendim seninle diyemedim. Duygusal olarak hiç yanımda olmadı. Kendi problemleri var. Sorunlu bir ailesi olmuş ama ben yapmadım ona kötü birşey. Duygusal biri olduğumu hayatta huzur sevgi istediğimi söylemiştim. Bir kez bile elimden tutup yürümedik, duygusal olarak yapayanlız bıraktı beni. Sanki o gün hayatım altüst oldu. Hergün daha çok pişmanlık yaşadım. Hayatım bundan daha güzel olacaktı eminim buna. Sonrasında bi yüzüm gülmedi.
 
bana destek olacak kimse yok. Bir arkadaşım yok kafa dağıtabileceğim. Çok çok utanarak yazıyorum evliyim. Kabus gibi bişey yaşadığım. Kötü bişey söylemeyin nolur. Böyle hisler içinde olmak bana çok acı veriyor. Eşim de beni çok yetersiz hissettirdi evlendiğimden beri. Zaten özgüveni olan biri değildim. Onunla kuramadığım bağda sebep oldu daha pişman olmama. Yaşamaktan korktuğum şeyler vardı ilk nişanlımla. Kaç katını bana yaşattı. Aylarca Hergün ağladığımı biliyorum. Gelip sarılmadı bile ağlarken. Kapıyı çekti gitti. Bir kere bile iyiki evlendim seninle diyemedim. Duygusal olarak hiç yanımda olmadı. Kendi problemleri var. Sorunlu bir ailesi olmuş ama ben yapmadım ona kötü birşey. Duygusal biri olduğumu hayatta huzur sevgi istediğimi söylemiştim. Bir kez bile elimden tutup yürümedik, duygusal olarak yapayanlız bıraktı beni. Sanki o gün hayatım altüst oldu. Hergün daha çok pişmanlık yaşadım. Hayatım bundan daha güzel olacaktı eminim buna. Sonrasında bi yüzüm gülmedi.
Hala evli misiniz.cocuk varmı.aileniz yaninizdami
 
bana destek olacak kimse yok. Bir arkadaşım yok kafa dağıtabileceğim. Çok çok utanarak yazıyorum evliyim. Kabus gibi bişey yaşadığım. Kötü bişey söylemeyin nolur. Böyle hisler içinde olmak bana çok acı veriyor. Eşim de beni çok yetersiz hissettirdi evlendiğimden beri. Zaten özgüveni olan biri değildim. Onunla kuramadığım bağda sebep oldu daha pişman olmama. Yaşamaktan korktuğum şeyler vardı ilk nişanlımla. Kaç katını bana yaşattı. Aylarca Hergün ağladığımı biliyorum. Gelip sarılmadı bile ağlarken. Kapıyı çekti gitti. Bir kere bile iyiki evlendim seninle diyemedim. Duygusal olarak hiç yanımda olmadı. Kendi problemleri var. Sorunlu bir ailesi olmuş ama ben yapmadım ona kötü birşey. Duygusal biri olduğumu hayatta huzur sevgi istediğimi söylemiştim. Bir kez bile elimden tutup yürümedik, duygusal olarak yapayanlız bıraktı beni. Sanki o gün hayatım altüst oldu. Hergün daha çok pişmanlık yaşadım. Hayatım bundan daha güzel olacaktı eminim buna. Sonrasında bi yüzüm gülmedi.
Siz bence evlendiğiniz kişi eski nişanlınıza göre size çok daha az değer verdiği için bu acıyı çekiyorsunuz. Yani daha iyisi varken elimin tersiyle ittim şu an kendi yanlış kararım yüzünden kötü bir evliliğin içindeyim pişmanlığı.. yoksa 10 yılda herkes herkesi unutur. Bence siz evliliğinize odaklanın ilişki terapistine filan gidin gerekirse psikolojik tedavi alın. Evliliğiniz düzelmezse de ayrılmayı düşünün çocuğunuz yoksa.. bu şekilde Ömür geçmez. Eğer hayatınızda sizi mutsuz eden bir erkek olmazsa sizin bu çektiğiniz acı hafifleyecektir..
 
Lütfen destek al ve boşan bu şekilde hayat geçmez. Sana acı veren şeyleri bırakmalısın
 
İçinizdeki bu hisleri aşmadan şu anki evliliğinizi neden yaptınız? Zorla mı evlendirdiler?
 
Kötünün iyisi durumu için üzülmeye gerek yok sonuçta herkes yoluna bakmış boşanmaya bak eğer boşanmıyorsan kendini geliştir kitap okuyarak başlayabilrisin eşine karşı özgüvenli ol kendini ezdirme çocuk yapma lütfen birde bu yükle kalankalma
 
Haklı olabilirsiniz. İlk nışanlımla görüşürken yaşarım diye korktuğum herşeyin ama herşeyin kat kat fazlasını yaşadım. Onunla ayrılmayı ben istedim. Oda dört dörtlğk değildi( kimse değil) ama beni korkuttular çevremdekilerde biraz. Sonra bazı şeylerin farkına vardım görüşmek istedim çok acı çektim evlilik düşünmüyorum dedi, oda duygusaldı, biz farklı şehirlerde yaşıyorduk. Benim inancım daha kuvvetliydi ozaman; elini tutmadım, çekingendim yüzüne bakamıyordum bile utangaçlıktan. Hep kendimi korumuştum erkeklerden duygusal bişey yaşamamıştım hiçkimseylr. Ona karşıda sert oldum güçlü gözükmeye çalıştım tecrübem yoktu hiç.şimdi çok aptalca geliyor. Ona rağmen istiyordu beni. Etraftakilerimde dolduruşuna geldim. Erkekleri tanımıyordum, uzaklık vardı onu tam anlayamıyordum. Sonra pişman oldum devam etmek istedim istemedi, kimseyle evlenmek istemiyorum dedi. Gerçektende 8 sene evlenmedi. 2 sene önce evlenmiş, 😞 oda tetikledi beni sanırım. Benim yaşayamadığım hayatı başkası yaşıyor. Utanıyorumda böyle bir insana dönüştüğüm için ama acı çekiyorum. Yabancı biriyle evlenmiş. Çocuğu olmuş. Biz görüşürken adamın erkekliğinden bile şüphe etmiştim. İki tane arkadaşım bu sebeple evliliklerini bitirmek zorunda kalmıştı. Çok kaygılı bir tipmişim. Yetiştiğimiz aile ülke bizi bu durumlara düşürdü diye düşünüyorum, herşeye herkese karşı kırgınım. Beni ben yapan herşeye. Sonra eşimle tanıştım çok farklı gösterdi kendini. Duygusal romantik. İlk nışanlıma karşı yapamadığım herşeyinyaptım çok emek verdim eşime. Bir kere sarılmadı adam bana, bir kez gözlerimin içine baktığını hatırlamıyorum. Bir kez özel bir gün kutlamadı. Sadece çalışsın ve dinlensin. Para mal mülkte yoktu gözüm. Bunları konuştum eşimle, yapamıyorum görmemişim vs niye benimle evlendin baksaydın evlenmeseydiler döndü. İlk nışanlımla Ayrılıktan sonra pişman olmuştum Nasip dedim sonra Allah daha iyisini çıkaracaktır yada vardır bir sebebi diye önüme bakmaya çalışıyordum. Acımı hafşfletniştim. Hazır olunca çıktım eşimin karşısına. Eşimle yaşadıklarım kabus gibi geliyor. Yapamam dediğim yaşayamam ben böyle şöyle olursa dediğim herşey başıma geldi. Sınav diyorlar. İnancım konusunda da zayıflama oldu. İnanamıyorum şu an hayatıma. Bir gün kadın gibi hissedemedim. Bayan olduğumu unutturdu eşim bana, duygusallık yok hiç . Ayrılıktan sonrapişnandım çok ağladım, seneler içinde bin pişman oldum. Şu ana kadar onunla görüşmemizdeki yaşadığım hisleri yaşamadım hiç.
 
Haklı olabilirsiniz. İlk nışanlımla görüşürken yaşarım diye korktuğum herşeyin ama herşeyin kat kat fazlasını yaşadım. Onunla ayrılmayı ben istedim. Oda dört dörtlğk değildi( kimse değil) ama beni korkuttular çevremdekilerde biraz. Sonra bazı şeylerin farkına vardım görüşmek istedim çok acı çektim evlilik düşünmüyorum dedi, oda duygusaldı, biz farklı şehirlerde yaşıyorduk. Benim inancım daha kuvvetliydi ozaman; elini tutmadım, çekingendim yüzüne bakamıyordum bile utangaçlıktan. Hep kendimi korumuştum erkeklerden duygusal bişey yaşamamıştım hiçkimseylr. Ona karşıda sert oldum güçlü gözükmeye çalıştım tecrübem yoktu hiç.şimdi çok aptalca geliyor. Ona rağmen istiyordu beni. Etraftakilerimde dolduruşuna geldim. Erkekleri tanımıyordum, uzaklık vardı onu tam anlayamıyordum. Sonra pişman oldum devam etmek istedim istemedi, kimseyle evlenmek istemiyorum dedi. Gerçektende 8 sene evlenmedi. 2 sene önce evlenmiş, 😞 oda tetikledi beni sanırım. Benim yaşayamadığım hayatı başkası yaşıyor. Utanıyorumda böyle bir insana dönüştüğüm için ama acı çekiyorum. Yabancı biriyle evlenmiş. Çocuğu olmuş. Biz görüşürken adamın erkekliğinden bile şüphe etmiştim. İki tane arkadaşım bu sebeple evliliklerini bitirmek zorunda kalmıştı. Çok kaygılı bir tipmişim. Yetiştiğimiz aile ülke bizi bu durumlara düşürdü diye düşünüyorum, herşeye herkese karşı kırgınım. Beni ben yapan herşeye. Sonra eşimle tanıştım çok farklı gösterdi kendini. Duygusal romantik. İlk nışanlıma karşı yapamadığım herşeyinyaptım çok emek verdim eşime. Bir kere sarılmadı adam bana, bir kez gözlerimin içine baktığını hatırlamıyorum. Bir kez özel bir gün kutlamadı. Sadece çalışsın ve dinlensin. Para mal mülkte yoktu gözüm. Bunları konuştum eşimle, yapamıyorum görmemişim vs niye benimle evlendin baksaydın evlenmeseydiler döndü. İlk nışanlımla Ayrılıktan sonra pişman olmuştum Nasip dedim sonra Allah daha iyisini çıkaracaktır yada vardır bir sebebi diye önüme bakmaya çalışıyordum. Acımı hafşfletniştim. Hazır olunca çıktım eşimin karşısına. Eşimle yaşadıklarım kabus gibi geliyor. Yapamam dediğim yaşayamam ben böyle şöyle olursa dediğim herşey başıma geldi. Sınav diyorlar. İnancım konusunda da zayıflama oldu. İnanamıyorum şu an hayatıma. Bir gün kadın gibi hissedemedim. Bayan olduğumu unutturdu eşim bana, duygusallık yok hiç . Ayrılıktan sonrapişnandım çok ağladım, seneler içinde bin pişman oldum. Şu ana kadar onunla görüşmemizdeki yaşadığım hisleri yaşamadım hiç.
Tamam artık bunları geride bırakıp geleceğinize odaklanmalısınız. Şuandan itibaren yapılacaklara konsantre olun evlilik terapistine gidin o sizi yönlendirecektir. Gördüğüm kadarıyla psikolojiniz de iyi değil onunla ilgili de tedavi olmalısınız. Biraz gayret etmeniz gerekiyor.
 
Geleceğe umutla bakamıyorum. Terapist ücretleride çok pahalı. Bir iki isim araştırdım 😞 takılı kaldım. Hayatım hiç iyiye gitmedi o günden sonra. Üzüntü üzüntü….
 
Geleceğe umutla bakamıyorum. Terapist ücretleride çok pahalı. Bir iki isim araştırdım 😞 takılı kaldım. Hayatım hiç iyiye gitmedi o günden sonra. Üzüntü üzüntü….
Bu kadar mutsuzsanız neden boşanmayı düşünmüyorsunuz?
 
Bir insanın geçmişinde hatalar yapması çok doğaldır. Önemli olan bu hatalara takılı kalarak gelecek güzel günlerini kaçırmasıdır. Her insanın başına gelebilir. Siz geçmişe takılı kalmışsınız. Bu bence çok yanlış. O zaman öyle karar vermen gerekiyordu ve verdin. Bundan daha doğal bir şey yok. Hataysa da hata
 
Back
X