Kız arkadaşlarımdan bile kıskanan , tayt ve dar paça pantolonu geçtim ispanyol paçalı pantolonu bile çok görür kıskanırdı. Sadece o varken biriyle görüşebilirdim , tek başıma asla , kavga kıyamet kopardı. Eski sevgililerimi sorgular elini tuttu mu , öptü mü süreklı bunları sorardı. En küçük bişeyde huzursuzluk çıkartırdı, aynı zamanda piskopatça bağımlı şekilde severdi. Dışardan bakınca sağlıkçı , düzgün bir mesleği olan , kendini her ortamda sevdiren biriydi. Diğer yüzünü bir ben görüyordum. Ne yaptım biliyor musun bir gün canıma tak etti ve yapamadığım kısıtlandığım , canımın istediğini yaptım... Sosyal medya hesaplarımı açtım , turlara katılıp gezdim , topuklu ayakkabılar aldım , dar paça pantolonlar giydim , makyajımı yaptım , oje mi sürdüm. O ne yaptı nasıl yapabilirsin diye kavga etti, benim tavrım ''işine gelirse'' şeklindeydi , tabii ben kafamda tamamen bitirmiştim. Ailem bu konu da sürekli şans tanımamı , iyi biri olduğunu söylerdi. Sadece herkesin gördüğü karşıdan nişanlıydı ama benim için o yoktu. Baktım bu kez daha büyük problemlerle geldi bitirdim , o an nefes aldığımı , yaşadığımı hisettim, evlenseymişim hayatımın en büyük hatasını yapacağımı farkettim . Kalbim kırıktı , canım evet yanmıştı sebebi de olaylar buraya kadar gelmeden ayrılsaymışım keşke diye pişmanlık duydum. Saygı yoksa evlilikte yürümez ... Evlenince bu yaşadığın kötü duygular 2 ye katlanınca sevginde bitecek merak etme... Zararın neresinden dönsen kardır.
Hiç beklemediğim anda karşıma eşim çıktı. Evlendik , kıskançlık yok , kısıtlama yok , destek oldu kendi işimi kurdum , istediğim gibi bir evlilik hayatı yaşıyorum , ikimizde de saygı sevgi devam ediyor... gayet hayatımdan memnunum... Diğer psikopat ile evlensem evin güneşlikleri daima kapalı olurdu ve ben açıpda pencereden bir kez bakamazdım...
