Bencilce düşündüğüm zaman ben de aynı şeyi istiyorum. Beni de alsaydın oğlum, mezarda koyun koyuna yatsaydık diyorum... Ama sonra eşim ve ailem geliyor aklıma. Sonuçta biz de bir annenin kuzusuyuz. Annem bana bu olaydan sonra kendimi toplamam için hep şunu söyledi: Sen bir bebek daha dünyaya getirebilirsin kızım ama ben seni bir daha doğuramam... Sevdiklerim için ayakta durmaya, yaralarımı sarmaya çalışıyorum... Yoksa biz gözlerinin önünde tükendikçe onlar da mahvoluyor. Gerçi sadece onlara rol yapıyorum, iyiymiş gibi davranıyorum. Yalnız kaldığımda yine aynı tükenmiş ben... Yine ağlama krizleri...
Bazen içim taşıyor, yangınımı dışarıya da taşıyorum. Dayanamıyorum, ne yapayım... Psikolojik destek almaya ben de başladım ama ilaç kullanmıyorum, kullanmak da istemiyorum. Ağlama krizlerim azaldı, ama iç yangınım geçmedi, göğsümün sıkışması geçmedi. Geçecek mi bilmiyorum. Bazen yeni bir bebek istiyorum deli gibi, bazen de korkuyorum, istemiyorum... Normalde de dengesiz biriyim ama bu olaydan sonra daha da bir dengesizleştim...