İki yılı geçen bir ilişkim var ama artık biliyorum ki yapı olarak pek uyumlu değiliz. Ben sabah güneşiyle mutlu olan, hayata umutla bakan biriyim. O ise geceleri gergin, sabahları yorgun ve mutsuz uyanan biri… Bu gerginliği de çoğu zaman bana yansıyor.
Başlarda kendimden sandım, sonra anladım ama kabullenmek zor oldu. Çünkü bir yanda sevildiğimi hissettiren güzel anlar vardı; yemekler, çiçekler, güzel sözler… Ama diğer yanda içime işleyen bir huzursuzluk.
Ben hayatın iyi tarafını görmeye çalışan biriydim, şimdi ise eski enerjimi kaybetmiş hissediyorum. İçimde birikenler, söyleyemediklerim ve yaşayamadıklarım beni yavaş yavaş tüketti. Sürekli beklemek, idare etmek… Bunlar sevginin önüne geçti.
Beni sevdiğini biliyorum ama artık sabrım kalmadı. İçimde kalan her şey zamanla öfkeye, hatta kırgınlıktan doğan bir nefrete dönüştü.
Çocuğu da var hayata bakışımız farklı .
Sanırım en zor soru şu:
Hayata bu kadar farklı bakan iki insan gerçekten mutlu olabilir mi?
Başlarda kendimden sandım, sonra anladım ama kabullenmek zor oldu. Çünkü bir yanda sevildiğimi hissettiren güzel anlar vardı; yemekler, çiçekler, güzel sözler… Ama diğer yanda içime işleyen bir huzursuzluk.
Ben hayatın iyi tarafını görmeye çalışan biriydim, şimdi ise eski enerjimi kaybetmiş hissediyorum. İçimde birikenler, söyleyemediklerim ve yaşayamadıklarım beni yavaş yavaş tüketti. Sürekli beklemek, idare etmek… Bunlar sevginin önüne geçti.
Beni sevdiğini biliyorum ama artık sabrım kalmadı. İçimde kalan her şey zamanla öfkeye, hatta kırgınlıktan doğan bir nefrete dönüştü.
Çocuğu da var hayata bakışımız farklı .
Sanırım en zor soru şu:
Hayata bu kadar farklı bakan iki insan gerçekten mutlu olabilir mi?