Gece tüm mesajları okudum. Bebek sahibi olmak için çabalayan insanların bu duyguyu anlamasını beklemek çok gerçekçi gelmiyor bana. Onlar yaşadıkları zorluk üzerinden empati kuruyorlar ama senin yaşadığını tam göremeyebiliyorlar. Açıkçası mesajların içinde senin ne hissettiğin ve ne istediğin de çok net anlaşılmıyor.
Bu arada ben de senin yeterince dikkat etmediğin izlenimine kapıldım, çünkü daha çok o tarz yorumlara tepki verdiğini gördüm.
Ne zaman öğrendiğini bilmiyorum ama ilk doktor randevusundan sonra daha farklı hissedeceğini düşünüyorum. Bu gerçekten büyük bir değişim ve insanın diğer planlarını da sarsıyor.
Ben açıkçası bebeği aldıracağını düşünmüyorum. Hayatım boyunca çocuk isteyip istemediğimden hiç emin olamadım. Eşim bir noktada ikna etti denemeye başladık ama ne takvim ne ovulasyon bakmadık sanırım eşim korktu da bir ara çok üstüne düştü sonra ben de şok olmuştum ilk gördüğümde sanki hiç olmayacak gibiydi. 34 yaşında doğurdum ama daha öğrenmeden “olmasa da olur, bu duyguyu bilmediğim için eksik hissetmiyorum” diyordum. Şu an 5,5 aylık bir bebeğim var ve dürüst olayım, bu beni mucizevi şekilde daha mutlu birine dönüştürmedi.Ama artık bebeğim olmadan bu hayat renksiz ve çekilmez gelir.
Lohusalığım ve doğumum oldukça travmatik geçti. Bebeğe büyük ölçüde tek başıma bakıyorum. Eşim çok erken çıkıp çok geç geliyor. Ev çoğu zaman kaos halinde. Haftada bir temizlik yapan biri var ama o da yetiştiği kadar. Yemekleri fırsat buldukça yapıp donduruyorum, çoğu zaman oradan ısıtıp yiyorum. Mama konusu vardı sarılık sebepli ama tek başıma hazırlama temiz biberon vs bile bana zor geldi, kafaya koyup 3 günde bıraktım.
Ama en zorlayan şey bunlar değil. Lohusalıkta eşim ve annesiyle yaşadığım tartışmalar beni çok yıprattı.
Hamileliğim çok güzeldi, bebeğimle bağ kurmaya çalıştım ama o “ağlayarak gelen büyük duygu” bana bebeğim 20 günlükken geldi. Yani o his başta olmayabilir. Hamilelikte de hissetmeyebilirsin. Ama bir noktada, onun sana herkesten daha iyi geldiğini fark edebilirsin.
Eşime çok aşığım. Ona sarıldığımda hissettiğim mutluluğu tarif edemem. Ama bebeğini uyurken özlemek, sabah ne kadar uykusuz olsan da onun gülüşünü görmek… bu bambaşka bir şey. Bunu yaşamadan anlamak mümkün değil.
Şunu da düşün: Şu an içindeki can, ileride olacak o kişiden farklı. Yani bu duygu bile zamanla değişecek. Eğer bir karar verip sonrasında kayıp yaşarsan, “bu duygular yüzünden mi yaptım” diye kendini suçlama ihtimalin de var.
Ben olsam onunla konuşurdum. Ben de öyle yaptım. Bir sigara yakıp “şimdi ne yapacağım?” diye düşündüğüm anlar oldu.
Ama şunu söyleyebilirim: Şu an düşündüğün şeyler, en büyük problemler olmayacak. Ve bir bebeğe yalnız bakmak dünyanın en zor şeyi değil. Zor, çok yorucu ama bir süre sonra yönetilebilir hale geliyor. Mesela 3 ay sonra kendi beşiğinde uyumaya başlayınca benim hayatım resmen seviye atladı.
Ve en önemlisi: Bu zorluklar hep aynı kalmıyor. Sürekli değişiyor.
Karar senin, ama şunu bil: Hislerin de zamanla değişebilir
borçlar bitiyor 2niz de çalışıyorsunuz boş yere stres yapmayın 
arkadaşım sakin ol. Hayırdır, niye kılıf uydurayım . Aldırınca doğmuyor ne demek:) gereksiz kelime yığınlarını bir araya getirip yorum yapmışsın. Yazdığım şeyden muhalefet olmak için yorum yazmışsın sırf. Bu benim düşüncem sen kendi düşünceni konuyu açana yapmalısın. Bilim bilim demişsin de pek haberin yok sanırım. 4 haftada bebeğin kalbine kadar oluşur. Sadece biz 8. Hafta civarı duyarız. Kalbi atmaya başlayan embriyo dediğin bebeği. İstemediğinde korunmak gerekir. Korunmuyorsan sürpriz olmaz. Buda bilimsel bir cevap senin için. Pcosun gebeliğe engel olmadığı da bilimsel bir cevap. 4 haftada kalp atım damarı olduğu da bilimsel bir cevap. Allah bilmiyormuydu falan,,, çok gereksiz cümleler. İlle bir karşı yorum yapacaksan dediğim gibi bana değil konuyu açana yapacaksın. Tıp bilim sağlıksız bir gebeliği sonlandırmak için aslında var... 3 aya kadar aldırmak sadece tolerans zamanı. Buda sana bilimsel cevap. Çok bilimden bahsettiğin için bilimsel ilerliyorum sana.
fikrini konuya açana yaz bana değil. 
