Şimdi tek aklımıza gelen yani son çare olarak gördüğümüz yol, sonuna kadar uygu sömürüsü yapıp ağlayıp yalvararak annemi psikolğa götürmek içim rol yapmak, son çaremiz bu... Ne olursa olsun o bizim annemiz, kardeşimle ben kendimize hayat kuruyor olabilir ama aklımız annemizde kalacak, sürekli bir eksiklik huzursuzluk olacak içimizde. Kısacası kaçacak bişey değil bu, mutlaka halletmemiz gerekiyo diye düşünüyorum.