Merhaba kızlar. 4 yıl önce boşandım ve 10 yaşında bir oğlum var. 3 yıl önce biriyle tanıştım birbirimizi çok sevdik. Sevgilim lişkinin başında bana ailenin tek oğlu ve en büyük çocuğu olduğu için ailesinin boşanmış bir çocuklu kadın istemeyeceğini, evlilik beklentim olmamasını söyledi. Ben de o dönem zaten evlilik düşünmediğimi onunla mutlu olduğumu söyleyerek bu durumu kabullendim. 3 yılda birlikte olduğumuz zamanlarda çok güzel bir aşk yaşadık çok mutluyduk çok iyi anlaşıyorduk. O kadar düşünceliydi ki sürekli gözümün içine bakıyordu. Ama 3 yıl içinde defalarca benden ayrıldı. “Ben yapamıyorum, insan sevdiği kadınla evlilik hayali kuruyor, ben bu eksikliği kaldıramıyorum, ailem seni bilmediği için sürekli bir kız bulup evlen diye baskı yapıyor” falan filan dedi. Kaç kez ayrıldık hatırlamıyorum her defasında 1 hafta 10 gün sürmeden ya o beni arayıp çok özledim sensiz yapamıyorum diyordu ya ben bir şekilde barışıyorduk tekrar. Ama bu süreç beni aşırı derecede yıprattı artık çünkü kendimi kötü hissediyorum. Bir ay önce yine benden bu gerekçeyle ayrıldı ben de kabul ettim ayrılığı. 17 gün sonra geri geldi ben sensiz yaşayamıyorum yemek yiyemiyorum uyuyamıyorum diye. Bu arada gerçekten bayağı zayıflamış göz altları morarmıştı. Ama ben kabul etmedim bu durum beni yıpratıyor artık şimdi gelsen yine gideceksin ben istemiyorum dedim. Sana biraz zaman tanıyorum otur düşün benimle evlenmeyi göze alabiliyorsan devam edelim aksi halde olmaz dedim. Birkaç gün bekledi sonra yüzyüze konuşalım dedi. 6 gün önce buluştuk oturup uzun uzun konuştuk. Ailem kabul etse bile elalem ne der korkusunu yenemiyorum dedi, çocuğun olmasa herkes bir yerde kabul ederdi ama oğlun çok büyük ben kimin karşısına çıkıp bu çocuk benim oğlum diyeceğim dedi. Ben 32 yaşındayım o 28 yaşında. Bana sarılıp hüngür hüngür ağladı, yapamam anla beni affet ben senden başka bişey istemiyorum dedi ben yanından ayrılırken hâlâ ağlıyordu, sıkı sıkı sarıldı kokladı gitti. Ben yokluğuna dayanamıyorum onu çok özlüyorum. Çok ağlıyorum günlerdir uyuyamıyorum. O ne yapıyor bilmiyorum beni her yerden engellemiş. 6 gündür ses seda yok. Beni sevdiğine çok eminim ama demek ki çokk çok sevmiyormuş. Sevseydi ailesinin karşısına çıkmayı göze almaz mıydı? Ayrılırken hâlâ ben bu kararı veremiyorum bu dert beni mezara götürecek diyip duruyordu. Sizce gerçekten seviyorsa benimle evlenmeyi göze alabilir mi ? Bana geri gelir mi ? Yoksa gitmiş artık unut mu dersiniz ? O kadar bunaldım ki artık bu konuda birileriyle konuşmazsam hastanelik olacağım
şaka yapıyorum bütün bunları gerçekten ben de düşünüyorum. En iyisi kendi yoluma devam edip bir daha asla görüşmemek. Bu yas da geçecektir hangi dert sonsuza kadar kalır ki.. unuturum elbet
