- Katılım
- 20 Eylül 2025
- Mesajlar
- 257
- Emoji Skoru
- 359
- Puanlar
- 18
- Yaş
- 27
- Konu Sahibi kataraktpenguen17
- #1
Selam kızlar;
2.5 haftanın sonunda sizinle paylaşmak ve fikirlerinizi almak istedim.
Normalde iyi giden bir ilişkim vardı, nişanlımdan da memnunum genel anlamda ama bu ara psikolojik olarak çok yoruldum sanırım ve artık ne düşünsem bilemedim, herşeyin daha kötü olacağına dair bir algıya sahibim.
Nişanlım çalıştığı işyerinde saygı duyulan, iyi iş yapan birisi. Ancak her gözü açık patron gibi, fazla hiçbir hak ve alacağı olmamasına rağmen devamlı az çalışan bir birim varsa orayı da toparlamaya, oranın işlerine yardım etmeye (kendi işlerine ek olarak) gönderiliyor.
Sevgililik sürecimizde de bu durum kendisini çok yıprattı, çok yoruldu, kendi işleri dışında devamlı başkalarının arkasını toplamak, devamlı alan-bölüm değişikliği, tam ayak uydurup rahatlamışken yeniden toparlamaya gönderilmesi... Sinirleri bozulmuştu kısacası bu durumdan
12. ayın ortalarından beri yine düzeltmek için gönderildiği bölümde keyfi yerindeydi, işleri düzenliydi, çok şehir dışına git geli olmuyordu memnundu yani
ocak ayının ortalarında işyerinde kalifiye bir işçi bir anda işten çıktığını duyurdu, işleri de yoğun olduğu için tabiki kalan tüm işler bir anda ''sen halledersin'' demesiyle nişanlımın üzerine kaldı-yani yeniden bir bölüm değişikliği oldu
Bunu öğrendikten sonra başladı devamlı dert yanmaya, aşırı tatsız olmaya, devamlı sinir stres topu, doğru düzgün benimle konuşmuyor-enerjisi düşük ve tatsız olduğu için ben yükseltmeye çalışıyorum devamlı, sinirli yorgun vs vs... Anladınız demek istediğimi...
Bu süreci gerçekten idare etmeye çalıştım, çünkü tabiki sevdiklerimizin yanında olacağız, ama her telefonla konuştuğumuzda tatsız olması, yorgun olması, mutsuz olması, benim git patronunla-müdürünle görüş, kaybetmek istemeyecekleri bir elemansın hayatım dememe rağmen (başka bir çözüm önerisi sunamıyordum malesef) asla yapmaması ama devamlı şikayetçi ruh hali enerjimi emmeye, benim de gittikçe enerjimi düşürmeye başladı, üstelik hep ben bizi üstte tutmaya çalıştığımdan sanırım o süreçte biraz yoruldum. Karşımda çözüm yolu bulmaya çalışan birisi yok, ben devamlı enerjisini yüksek tutmaya çalışıyorum ama benimle (sadece benimle değil bu arada herkesle olduğunu teyit ettim) konuşmaya mecali yokmuş gibi, isteksizmiş gibi ruh hali canımı sıktı...
En sonunda bende biraz sinirlendim sanırım, keşke sana yardımcı olabilsem ama olamıyorum, çözüm önerisi sunuyorum yapmıyorsun, ne yapacağımı bende bilmiyorum, canımı sıktı artık bu durum, bende çok kötüyüm, bir sürü derdim var ama devamlı bana dertle geldiğin için sana anlatamıyorum artık patlama noktasına geldim falan dedim sitem ettim, 1-2 gün sonra gitmiş görüşmüş müdürle, tabiki hiçbirşey değişmemiş. (klasik biz sana güvendiğimiz için, yapabildiğini bildiğimiz için vs demişler) ama en azından rahatlamış gibiydi, idrak da edebildi sanırım
Tam günlük hayatın koşuşturması arasında enerjisinin toparlanması, üzerinden o sitemkar tatsız havanın gitmesi ile düzelmeye başlamış, enerjimiz dengelenmeye başlamıştı ki şu lanet ne hastalığıysa ondan oldu... Gözleri akıyor, burnu akıyor, başı ağrıyor, ateşi var, halsizlik devamlı, boğaz ağrısı, şiddetli öksürük derken bunun 0.3 olan hayat enerjisi yine gitti... Yine karşıma aksi, tatsız, hiçbirşey yapmaya enerjisi olmayan, huysuz, akşamları 9.30-10 da yatmak isteyen (bende kurumsalda çalışıyorum, ikimiz de eve 7 de geliyoruz...), uykudan başka birşey yapmayan birisi geldi, hastaydı ve bende manyak olmadığımdan tabiki yine her türlü özeni göstererek ilgilendim onunla, aynı zamanlarda işe de gitmek zorunda kaldığından ekstra tatsız oluyordu 2 kere hediye gönderdim sırf mutlu olsun diye, devamlı aradım sordum mesaj attım, çok özlememe rağmen dinlendiğinden asla rahatsızlık vermedim aramadım etmedim... 1 hafta-10 günde o olay üzerine bu yaşandı, hastalıktan kafasını kaldıramıyor, ben uzakta olduğumdan birşey yapamıyorum, konuştuğumuzda hastalığından hiç hali yok enerjisi düşük veya tatsız konuşuyor, yinede tabiki birşey demedim ve bu devam etti
Ocak ayından beri bu hastalığı hiç gitmedi(nasıl gitmedi ben anlayamadım gerçekten, kocaman adam, spor yapar, ilaçlarını multivitaminlerini içer, düzenli beslenir-bana çok canı tatlıymış gibi geldi açıkçası...) , gitmediği için Ramazanı da beraber geçirelim bahanesiyle annesi-babası da geldi, annesi sağolsun bugün gitti kadın ama gerçekten ocaktan beri devamlı hastaydı, iyileşemedi, tatsızdı, enerjisi yok, birşey derim isteksizmiş gibi konuşur ay nasıl anlatsam bilmiyorum ki kızlar, huysuzluk üstüne huysuzluk
Bende ailemin en büyük çocuğuyum, 3 kardeşiz(en küçüğümüz engelli) hayatımda hep zorluklarla kardeşlerime bakmakla geçti, insan yardım edecek kimsesi olmayınca kendi içine kapanıyor herhalde, bende derdimi asla anlatamıyorum birine, özellikle de nişanlıma, bu süreçte ben onun dert çöplüğü gibi oldum (normal olanın bu olduğunu, dertlerimizi birbirimize anlatmamız gerektiğini, beni çok sevdiğini ve paylaşım yaparak rahatladığını söylüyor) ama bu süreçte bunların hepsi bana çok ağır geldi sanırım. Kendisinin anlattığı bir sürü derdi olduğu içindir ki benimde bu süreçte bir sürü sıkıntım varken hiçbirini anlatamadım, bunlar içimde birikti kendim hallettim ve hallederken yoruldum(çünkü benim için bir alan yoktu) bir yandan onun asla çözemediğim dertleri bindi omzuma...
Yorgunluğu, halsizliği, tatsızlığı uzun süredir üst üste bindi ve beni çökertti, bir süredir eskisi kadar sıcak değiliz gibi hissediyorum çünkü bir türlü kendini toparlayamıyor,enerjisi hep kötü, devamlı şikayetçi ve huysuz modunda, atık bende ilişkiyi yukarıda tutmaya çalışmaktan yoruldum, üstelik böyle ben arayayımlara falan da alışık değilim-hoşuma gitmiyor, bu şikayetçi mentalitesi mi bi bana tuhaf geliyor, ben neden kendi hayatımda da bu kadar dert tasa varken bir de hiç benim alakam olmayan-asla bir etkimin olmayacağı konularda devamlı sıkıntıya giriyorum anlayamadım,
belirtmeyi unuttum, hastalığının üstüne bir de oruç bindi (ikimizde inançlı insanlarız, bende tutuyorum) yani üstüne ketçap mayonez de geldi kızlar kısaca... ne yapmam gerektiğini artık bilemiyorum
Survivor modunda olduğunu anlayabiliyorum, hatsa yorgun iş güç ama bende insanım... uzun süredir bu halini idare ettiğimi düşünüyorum, bundan da gocunmuyorum ama yoruldum, istenmiyormuş gibi hissetmeye başlamak üzereyim,lütfen beni yanlış anlamayın, bencilsin yorumları yapmayın ben zaten bu yüzden kendimi çok kötü hissediyorum sanki sıkıntılı süreçleri atlatamıyormuş gibi bencil gibi
ama gerçekten çok yoruldum, bugün konuştuk ama tatsız konuşuyor gibiyiz (gibiyim) mesela, eski halimizi özlüyorum, onunla bu konuyu konuşmak istiyorum ama çok ikilemdeyim, verdiği tepkiler de ne yazık ki Seyit onbaşı bana fazla geliyor... anlamlandıramıyorum... ne desem saçma, siz ne yapardınız böyle bir durum yaşayan oldu mu...
2.5 haftanın sonunda sizinle paylaşmak ve fikirlerinizi almak istedim.
Normalde iyi giden bir ilişkim vardı, nişanlımdan da memnunum genel anlamda ama bu ara psikolojik olarak çok yoruldum sanırım ve artık ne düşünsem bilemedim, herşeyin daha kötü olacağına dair bir algıya sahibim.
Nişanlım çalıştığı işyerinde saygı duyulan, iyi iş yapan birisi. Ancak her gözü açık patron gibi, fazla hiçbir hak ve alacağı olmamasına rağmen devamlı az çalışan bir birim varsa orayı da toparlamaya, oranın işlerine yardım etmeye (kendi işlerine ek olarak) gönderiliyor.
Sevgililik sürecimizde de bu durum kendisini çok yıprattı, çok yoruldu, kendi işleri dışında devamlı başkalarının arkasını toplamak, devamlı alan-bölüm değişikliği, tam ayak uydurup rahatlamışken yeniden toparlamaya gönderilmesi... Sinirleri bozulmuştu kısacası bu durumdan
12. ayın ortalarından beri yine düzeltmek için gönderildiği bölümde keyfi yerindeydi, işleri düzenliydi, çok şehir dışına git geli olmuyordu memnundu yani
ocak ayının ortalarında işyerinde kalifiye bir işçi bir anda işten çıktığını duyurdu, işleri de yoğun olduğu için tabiki kalan tüm işler bir anda ''sen halledersin'' demesiyle nişanlımın üzerine kaldı-yani yeniden bir bölüm değişikliği oldu
Bunu öğrendikten sonra başladı devamlı dert yanmaya, aşırı tatsız olmaya, devamlı sinir stres topu, doğru düzgün benimle konuşmuyor-enerjisi düşük ve tatsız olduğu için ben yükseltmeye çalışıyorum devamlı, sinirli yorgun vs vs... Anladınız demek istediğimi...
Bu süreci gerçekten idare etmeye çalıştım, çünkü tabiki sevdiklerimizin yanında olacağız, ama her telefonla konuştuğumuzda tatsız olması, yorgun olması, mutsuz olması, benim git patronunla-müdürünle görüş, kaybetmek istemeyecekleri bir elemansın hayatım dememe rağmen (başka bir çözüm önerisi sunamıyordum malesef) asla yapmaması ama devamlı şikayetçi ruh hali enerjimi emmeye, benim de gittikçe enerjimi düşürmeye başladı, üstelik hep ben bizi üstte tutmaya çalıştığımdan sanırım o süreçte biraz yoruldum. Karşımda çözüm yolu bulmaya çalışan birisi yok, ben devamlı enerjisini yüksek tutmaya çalışıyorum ama benimle (sadece benimle değil bu arada herkesle olduğunu teyit ettim) konuşmaya mecali yokmuş gibi, isteksizmiş gibi ruh hali canımı sıktı...
En sonunda bende biraz sinirlendim sanırım, keşke sana yardımcı olabilsem ama olamıyorum, çözüm önerisi sunuyorum yapmıyorsun, ne yapacağımı bende bilmiyorum, canımı sıktı artık bu durum, bende çok kötüyüm, bir sürü derdim var ama devamlı bana dertle geldiğin için sana anlatamıyorum artık patlama noktasına geldim falan dedim sitem ettim, 1-2 gün sonra gitmiş görüşmüş müdürle, tabiki hiçbirşey değişmemiş. (klasik biz sana güvendiğimiz için, yapabildiğini bildiğimiz için vs demişler) ama en azından rahatlamış gibiydi, idrak da edebildi sanırım
Tam günlük hayatın koşuşturması arasında enerjisinin toparlanması, üzerinden o sitemkar tatsız havanın gitmesi ile düzelmeye başlamış, enerjimiz dengelenmeye başlamıştı ki şu lanet ne hastalığıysa ondan oldu... Gözleri akıyor, burnu akıyor, başı ağrıyor, ateşi var, halsizlik devamlı, boğaz ağrısı, şiddetli öksürük derken bunun 0.3 olan hayat enerjisi yine gitti... Yine karşıma aksi, tatsız, hiçbirşey yapmaya enerjisi olmayan, huysuz, akşamları 9.30-10 da yatmak isteyen (bende kurumsalda çalışıyorum, ikimiz de eve 7 de geliyoruz...), uykudan başka birşey yapmayan birisi geldi, hastaydı ve bende manyak olmadığımdan tabiki yine her türlü özeni göstererek ilgilendim onunla, aynı zamanlarda işe de gitmek zorunda kaldığından ekstra tatsız oluyordu 2 kere hediye gönderdim sırf mutlu olsun diye, devamlı aradım sordum mesaj attım, çok özlememe rağmen dinlendiğinden asla rahatsızlık vermedim aramadım etmedim... 1 hafta-10 günde o olay üzerine bu yaşandı, hastalıktan kafasını kaldıramıyor, ben uzakta olduğumdan birşey yapamıyorum, konuştuğumuzda hastalığından hiç hali yok enerjisi düşük veya tatsız konuşuyor, yinede tabiki birşey demedim ve bu devam etti
Ocak ayından beri bu hastalığı hiç gitmedi(nasıl gitmedi ben anlayamadım gerçekten, kocaman adam, spor yapar, ilaçlarını multivitaminlerini içer, düzenli beslenir-bana çok canı tatlıymış gibi geldi açıkçası...) , gitmediği için Ramazanı da beraber geçirelim bahanesiyle annesi-babası da geldi, annesi sağolsun bugün gitti kadın ama gerçekten ocaktan beri devamlı hastaydı, iyileşemedi, tatsızdı, enerjisi yok, birşey derim isteksizmiş gibi konuşur ay nasıl anlatsam bilmiyorum ki kızlar, huysuzluk üstüne huysuzluk
Bende ailemin en büyük çocuğuyum, 3 kardeşiz(en küçüğümüz engelli) hayatımda hep zorluklarla kardeşlerime bakmakla geçti, insan yardım edecek kimsesi olmayınca kendi içine kapanıyor herhalde, bende derdimi asla anlatamıyorum birine, özellikle de nişanlıma, bu süreçte ben onun dert çöplüğü gibi oldum (normal olanın bu olduğunu, dertlerimizi birbirimize anlatmamız gerektiğini, beni çok sevdiğini ve paylaşım yaparak rahatladığını söylüyor) ama bu süreçte bunların hepsi bana çok ağır geldi sanırım. Kendisinin anlattığı bir sürü derdi olduğu içindir ki benimde bu süreçte bir sürü sıkıntım varken hiçbirini anlatamadım, bunlar içimde birikti kendim hallettim ve hallederken yoruldum(çünkü benim için bir alan yoktu) bir yandan onun asla çözemediğim dertleri bindi omzuma...
Yorgunluğu, halsizliği, tatsızlığı uzun süredir üst üste bindi ve beni çökertti, bir süredir eskisi kadar sıcak değiliz gibi hissediyorum çünkü bir türlü kendini toparlayamıyor,enerjisi hep kötü, devamlı şikayetçi ve huysuz modunda, atık bende ilişkiyi yukarıda tutmaya çalışmaktan yoruldum, üstelik böyle ben arayayımlara falan da alışık değilim-hoşuma gitmiyor, bu şikayetçi mentalitesi mi bi bana tuhaf geliyor, ben neden kendi hayatımda da bu kadar dert tasa varken bir de hiç benim alakam olmayan-asla bir etkimin olmayacağı konularda devamlı sıkıntıya giriyorum anlayamadım,
belirtmeyi unuttum, hastalığının üstüne bir de oruç bindi (ikimizde inançlı insanlarız, bende tutuyorum) yani üstüne ketçap mayonez de geldi kızlar kısaca... ne yapmam gerektiğini artık bilemiyorum
Survivor modunda olduğunu anlayabiliyorum, hatsa yorgun iş güç ama bende insanım... uzun süredir bu halini idare ettiğimi düşünüyorum, bundan da gocunmuyorum ama yoruldum, istenmiyormuş gibi hissetmeye başlamak üzereyim,lütfen beni yanlış anlamayın, bencilsin yorumları yapmayın ben zaten bu yüzden kendimi çok kötü hissediyorum sanki sıkıntılı süreçleri atlatamıyormuş gibi bencil gibi
ama gerçekten çok yoruldum, bugün konuştuk ama tatsız konuşuyor gibiyiz (gibiyim) mesela, eski halimizi özlüyorum, onunla bu konuyu konuşmak istiyorum ama çok ikilemdeyim, verdiği tepkiler de ne yazık ki Seyit onbaşı bana fazla geliyor... anlamlandıramıyorum... ne desem saçma, siz ne yapardınız böyle bir durum yaşayan oldu mu...
Son düzenleme:
