- Katılım
- 16 Kasım 2024
- Mesajlar
- 1.277
- Emoji Skoru
- 548
- Puanlar
- 43
- Konu Sahibi gossipgirl5
- #1
kendimi bildim bileli kimseye saygısızlık yapan birisi olmadım. hep böyle yetiştirildim ama insanın yaşı büyüdükçe gözü de açılır ya ondan oldu. artık sıkılmaya başladım sırf anne baba diye susmaktan, bir şey söylememekten. yani ben sürekli onları memnun etmek zorunda mıyım ya da bana bir şey dediklerinde illa susmak mı zorundayım. kendi ekonomik özgürlüğüm yok şu an o yüzden böyle bağlı kaldığımdan her şeyi hak görüyorlar. bahçedeki kedim hastaydı günlerce dil döktüm artık Allah Peygamber adı verdim veterinere götürmediler. en son dün hayvan çok kötü oldu da ikna oldular ısrarla götürdüğüm hayvanda gençlik hastalığı çıktı dünden beri uğraşıyorum iyileşsin diye. aşı olması lazım dün oldu ve aşısı 500 tl sadece. yok babam başladı 1 hafta boyunca yaptıramam diye. sanki bana durumları zayıf. neyse. ben de artık sinirlendim olması lazım diye. zaten babam her şeye hemen parlayan sinirlenen birisi. dedim dün geceden beri saat başı hayvanın yanına gidiyorum ben. gitme niye sürekli gidiyorsun diyor. sanki ben ona bunu söylüyorum. en son sinirlendim dedim yani size mi soracaktım diye, başladı babam bağırmaya sinirlenmeye. yani ben de küçük değilim o kadar 22 yaşındayım, üniversite de son senem. iki ablam var artık kendi hayatlarını kurdukları için öyle her şeyi söyleyemiyorlar. bana her konuda karışmayın diyince babanım annenim oluyor. bu kedi sadece bir örnekti daha pek çok şey var ama insanın bir yerden sonra gururuna dokunuyor artık