Hayatımın belirli zamanlarında yalnızlıkla sınandım.Küçük yaşlarımdan beri.Yanında ailen olsa bile yalnız hissedersin seni anlayan soran olmaz ya öyle bir şey.Her zaman olmadı bu tabi ama bir süre sonra bu yalnızlık beni yokluyor.Hani o yapayalnız hissetme duygusu var ya o lanet duygu.Sırf yalnız kalmamak için hiç görüşmeyeceğim insanlarla oldum katlandım o zamanlar henüz küçüktüm cahildim ama hatalara sürükledi resmen beni kontrol eden bir şey oldu.En son tamam dedim öğrenecem ben bu yalnız kalma işini sevdim de bir yerde.Gerçekten yapayalnız kaldım.Başkası olsa delirirdi.Evet arkadaşım var ama asla yakınım yok.Bana zarar veren beni menfaati için kullanan manipüle eden ve bu yalnızlığımı kullanan insanı zar zor çıkarttım hayatımdan.Bu cidden çok kötü bir zaaf.Bu kişi bana yalnız öleceksin diyordu.Bazen kulağımda yankılanıyor.Tamam yalnız kalmayı öğrendim ama bu his bu durgunluk bir yerden sonra iyi gelmiyor.Sırf arkadaşım olsun diye de samimiyetsiz olamıyorum.Sadece dedikodu dönen masalar bayıyor.Hadi onu da geçtim.Ben sizce nerde hata yapıyorum?
