tükendim

Tescillicirkin .!.:

Hic isi bilmiyorsunuz vallahi bilmiyorsunuz.cok guzel bir ailede buyudum hamd olsun.dunya kadar arkadasim dostum var onada sukrediyorum.ama insanlari hic bogmadim.ozel gunlerim unutuldu yeri geldi ailemin pasta alacak parasi yoktu unurmus gibi yaptilar hic alinmadim guldum gectim zaten sevmem dedim partileri.arkadaslarim tarafindan gun geldi ekildim alinmadim e bidahakinede sen beklersin dedim dalgaya vurdum ama hic beklentiye girmedim birdahaki davetinde yuzume vurdum herkesin icinde insallah bidaha ekmessin cagiram sem eken sen dedim hoooppp napti bidahakine ekemedi.ki davet etmesede olur yani beklenti icinde degilim.arnlatmak istedigim bir arkadasimla yemek yiyecek param varsa ben o parayi kuaforde guzellesmeye bakima versem bana daha kâr gibi geliyor.ailemle vakit gecirmeyi cok severim mesela.ama isleri olabilir herkesin hayati yogunlugu oyle fazlaki. Anandan babandan bile beklentin olmasin. Annecigime hep derim teyzemle cok iyi anlasirlar e hadi ona git kahveni cayini ic napicaksin benimle derim.kendi basina eglenmeyi bil.sahile git al kitabini oku. Kuaforlere git masajlara git sen arkadasinla sinemaya ne diye gidiceksin Allah askina kendine alisveris yap ahh ahhh imkanim olsada bekarligimdaki gibi gunlerim geri gelse. Evlenince hicbirini yapamiyorum mesela.zaman kalmiyo para kalmiyo kocam bes kere ciksam bin kere konusuyor.kiymetini bil....

Genişletmek için tıkla...

Koyukahve26 .!.:

bütün bir gün kendimi toparlamaya calıstım komedi dizisi açtım uyumaya calıstım nefes teknikleri çalıştım arkadasımı aradım dısarı cıkalım diye yorgunmuş. (Yakın zamanda böle bi konu açmıstım sanırım)
Bir aylık evlilik yasadım 20 günü otelde kaldım şiddete dayanamayıp evi terk ettim bunu cok yazmısımdır sanırım. Tayin aldım memlekette ev tuttum geldim. Herkes sözde teselli ederken ne güzel işin gücün var diyor.
O nu da allah ın izniyle ben kazandım ailem arkamda durmayıp yediğim lokmaları saydığı için zar zor ite kaka okuyup hemen işe girdim.
Kız evlat nimetti ya beni hiç kimse sevmedi belki 10 yasımdan 30 yasıma kadar hep fazlalık olarak gördüm kendimi cünkü öyle hissettirdiler.

Bir yerlere gelmeye tutunmaya calıstım. Yapabildiğim kadarını yaptım. İşim gücüm yoktu yine sevilmedim cebimde param var yine sevilmiyorum bazı şeyler değişmiyor. KEndimi sevmeye calıstım olmuyor eksik kalıyor hep bir yerde bir yerde boynunuz bükük kalıyor kendini sevme işi de yalan.
Elin adamına kızmıyorum o sokaga attı da kendi ailem atmadı mı. Ananem evde istemediği için okul servisini parkta beklerdim. Annemi arardım çalısırdı anlatırdım annesinin eziyet ettiğini babana git derdi 2 3 gün orda kalırdım o da geri yollardı.
Büyüyünce geçecek derdim keşke hiç büyümeseydim aklım erince canım daha cok yandı.
Birine güveniyorum yaslanıyorum mesela en derin yaramdan vuruyor.

En son intiharı lise de annem baska biri ile evlenip gittiğinde düşünmüştüm. aradan 15 sene geçmiş yine iliklerime kadar hissediyorum dinlenmek istiyorum.
tabii ki öyle bir sey yapmayacagım sabah kalkıp hiçbir sey yokmus gibi herkese gülümseyip laylay yapıcam dertsiz tasasız gibi. Çünkü aksi kimsenin umurunda değil. Çok çok yoruldum bi çıkıs yolu bi huzur arıyorum yok olmuyor.

Edit: çok kötü yazdım sanırım bütün gün sıktım kendimi tuttum birilerini istedim yanımda bulamadım yine buraya geldim affedin negatif enerjimi verdiysem

Genişletmek için tıkla...

Leame .!.:

Cocugunuz var mı bilmiyorum inşallah yoktur . İnsanın çocuğu kendi cocuklugudur ne yasadiysa ona onu yaşatır veya yaşamadıklarını yaşatmaya çalışır yani iki şekilde de insan kendisi olup çocuğunu egitemez ona sabır gösteremez umarım çocuk sahibi olmayı dusunmezsiniz önce sizin iyilesmeniz gerekir lütfen kendinize bir iyilik yapın ve bı psikiyatrist bulun ruhunuz başka şekilde duzelmez yardıma ihtiyacınız var sorununuzu bilip cozememek daha çok yaralanmaniza sebep olur yaşayacak bir gününüz varsa bile kendiniz gibi yaşamak için bu iyiliği kendinize çok gormeyin inanın size iyi gelecek. İyiki kendi ayaklarınızın üzerinde duruyorsunuz sizi tebrik ederim .

Şimdi şuraya bir parantez açayım.
( Benim bu hayatta öğrendiğim ve asla uygulayamadigim şeyler:
İnsanlar kendilerinden akillisini sevmiyor
Kendilerinden çok bileni sevmiyor
Kendilerinden güzeli , iyiyi , zengini , güleni bazen aglayani da , kendilerinden güçlü olanı , çok konuşanı , yardimseveri , temizi velhasıl üstünlük kurabileceğiniz tek bir konunuz varsa insanlar onun üzerine cikamiyorsa sevmiyorlar , yetersiz olanı da sevmiyorlar çünkü işleri düşünce işlerine gelmezsiniz kullanıp atmayı seviyor insanlar.) Parantezi kapattim

Genişletmek için tıkla...

Tescillicirkin .!.:

Siz demiyormusnuz ailem arkamda durmadi esime neden durmasin sevilmedim sevilmiyorum arjadasimida cagirsim gelmedi diye bemde demek istyorumki kimseden beklentiniz olmasin buna alisin diyorm

Genişletmek için tıkla...

antigua .!.:

Hanımefendi... Allah mutluluğunuzu daim etsin. Ama yazıyı yazan kişiyi hiç ama hiç anlamamışsınız. Zaten anlayamazsınız da. Sizin konuya baktığınız noktayla burda acısı paylaşılan nokta aynı değil. Referans noktalarınız farklı. Bir tarafta doğduğundan beri normal ve ilgili bi ailede büyüyen ve karakteri, çevresi ona göre oluşmuş, şekillenmiş, güçlenmiş siz, bir diğer tarafta büyük ihtimal bebekken bile sevgi gösterilmeyen, sadece karnı doyurulan, aklı erdiğinde de annesi anneannesi dahil en yakınları tarafından itilip kakılan ve gerçek sevgi, aile sıcaklığı, güven nedir tadamamış tek başına bir insan. Bulunduğunuz yerden derdi olan bi insanı anlamadan akıl vermeye çalışmak güzel mi, hoşunuza gidiyor mu? Siz ne mutlu ki karakterinizin serpilip gelişebileceği anne baba ve akrabalarla büyümüşsünüz ki kendi kendinize tercihinizle yalnız kalabilmek en büyük isteklerinizden. Peki 7/24 doğduğundan beri besleyici, güven verici, değerli hissettiren aile sıcaklığı görmeden resmen tek başına büyüyen ve dolayısıyla ekmeğini eline alsa da tek başına olan ve bu yalnızlığın acısını çeken bir insan kendini nasıl gerçekleştirsin? Sizin karakteriniz siz farkına varmadan sağlıklı bi aile ortamında ne mutlu size ki kendi kendine gelişmiş, siz post sahibinin çektiği varoluşsal sıkıntıların hiçbirini çekmemişsiniz. Tabii ki kendi çapınızda sorunlar problemler yaşamışsınızdır, dertsiz insan yoktur derler. Ama burda bahsedilen tarzda varoluşsal sorunları yaşayanlar, sizin çektiğiniz gündelik sıkıntılara ek olarak kendi içlerinde cehennemi yaşıyorlar. Nasıl bu kadar emin konuşuyorum çünkü ben de benzer sorunlardan muzdaribim. Ve neyi başarırsam başarayım, hangi ülkeye seyahat edersem edeyim, kendime ne kadar bakarsam bakayım, içimdeki sevgisiz ilgisiz kalmış çocuk ve beraberinde gelen kompleksler geçmiyor. Siz ve sizin gibi insanların da anlamadan bilmeden kestiği ahkamlar, amacınız destek olmaksa eğer, hiçbir işe yaramıyor. Tam tersine güzel bi ailede sevgi ve ilgi gösterilerek büyüyen bir çocuk ve yetişkin olduğunuz gerçeği çarpıyor suratımıza.

Genişletmek için tıkla...