Hemşireyim ve çalışmaya başlayalı sadece iki buçuk yıl oldu. Ve bu kadar kısa bir sürede inanılmaz yıprandığımı hissediyorum. Ruhsal bir yıpranma zaten var ama fotoğraflarımı karşılaştırdığımda bile fiziksel yıpranmayı da somut bir şekilde görebiliyorum ve bu beni çok üzüyor. Bölümü seçerken hür irademle yaptığım bir seçim değildi. Zaten sorunlu bir ailem var hatta bildiğiniz sorunlu ailelerden değil çok çok berbat. Bir noktada mecbur bırakıldım. Çok iyi bir puanla kazandım derece yaparak mezun oldum. Çalışmaya başladıktan sonra da gerçekten çok büyük bir titizlikle yaptım yapıyorum işimi ama şimdiden tükendiğimi hissediyorum.
Dün bir kavga oldu mesela. Hastaneye gittiğinizde bir takım evraklar imzalayıp yatış yaparsınız bunu doksan yaşındaki okuma yazması olmayan dedem bile bilir. Şahıs ben doldurmam evrak siz yazın imzalayın ben bugün ilaçlarımı almadım yazı yazamam diye kavga çıkarttı. Ama anlatamam avaz avaz bağırıyor kendini yere atıyor. Tamam yatış yapma git o zaman diyoruz yatacağım gitmem siz dolduracaksınız diyor. Hani biri kavga çıkartır bunun hemşire ile alakası yoktur ama tamamen hastadan ve hemşireden bağımsız birtakım mağduriyetler olmuştur hasta mağduriyetinden kaynaklı saldıracak yer arıyordur falan hani yine haklı değil ama anlıyorsun neden yaptığını. Ama bu olayda ben neye uğradığımı şaşırdım. Sürekli aynı şeyler oluyor. Kimseye gücü yetmeyen insanlar hiç bizimle alakası olmayan konular için bizimle kavga ediyor. Hani viral olan videolar var ya hemşire sekreterdir ama sekreter hemşire değildir, hemşire temizlik personelidir ama temizlik personeli hemşire değildir diye sürekli keşfette çıkan aslında tam da öyle. Biri işini yapmıyorsa o iş finalde mutlaka bizim üzerimize kalır hasta sinir boşaltacaksa ilk ve tek hedef biz oluruz. Üslup zaten sıkıntı. Dün bir hasta yakını diyor ki "Şş kız gel hele serumu çıkart." Başlarda çok uyarıyordum hitaplarda lütfen dikkat edelim diye ama artık ona bile hiç halim yok. Yani yapılan değişik muameleleri yazmaya kalksam sabahı bulur. Bu kulaklar duyacağımız şekilde açık açık bize küfür edenleri bile duydu maalesef ki.
Ekip işi olması ayrı sıkıntı. Ben hep çok çalışkan nöbet çıkışı tek bir eksik dahi bırakmayan bir insan oldum. Bunu gerçekten kendimi övmek için söylemiyorum, iş yerindeki herkes söylüyor. Ama artık milleti idare etmekten çok sıkıldım. Çünkü işten kaçmak isteyen var, dikkatli çalışma özelliği olmayan işi baştan savma yapan var, sürekli arkasını toplamak zorunda olduğumuz var. Ama finalde benden kıdemli oldukları için benden fazla para alıyorlar. Bir şeyi şikayet edince sorumlu sadece ben ne yapabilirim herkes senin kadar çalışkan değil senin gibi kendini hırpalamıyor falan diyor. Hani belki bir bakıma haklı da çünkü disipline çalışma özelliği olmayan birine bunu tehditle falan mı biri yükleyecek? İş yükünü ekip arkadaşına yüklemek kul hakkı ve alınan maaşında hakkının verilmesi lazım bunu otuz kırk küsür yaşındaki insanlara o mu öğretecek? Ben hep elime gelen işi en iyi yapmaya çalışan biri oldum. Ya bu günlük yaşamamım için de öyle mesela bir yeri temizleyeceğim diyelim ayna gibi yapmadan bırakmam. Bir yemek yapacağım diyelim uğraşırım saatlerce en lezzetli halini çıkartırım. Mesela okulda bir proje ödevi oldu diyelim herkes benimle aynı gruba düşmek için uğraşırdı çünkü elimi attığım ödev hep bir şekilde en iyisi olurdu. Bunu anlatma sebebim ben ekip çalışmasına da uygun değilim yani sömürüye ve kullanılmaya çok açığım. Mesela sağlıklı olduğu halde rapor alan insanlar var. Ben en hasta halimde bile rapor hiç almadım yıllardır ve hele sağlıklı olduğu halde rapor benim için direkt haram paradır çünkü o çalışmadığın günün çalışmış gibi parasını alıyorsun.
Şimdi zaten kimse işe bayıldığı için değil herkes ekmek parası için mecburen çalışıyor diyeceksiniz evet biliyorum ben de bunun için çalışıyorum. Ama gerçekten bu kadar zorlayıcı faktör normal mi? Dünden beri ağlıyorum. Çünkü gerçekten hep zoruma gidiyor ama bu defa aşırı aşırı zoruma gitti anne baba çocuğuna öyle bağıramaz bize ağzına ne gelirse saydı. Ya bazen yirmi dört saat hiç oturmadan, dinlenmeden bazen bir yudum su içemeden bazen yoğunluktan yemek yiyemeden çalışıyorum. Ama karşılığında bir kıymet değer yok sürekli saygısızlık var.
Tekrar bir bölüm okuyayım ya da yüksek lisans yapayım diyorum ama yoğunluktan hiç ders de çalışamıyorum.
Sizce kendime başka yollar nasıl yaratabilirim?