diğeri de spirali kontrol ettirdikten 14 gün sonra hamile olduğumu öğrendim spiral kaymış 
diğer oğlum 13 aylık dı kardeşi doğana kadar iki yaşına yaklaşmıştı.Bana doğumdan sonra da çocuk bakımında da eşim hariç bakanım olmadı.Doğum yapıp hastaneden geldiğim de ev de ki oğlumu ben yıkamıştım herkes var ama kimsem yoktu işte.Zaten ben hiç kimseye muhtaç olmak istemem.Ortanca oğlum çok ağlardı hâlâ da ağlıyor da diğer kardeşi falan da hasta olduğun da tam bir kaos çok ağladım geçecek haftaya iyileşmiş olacaklar bu günlerde geçecek diye diye avuturum kendimi.Çocuklar doğduğun da benim hayatla tamamen bağlantım kopmuş oluyor.En basit şeyler hazine oluyor gökyüzünü özlüyorum, güneşi, yağmuru, lavaboya gitmeyi,sessiz oturmayı,evi temizlemeyi kendimi hapsedilmiş gibi hissediyordum.Zaten geçmeyen göğüs yaralarım olurdu 6 ay falan yani anneliğin tadını bile çıkaramadım hasta olma gibi bir şansın da yok zaten.Ara da bir regl günüm gecikiyorum ödüm patlıyor hamileyim diye.Her ay bunun sitresini yaşamakdan da bıktım keşke bağlatsaydım diyorum her ay bunun korkusunu yaşamaktansa.Sürekli çocuk doğurup büyütemem hayatım böyle geçsin istemiyorum.Görmek istediğim yerler var, yapmak istediğim şeyler çocuklarımı güzel yetiştirmek istiyorum.Hayatımı ertelemek istemiyorum anlayacağınız.Arkadaşım üçüncü den sonra bağlattı son ikisinin yaşları çok yakındı.Siz neden pişman oldunuz ki?Canim tamda benim hayatımı yasayorsun bende dogumdan geldıkten 1 gun sonra ev temizlemiştim benimde kimsem varda yok ben hastanden eve geldim kaynanam kacar gibi gitti ki bu ramazan ayıydı eşim oruc tutuyordu iftara kalmiş 2 saat gitti sen idare edersin dedi ki benim her dogumum sezeryan o agrıyla kalkıp yemek yapmiştim saolsun eşim yardımcı olur halada oluyo işten gelir bakar cocuklara bende biraz dinlenmeye firsat bulurum azda olsaBenim de yaşları 8,4,2 olan 3 oğlum var.Doktor bağlarız sıkıntı olmaz dedi son doğumum da.Ya bu da erkek olursa demiş di kız olsa güzel olur du ama ben mental olarak bir daha kızım olsun diye çocuk yapma cesaretim yok.O zamanlar deprem den sonraydı çok kayıplar yaşadık ülkece . Doktor demişti ki hayatın bize ne getireceği belli olmaz.Son iki çocuk da biri geri çekilme yöntemiydi güya
ne kadar geç öğrenirsem de daha iyi olur diyorum.Kondomla korunuyoruz her şeyine dikkat ederek ama ya yine de olduysa diye korkmadan da edemiyorum.Her ay geç kalınca yakasına yapışıyorum ne yaptın diye.Böylede yaşanmıyor. Keşke de bağlatsaydım diyorum.Eşim de çocukları sever çok çocuk da isterdi ortanca oğlum bebekken çok ağlardı 4 yaşına girecek hâlâ en çok ağlayan o. Artık yorulmuş yeter bu kadar diyor 
Yaşımız da geç değil ama artık sese tahammül edemiyoruz.Allah isteyen anne baba olmayı layığıyla yapacaklara nasip etsin inşallah.
oyle boyle buyuyecekler inşallah kendimi öyle kandırıyorum bazen sabırım tasıyo cocuklara kızıp bagırıyorum gun sonunda uyuyunca oturup aglıyorum yetemiyorum diye simdi kızım 27 aylıkk ve tuvaleti ögretmem lazım nasıl yapacagım bilmiyorum