Canım benim o kadar üzüldüm ki yaşadıklarına. Keşke elimde bi sihirli değnek olsada
düzeltebilsem. Ben pek dayınlara ya da bir başkasının evine gitmen taraftarı değilim.
Neden dersen benim tanıdığım var. Şimdi evli barklı. Küçükken annesi ve babası
ayrılıyor. Annesi çocuklarıyla birlikte dayısının yanında yaşamaya başlıyorlar. Tam
detayı ile bilmiyorum. Kötü bişey yapmıyolar ama bi sığıntı gibi yaşamışlar. Yani
herşeylerine eyvallah demek zorundasın, hiç bir konuda fikir belirtemessin bu gibi şeyler.
Düşün aradan kaç yıl geçmesine rağmen hala annesini suçlar bize bunu yaşatmaya
hakkın yoktu diye. İçinde oturmuş bir kin var. Bunu sana sadece bir fikir olsun diye yazdım. Yanlış anlama lütfen.
Senin yaşadıklarınla ilgili söyleyebileceğim şey mümkün olduğunca evde konuşmasanız,
karşılaşmamaya çalışsanız? Mesela bişey söylese bile olumsuz konuşmasanız?
Bunları denedinmi bilmiyorum ya da yapabilirmisin? Malesef senin anne ve babanla rollerin
değişecek. Onları yaramaz bi çocuk gibi görüp sen yola getirmeye çalışacaksın.
Dualarım seninle tatlım. Allah yardımcın olsun. Umarım herşey düzelir...
tatlım benım ne kadar ıyı nıyetlısın cok tesekkur ederım.baskasının evıne yerlesme konusunda bende sana katılıyorum onlarında kurulu bı duzenı var oraya da ne kadar mudahale edebılırımkı?cok haklısın asla yanlıs anlamıyorum ve tamamen sana katılıyorum
bende senın gbı dusunuyorum sureklı susmak gerek sanıyorum.ancak boyle ıdare edebılırım bıseylerı.kardesım benden daha fevrı.yasının da verdıgı olagan tepkıler olarak goruyorum onu ıdare etmeye calısmakta zor oluyo.bugun babam geldıgınde dedımkı ablacım sus o ne derse desın hıc konusma konussun dursun hıc cevap verme nolur dedım hep kardesımın elını tuttum babam konustukca.konustu konustu konustu evt baba evet baba dıyerek onayladım bende.cunku tahamulum kalmadı bu huzursuz ortama.sımdı ortalık sakınlestı gıbı ınsallah boyle devam eder cok tesekkur ederım destegın ıcın cnm bnm