Kendimi köşeye sıkışmış gibi hissediyorum, bu yazdıklarım da galiba içimden taşanlar . Ben ailesini ikna edemeyen belki korkağın tekiyim , hiç kimseyle görüşmüyorum sırf sormasınlar diye çünkü kimseye diyecek bişeyim yok . 2 yıldır ailemi ikna edemiyorum gurbet diye vermek istemiyorlar gorusturdum de annem içime sinmedi dedi . Bu arada ben 34 yaşında bir kadınım , evet yas olarak büyük fakat belki hala cesaretsiz . Erkek arkadaşımla ikimiz de ogretmeniz , atandı gitti bende özel sektörde çalışıyorum, gurbet diye ailem istemiyor sonra bir sürü bahane buldular . Yok buradan bul yok daha yakışıklı daha zengin olsun diye diye beni böyle bekletiyorlar . Ha bende bekliyor muyum hayır hep konuştum dil döktüm , çeyiz bile aldım , asla konusunu bile açtırmıyorlar . Babam başta bişey demedi suan onunda fikri değişti. Bilmiyorum kaçmak çözüm mü ? Ama bunu yapsam içimde çoğu şey buruk kalacak . Ailem de yanımda olsun mutlu mesut yuvamı kurmak istiyorum, hergun dua ediyorum fakat bizimkiler o konu açıldığın da ağızlarından alev çıkıyor . Ha hiç mi istedikleri olmadı oldu , teyzemin oğlunu istedi annem , yada kendisinin yakısıklı buldugu uzaktan bir akraba ,. Tabiki de bana göre çok yanlış ben istemedim sonra oda vazgeçti . Suan sadece beklemedeyiz . Erkek arkadaşım da artık beklemek istemiyor , ailemle konuşmamı ona göre yolumuzu çizelim diyor . Sanki herkese rezil oluyorum kaç yaşında kadınım elimde mesleğim var ama aileme söz geçiremiyorum
ama hayatım sanki ellerimden kayıp gidiyo
