Boşanmak Çözüm Mü?

Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Bu ne biçim adam sen hamile hamile çalış eve bak o bir yemek bile hazırlamasın ki sen calismasan bile.hamile olsan ev işlerine yardım etmek zorunda simdi valla erkekler kadın gibi nazlı oldular bu ne ya
 
Boşanmak çözüm ancak siz hazır değilsiniz. Çocuğunuz sağlıksız bir ortamda büyüyeceğine, huzurlu bir ortamda büyüsün derim. Babasız kalmayacak hatta görüşeceği zaman daha az da olsa daha kaliteli bir zaman dilimi olacaktır ikisi adına.
Artık çocuklar katlanılan fedakarlıkların pek farkında olacak zihniyette de olamıyorlar sanki, yıllar sonra “çekmeseydin” deyip işin içinden çıkabiliyorlar.
Gidişattan memnun olmadığınızı istemeden de olsa boşanmayı düşündüğünüzü falan söyleyin blöf yapın. Bazı erkeklere soğuk duş etkisi iyi gelebilir, kaybetme korkusu vs.
 
Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Kocan çok bencil
Ben tahammül edemiyorum bu tiplere
İstiyorsan boşan
 
Boşanmak çözüm ancak siz hazır değilsiniz. Çocuğunuz sağlıksız bir ortamda büyüyeceğine, huzurlu bir ortamda büyüsün derim. Babasız kalmayacak hatta görüşeceği zaman daha az da olsa daha kaliteli bir zaman dilimi olacaktır ikisi adına.
Artık çocuklar katlanılan fedakarlıkların pek farkında olacak zihniyette de olamıyorlar sanki, yıllar sonra “çekmeseydin” deyip işin içinden çıkabiliyorlar.
Gidişattan memnun olmadığınızı istemeden de olsa boşanmayı düşündüğünüzü falan söyleyin blöf yapın. Bazı erkeklere soğuk duş etkisi iyi gelebilir, kaybetme korkusu vs.
Ben de katılıyorum boşanma cesareti yok
O zaman tam zamanlı Bakıcı yardımcı vs maksimum seviyede koca parası yeme işlerine gir
 
Yani dünyaya bir daha gelecek olsam yine ayni adamla evlenip ayni cocugu yaparım. Çocuğumdan başka bir cocuk istemem ancak keşke maddi açıdan bekar olduğum dönemde parayı sağa sola aileye kardeşe savuracağıma biriktirip hamile kalir kalmaz bir yardımcı tutsaydim dediğim oluyor. Yani cocuğu yapmasaydim değil de şartları iyileştirseydim diyorum
Evlilikte alınan mallarda hakkın var ki o çalışmazken sen destek olmuşsun arabanın birini mutlaka al o gereksizden iyi bir danışmanın var mı sıradan avukatlara verip mağdur olma
 
Benim genel problemimdir bu zaten. O an olay yasanirken sabrederim ve uyum saglarim ama sonrasinda yasanilan sey cok yük olur bana ve bu konuda sorumlu tuttugum kisiyle kavga ederim. Aninda müdahale ve sınir cizme yok bende.
Evet psikolojik destek almanız lazım ama burada söylediğiniz sebepten.
Yazdıklarınızdan anladığım kadarıyla sizin yastığınız değişse de kaderiniz değişmez. Önce siz değişin. Eşiniz de adam olmaya karar verirse ilişkinizi toparlarsınız. Ha ben hanzo olarak yaşamaya devam edeceğim derse o zaman da boşanacak cesaretiniz olur.
 
Son düzenleme:
Yani mantıklı olarak boşan demem lazm ama kendim o durumda olsam bosanmazdim.aldatmiyor dovmuyor sovmuyor mantigiyla giderim hep o yüzden devam ederdim.ama tam ne yasadgnzi bilmiyorm kolaylıklar dilerim
 
İlk mesajimda değişiklik yapamıyorum. Yasakmış. Fikirleri ile destek olan herkese çok teşekkür ederim. Eşim ile iş bölümü yaparak sorunu çözdük.Daha önce bu sıkıntılarım ile ilgili kendisiyle defalarca konuşmama rağmen boşanmayı düşündüğümü hiç söylememiştim. Bu sefer çok ciddi ve sakin şekilde kendimi ifade ettim. Erkekler biz dırdır yapıyoruz sadece zannediyormuş onu anladım. Maalesef kafalarında hep "Kadınlar konuşur konusur susar" düşüncesi var.Eşimin de benden talebi şu oldu "Yaptığım işi eleştirmeyeceksin" Ben farkında olmadan adamın cocukla ilgilenişinden,tenceredeki yemeği karıştırışına kadar her şeye müdahale ediyormuşum. O da bu konudaki rahatsızlığını paylaştı benimle.Hamileliĝim sürecinde yaptığı şeylerin geri dönüşü tabi ki yok. Zaman zaman tartıştığımızda aklıma gelip yine gerileceğimizi biliyorum bu yüzden ayda bir kere de aile danışmanı ile görüşme kararı aldık. Aramızdaki sorunun bu şekilde çözülmesi ile ilgili "1 ay sonra eski haline dönecek,yine boşanmak isteyeceksin" yazacak arkadaşlara simdiden heves kaçırdıkları için teşekkür ederim. Ben diyeyim sorunumuzu hallettik siz deyin boşanmaya cesaretin yok😄 Günlerdir tek bir ses yükseltme bile yaşamadık şükürler olsun. İnşallah hep böyle devam eder
 
yanlış anlamazsanız bir şey sormak istiyorum, keşke hemen hamile kalmasaydım biraz daha tanısaydım dediğiniz oldu mu? yargılamak amaçlı sormuyorum. hep merak ederim, anne olduğunuza pişman mısınız? (çocuğunuzu seviyor musunuz demiyorum, elbette şu an o keşke olmasaydı demiyorsunuzdur. sorumu anladığınızı umuyorum.) sonuç olarak çocuksuz olsaydınız hemen boşanabilirdiniz. çocuk sizi şu an bağlıyor. bunu hep merak ederim.
Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Şuan yeni evlilik ve hamilelik ve yeni annelik duygusalsin zaman geçtiğinde kendini daha iyi hissedeceksin ve sana hicbirsey ( sevgi, huzur, güven, anlayış,saygi,destek)vermeyen bir adama katlandığın için kendine kızacaksjn ona daha çok kizacaksin ve yine de boşanmak isteyeceksin

Ben senin yaşadıklarını yaşadım şu an 2 oğlum ile ayrılmayı düşünüyorum 7 ve 5 yaşlarındalar
Evet babadan uzak kalacaklar ama iyi olacaklar.
Çocuklar her daim kendilerine yakınlık gösteren hem annelerini hem babalarını severler
Zaman geçince anlayacaksın dediklerimi.

Hayatımızı mahvetmis yıllarımızı çalmış tüm saçma erkeklerden tüm kadınlar adına nefret ediyorum açıkçası bizi hiç haketmemis olmamaları yürek acısı
 
Tüm bunlar olurken cinsel yaşamınız nasıldı? Yani hiç zannetmiyorum iyi olmasını. Sizi karı koca yapan aranızda bir bağ var mı? Çocuktan başka çünkü çocuk anne baba yapıyor sizi ama karı koca yapıyor mu? Sanmıyorum. Sağlıklı çocuklar sağlıklı annelerle büyür o yüzden önceliğiniz kendiniz olmalı.
 
Defalarca konuştuk. Adım dırdırcıya çıktı. Sadece çok ciddi kavga ettiğimizde birkaç gün düzeliyor,sonra yine eski haline dönüyor
Evet bu adamlar neden bi problem çözümünü kalıcı hale getirmiyorlar ve kısa süreli sürüyor anlamıyorum.. Size boşanin hemen diyemem ama ailesinin siz lohusayken yaptıkları çok tuhaf gerçekten. Ama Allah'tan sürekli görmüyorsunuz sanırım. Bence eşinizi biraz kendi haline bırakın yani dırdır diyolar ya malum ama arada oğlun seni özlüyor eve erken gelmelisin gibi tavsiyelerde bulunun. Baktınız hala olmadı o zaman ciddi boşanmayı konuşun yani.
 
Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Çok mutsuzsanız ayrılın bu ayıoğluna fazla katlanmayın nasılsa mesleğiniz var
 
Okumuş etmiş çalışan kadınsın.
Çok mu aradin bu adamı.
Yaşım geçiyor evleneyim diye düşünmüş olmalısın .
Yoksa bu adamda ne buldun.
Evlendiğinde işi gücü yokmuş sorumsuz bir tip belli neyine vuruldun .
 
Yardımcı tutun. Kendinizi sevin.
en güzel yorum. oğlum 11 aylık olana kadar kendim baktım şimdi bakıcı bakıyor işe döndüm tavsiyem bakıcı tutun. keşke o 11 ay boyunca tutsaydım diyorum şimdi. hayat kalitem inanılmaz arttı. şimdi ikinciye hamileyim 1 gün bile bakıcıyı bırakmadan devam edeceğim.
 
çoçuğunuz küçük ben boşanmayın derim. Maddi anlamda zor. çoçuk için zor.birikiminizi yapıp birkaç yıl daha dayanın derim. çoğu insan evlilkten mutlu değil. ama çoçuk için dayanmalsınısz
 
Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Canım benim sen boşanırsan çocuğun babasız kalmıyor. Çocuğunun tükenmiş bir aileye değil güçlü, yüzü gülen bir anneye ihtiyacı var. Babası zaten kısıtlı vakit geçiriyor yine aynı olacak. Sana hiç bir desteği olmayan birini omuzlarında taşıma artık. Boşan diyemem o senin kararın.Bu adamı yıllardır sırtında taşıyorsan her şeyin altından da kalkarsın.
 
Ben burada kendinden vazgecmis ve hayati sadece kocasi ve cocugu icin yasayan biri gördüm. Bakın eşinizin evdeki haliyle benim kardesiminki ayni. Yani eşlik yok sadece ayni evin icinde bir kişinin de sorumlulugunu almak var. Mesela yanimdaki kardesim degil de esim olsaydi coktan bosardim cok net.
Adam calismiyor, evde sorumluluk almiyor, kafasina gore takilip sizi yok sayiyor eee bunun neresi erkeklik neresi babalik?

Mune de yazmis benzer seyler diyecektim ben de.
Altinlarinizi isteyin, nafaka da odesin cocuguna bak bakalim o zaman nasıl bosanmamak icin kirk takla atiyor!
Ayrica lütfen psikolojik destek de alin çünkü sınır cizmek yok bende demissiniz ama çözüm için bir cabaniz da yok. Siz kendiniz icin bir adim atmıyorsaniz kimse sizin adiniza bir sey yapmaz o zaman da kimse yanimda degil demeyin lutfen çünkü hayatimizin dümeni bizim elimizde baskasini suclamak çare olmaz
 
Öncelikle herkese merhaba. Çevremde içinde bulunduğumu durumu konuşabileceğim kimse olmadığı için burada sizlerle paylaşmaya karar verdim. Ben 34 yaşında 1 yasinda oğlu olan bir anneyim. Bebeğimi yalnız büyüttüm. Ne kendi ailemden ne de eşimin ailesinden hiçbir destek görmedim bu süreçte. Eşim de karakter olarak oldukça tembel ve rahatına düşkün bir insan. Evlenmeden önce birbirimizi çok uzun tanıma fırsatımız olmadı ,yaklaşık 4 aylık bir flört sonrası evlenmeye karar verdik. O 4 aylık süreçte dünyanın en iyi huylu en sakin en romantik en halim selim insanıydi. Evlenir evlenmez de yaşımiz geçtiği için bebek sahibi olmak istedik. Açıkçası benim yaşımda evlenen arkadaşlarım bebek sahibi olmak için en az 1 yıl uğraştığından hemen olacağını düşünmedim ve evlendikten 15 gün sonra hamile kaldım. Eşim o sıra çalışmıyordu.Özel sektör çalışanı olduğundan ve benim memur olduğum şehire geldiğinden iş arıyordu, ben çalışıyordum. Hamileliğimin ilk 3 ayı çok zor geçti. Sabah işe gidip öğleden sonra 3de geliyordum ve gelir gelmez yatıyordum,kolumu kaldıracak dermanım yoktu. Eşim bırakın yardım etmeyi,yemek yapmıyorum diye bana laf söylüyordu. 7. Ayıma kadar çalıştım ve eşim bu 7 ay boyunca hep evdeydi. Internet üzerinden birkaç iş yapmaya çalısiyordu. Bütün gece bilgisayar basinda oturup ,öğlene kadar da uyuyordu. Birçok gün 6 7 aylik hamile halimle işten gelip saat 3 de hala uyuduğunu biliyorum. Bir gün olsun benim karım hamile haliyle çalısiyor, ben evdeyim ,ona bir cay hazirlayayim, bi yumurta kırayım dediğini gormedim. İşten cok yorgun geldiğim için ancak yemek hazırlıyor,yemeği yedikten sonra da hemen uyuyordum. Çoğu günler mutfağı temizlemeye bile dermanım kalmıyordu. Esim de evin o halini görmesine rağmen söylemeden hiçbir işin ucundan tutmuyordu.35 yasinda kocaman adama annesi gibi her seyi teker teker söylemem gerekiyordu yapmasi icin ve bu beni gerçekten cok yoruyordu. Evlenmeden önce 8 yıl bekar yaşamış bir insan olarak temizliğe ve düzene çok alıştığımdan evin o halini gördükçe sinirleniyor, ağlıyordum.Ama vücudum gerçekten temizlik yapmaya uygun değildi. Aşırı ödemli,sürekli eklem ağrısı olan bir hamileydim. Eşim çalışmadığı için eve yardımcı da alamıyordum çünkü evin tüm ihtiyacını ve bebeğimin ihtiyaçlarını karşılamak icin sadece benim maaşim vardı. Tasarruflu olmak zorundaydım. Bu şekilde kavga gürültü, sürekli ağlamalar ile 9 ayı tamamladık ve sezaryen doğum ile oğlumu kucağima aldım. Ablam ve annem toplam 9 gün yanımda kaldılar. Esim de bebeğim 14 günlük iken işe başladı ve yalnız kaldim. Oğlumdan şikayet etmek istemiyorum ama çok gazlı,zorla emen ve çok az uyuyan bir bebekti.Asla yerde tek başına vakit geçirmedi,emeklemedi,sürekli kucak istedi.8 aylıkken de yürüdü ve uyanik olduğu tüm zaman diliminde düşmesin ,kendine zarar vermesin diye onun pesinde koşar oldum. Babası çocugu aksamlari sadece 2 saat oyaliyor ben de o sure zarfinda yemek yapip sofra kurup kaldırıp, bebegin camasirlarini hallediyordum. Her gün kendime söz veriyordum,bebek uyudugunda hemen uyumayacagim ,evi toparlayacagim,ütü yapacagim diye ama cocugu uyuturken sızıp kaliyordum cogu zaman. Eşim de ben cocuğu uyutmak icin odaya götürur göturmez ya tv karsisina geçiyor ya da telefonuna gomülüyor,kaldigi yerde de uyuyup kalıyordu.Evde bana hiç yardim etmedigi gibi ailesi ile ilgili kız isteme ,nişan gibi ufacık bir organizasyon olsa beni cocukla bırakıp şehir dışına ailesinin yanına gidip bizi 4-5 gün yalnız bırakıyordu.Bebeğim 11 aylıkken de gitmek istemememe rağmen beni yakınının düğünü için şehir dışina götürdü ve zaten doğru düzgün yemeyen,uyumayan çocuğun bütün düzeni bozuldu. Gittiğim yerde burnumdan geldiği gibi evimize döndüğümüzde de oğlum 1 ay boyunca asla düzgün yemedi,uyku düzeni geri gelmedi ve 1 ay boyunca uyanik oldugu her dakika gazı varmış gibi ya ağladı ya da mızıldandı.Ben onun ailesi ile ilgili hiçbir şeye iştirak etmek istemedim çünkü anne ve babası durumlar gayet müsait olmasına ragmen asla bize destek olmadılar. Bebeğim 2 aylikken gelip 5 gün kalıp anne kokusuna alısmis cocugu tüm gün beşikte yatırıp sadece emzirmek icin almama müsaade ettiler. 5 gün boyunca kendilerine hizmet ettirdiler. Oğlumun gaz dışında ilk kez çığlık çığlığa ağladığina onların geldiği zaman şahit oldum ve bu tutumlarına çok kızdım,ister istemez o günden sonra kayinvalidem ve kayinpederime karşı içimde bir soğukluk oluştu.Gel zaman git zaman eşimin işleri düzeldi ,benim verdigim altinlar ve cektigim kredi ile kendi de bir miktar para ekleyerek 2 araba aldi ve kargo işine girdi. 2 tane de şoför ise aldi,Şu an hiç calismadan para kazanıyor. Ancak yine de disarida hicbir isi olmamasina ragmen öğleden sonra saat 2 ye 3 e kadar dışarda geziyor,sanayiye gidiyor,kahvede arkadasları ile oturuyor. Buna tepki gösterdiğimde de ben erkek adamım, evde oturup seninle cocuk bakamam diyor. Gerçekten disarda bir işi oldugunda bir sey söylemiyorum ama adam eve gelmemek icin resmen iş icat ediyor. Tüm bunların yaninda evlenmeden once bana alkol almıyorum demesine ragmen 1 gece eve sarhos geldi ve karısını aldatan acayip insanlarla da arkadaşlik ediyor. Tüm hayatımı anlatmis gibi oldum,sıkılanlar olduysa kusura bakmasın ama durumu tüm acıklığıyla anlatmak istedim ki belki yol gösteren bir arkadaş olur. Ben bu sebeplerden dolayı bosanmak istiyorum. Ekonomik anlamda pek bir sıkıntım olmayacak. Su an ücretsiz izindeyim ama oglum 2 yasina gelene kadar beni idare edecek kadar birikimim var. 2 yasindan sonra zaten işe baslamak zorundayim memur oldugum icin. O zaman da uygun bir bakici tutup yarim gün calisacagim. Bunlar mesele degil asıl mesele boşanirsam cocugun babasiz kalacak olması. Babasıni da aşiri seviyor, adam eve gelince resmen sevincinden taklalar atiyor cocuk. Ona yikilmis bir yuva vermek istemiyorum ama bu gidisle akıl sagligini yitirmis bir annesi olacak. Bu süreci yaşamış arkadaslardan akıl istiyorum ve lütfen kırıcı bir üslup kullanmayın. Çünku annem babam dahil en yakinlarimdan "Bi sen mi doğurdun, ac tvyi çizgi film izlesin sen işine bak,abartiyosun,psikolojik tedavi gor" gibi çok kırıcı şeyleri yeterince duydum. Destek olacak arkasaşlara simdiden teşekkürler
Kimseye yorum yapmak düşmez fakat şunu demek istiyorum ki bende de bir tane böyle koca var lanet olsun resmen anasına versem kadın geri emzirecek 36 yaşında adamı benim bebeğim de sizinki gibi uyumaz çenesi durmaz mama yerken bir sıkıntı uyutmak bir sıkıntı. Adam bu halimle benden yemek ister kahvaltı ister temizlik ister ütü ister bir de bebek ağladığında eğer uyuyorsa gelir beni bağıra çağıra azarlar. İnşallah boşanmışsınızdır ya cidden memuriyet gelsin diye kendimi parçalıyorum geldiği an bu kocaya tekmeyi basıcam aile evine dönmek de istemiyorum kendi halimde yavrumla kalmak istiyorum ben. Gerçekten devrimizin erkekleri küçük kız gibi aynı bakınca ben ondan daha erkeğim 2 iş yapıyor çenesinden geçilmez artık ben de ne lafımı esirgiyorum ne de hareketleri mi Boşan bacım anında boşan
 
X