Bence adamdan çok kendiniz bu tür bir evliliği yapabilir misiniz diye düşünün. Çocuk sahibi birinin önceliği her zaman çocuğudur. O çocuğun annesi olmayacaksınız belki ama ailesinin bir parçası olacaksınız, yeri gelecek sorumluluğunu alacaksanız. Kalbiniz bu kadar büyük mü, mesela çocukla babasının arasına girmeden, onunla yarışmadan, belki travmalarını anlayıp bağ kurabilecek misiniz? Yeri gelecek eski eşle görüşmesi gelecek ki ortak çocukları var, bunu kaldırabilecek misiniz? Bu anlamda medeni ve adamın geçmişi de sindirebilmiş olmanız gerek.
Bu anlamda bizim ülkemizde malesef üvey anne-babalık meselesi çok geçiştiriliyor, ya aşırı dramatikleştiriliyor ya da bu tür bir evliliğin getireceği sorumluluklar gözmeden geliniyor. Adamla evleneyim de çocuk ne olursa olsun diye bir şey olamaz, bu çocuğun bir gün sizle beraber kalma, babasını etkileyecek kararlar alma olasılığını düşünmelisiniz. Ben böyle evlenen mutlu olan kadınlar gördüm ama hem kendileri hem evlendikleri adamlar çok olgun, sınırlarını koruyabilen, sorumluluk sahibi, çocuğunu şımartmayan, eş ve çocuk dengesini kurabilen ve çocuklarına düşkün kişilerdi. Hepsinin üvey çocukları ile arası iyiydi çünkü her şeyi kabullenerek, gerçekçi beklentilerle evlenmişlerdi. Ayrıca çok dikkat edin karşınızdaki adam çocuğuyla iletişim kuramayan, çocuğunun psikolojisinden bir haber ve görüşme günleri alan biriyse yine olmaz. Boşandığı için çocuğuna haksızlık ettiğimi düşünen, üvey annelik halkında başından sağlıksız fikirlere sahip (bütün sorumluluk onda olsun ama tek bir laf etmesin) sahip birisiyle evlenmeyin. 40 yaş bence çok genç bir yaş, bu adam elden kaçarsa ne olacak diye düşünmek için. Kalben istemediğiniz bir şeye sırf evlenmiş olmak için evet demeyin.
