kıyamam kız.
Aslında yazılı olan bir sürü kağıt var, okuduğum zaman daha başında sıkılıp bunları ben mi yaşadım diyorum. Bazılarını okuyunca unuttuğumu farkediyorum. İnsanın kendisine unuttuğu şeyleri hatırlatması eziyet sayılmaz mı? Dediğiniz gibi hedeflerimi yazacağım tekrardan, teşekkürler.
yanlızlık duygusu ağır basıyor sanırım
Dediğiniz gibi de olabilir. Mesela konu açtığımdan bugüne kadar ki süreçte eskisi kadar aklıma gelmiyor. Sanırım ağrı gibi bir zaman gelip bir zaman gidecek
ara sıra akla gelirDediğiniz gibi de olabilir. Mesela konu açtığımdan bugüne kadar ki süreçte eskisi kadar aklıma gelmiyor. Sanırım ağrı gibi bir zaman gelip bir zaman gidecek
Size çok katılıyorum. Bu dayatılan 'affetmek hafifletir' düşüncesini de hiç sağlıklı bulmuyorum. Kinlenip içimizde öfke de büyütmeyelim elbette ama bazı konuları, bazı insanları affetmek kendime yapacağım bir saygısızlık gibi geliyor asıl
Affetmek yada yaşananları tam anlamıyla kabul etmek ne olduğunu bilmiyorum. Kin besleyen birisi değilim ama bazen kendimi kendim dolduruşa getiriyorum, çekseydi canı acısaydı diyorum. Ayrılık aşamasında da ne pişmandı nede suçlu hissetti. Hiçbir şey yapmadı. Ayrıldığımız zaman bile mahkeme sonrası yürüdü gitti. Hiçbir şey olmadı yani. Sanki basit bir iş halledip ayrılmış gibi bitince insan diyor ki, ben neler çektim hem ondan hemde ondan sonrasında, ama başkasından duyuyorum ki başka birisiyle görmüşler. Bu dediğim kıskanmak falan değil önemsemiyorum da. Benim hayatım altüst olurken onun kısa sürede evlenmek için biriyle görüşebilmesi. Yani hiç mi insan etkilenmez. Ama şununda farkındayım, ona ne yaparsam yapayım (benlik değil ihtimal vermiş olsak) bu içimdeki şeyi rahatlatmayacak. Allah ona belasını verdiğinde belki adalet yerini bulur gibi olacak sanki. Bilmiyorum kendimi anlatamıyorum.
daha iyi anlatılamazdı...
Belkide kendinize biraz rahatlamaya keyif almaya izin vermelisiniz olan oldu biten bitti siz varsınız .Hala sizi siz yapan şeyler var çocukluktan o kız çocuğundan genckizliga o kurduğunuz hayallere kadar .Sonuçta siz ayakta ve yaşamın hala içinde devam ediyorsunuz.Bir zamanlar hicbirseyden korkmazdik hani daha küçükken oyunlar kurar bozar oynarken.Buyidukce hayatın içinde herşeyi verince bize birşey kalmadı.Belkide o anları hatırlamak lazım bir cesaret yeniden keyif mutluluk kendimizi onemsemek lazım.Yani demem o ki nolmuş öyle olduysa daha hayat bitmediki kalan yerleri daha iyi de olabilir biraz merak birazda coşku lazım .Umudunuzu kendinizden kesmeyin .Bence içinde bizim olmadığımiz şeyleri düşünmek manasız .Kendim için ne yapabilirim soru bu hayata keyif almaya enerjimi yeniden kazanmaya dair
Öyle dediğiniz gibi ama gerçekten düzen kuramıyorum. Kendimi rahatlatmaya çalışıyorum sonra boş duruyorum diye kendi kendime kızıyorum. Bi şeyler önüme aynı anda çıkıyor ben ne yapmak istediğimi de anlamıyorum. Eski zamanki gibi heyecan duyamıyorum. Bir işe herhangi bir şey yani meslek anlamında değil sadece, başlamaya niyet ediyorum o anlık heves oluşuyor sonra gidiyor.
Başlamak için heves etmeyi beklemeyin o zaman fırsatlar köşe başında beklemiyor sonuçta sizin seçimleriniz harekete geçirecek motivasyon bekleyerek gelmez herşey öyle degilmi rejim yapmaya karar verip bir saate bozanlar boşanmaya karar verip öbür aya cayanlar spora başlayıp iki haftaya vazgeçerler ortak noktaları nedir istedikleri her neyse sahip olamamak sebebi nedir dışardan bunu değiştirecek birşey beklemek .Bunu sağlayacak koşulları sizden başkası yapamaz yapmayacakda .
Mesela iş arıyorum ama iş verenler dönmüyor. Yurtdışına gidebileceğim bir durum oluştu gönüllülük esaslı bir şey. Ama ben açıktan üniversite okuyorum. Sürekli git gel yapmak zor olacak diye düşünerek gitmekten çekiniyorum. Ben oraya gitmeye niyet edince başvurduğum işlerden güzel dönüş gelirse mesela iptal ederim diye çekiniyorum. O kadar fazla ihtimal var ki ben bir şeye başlayamıyorum.
Namaz kilmaniza izin veren bir yerde iş arayın yada evde kazasını yapın birseylerden verip birşeyler alabiliriz pes etmeden birşeyleri kendimize kolaylastirdığımızda Allah bizi anlar keyfi değil bu sonuçta .
Aklınıza istemsizce gelen düşünceleri “bunları düşünmemeliyim” diye kendinize baskı kurarsanız geçiremezsiniz aksine daha çok aklınıza gelir. Bunun yerine aklınıza bu fikirler geldiğinde yönünüzü yumuşakça başka bir şeye dönün. “Bunu düşünmeyeyim” değil de “başka bir şey düşüneyim” şeklinde. Bir de affetmek sizin kendiniz için yaptığınız bir şey. Hani kendi kendime madem affedebiliyordum neden evliliğimi bitirdim diyorum yazmışsınız ya. Affetmek kendiniz için, yoluna bakabilmek içindir. Karşı tarafa hak vermek anlamına gelmiyor. Bir yandan size yaptıklarını yanlış bulup/ona hak vermeyip ve size bir daha öyle davranamamasını sağlayıp (boşanmışsınız zaten) diğer yandan kendiniz için/olanları geride bırakabilmek için affedebilirsiniz.
Yukarıda da yazdığım gibi kendi kendimi dolduruşa getirebiliyorum düşündüğüm zaman. Bir eyleme dönmüyor tabi. Dediğiniz düşünce üzerine affetmeyi düşündüm zaten, daha rahat ve aklen rahat olmak için. Ama anlaşılan bu şey de bir anda olan bir şey değil.
