• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

Affettiğimden beri sürekli düşünüyorum

Samimi mesajınız için teşekkür ederim❤️. Destek almayı kendim farkındalığım olışup kafamda her şey oturmuştu. Hatta başka sorunlarımı konuştum ayrılık yerine okadar umurumda olmadı bir süre sonra. Metot mu bilmiyorum ama kendimi kurallardan konteolcülükten vazgeçmeye çalışarak duygularımı yaşayarak özetle özgür bıraktım diyebilirim. O kadar çok yazdım ki kitaplar okudum videolar izledim insanlarla konuştum. Bunları çok yapınca uzun bir süre hepsini yapmayı bıraktım çünkü yazacak bir şeyim kafamın alacağı bir kelime kalmamıştı. Kendimi geliştireceğim diye o süre canımı çıkardım. İşte çalıştım o süre de işim çok yoğun bir işti.

Aklıma çözülecek bir şey varmış gibi gelmiyor. Karşıma çıksa kendini anlatmak istese dinlemeden geçmek isterim vakit kaybı olarak görürüm. Bilmiyorum belkide dediğiniz gibi çözmem gerekmiyordur. İstemeden yine kendimi sıkıştırıyor da olabilirim bilemiyorum. 🤷🏻‍♀️
Sanki baya da yüklenmişsiniz gibi kendinize. Ayda 2 bile olsa duygularınızı biraz daha anlamlandırmak adına belki deneseniz fayda görürsünüz maddi olarak zorlamayacaksa. Ben de uzun süredir devam ediyorum, terapistimin zeki ve güzel sorular sorabilen biri olduğunu düşünüyorum, sorduğu bazı sorular gerçekten ufkumu açıyor, bağlantısı olmayan şeyler gibi gelen 2 farklı durum aslında bağlantılı çıkabiliyor. E ne işe yarıyor bu derseniz sakinleşiyorum. Her duygumu mekanikleştirip mantıklı açıklamalar bulmaya çalışmayı azalttım. Kendime yaptığım baskıyı azalttı mesela.

Şu şükür defteri olayı var bilmiyorum biliyor musunuz. Şükür defteri, teşekkür defteri gibi düşünebilirsiniz.

Hayatta sahip olduğunuz her şeye karşı farkındalığı arttırmaya yönelik, bir süre sonra da beyin olumsuz yerine öz benliğine dair olumlu şeylere odaklanıyor. Ben ve çevremden birkaç arkadaşım fayda gördük.

O adamı, ona dair bir şeyleri düşünmek yerine aldığınız nefes, keyifle içtiğiniz bir kahve, sahilde yaptığınız bir yürüyüş için bile kendine teşekkür etmek insanı gerçekten kendine odaklıyor. Bence en azından denemekten zarar gelmez
 
Destek almıştım. Ben burda sizinle dertleşmek istedim daha çok. Yinede teşekkür ederim.
Ama konuyu buraya taşımak ve sürekli konuşmakta büyütüyor içinizde ne desek kendinizi savunma halindesiniz ne kadar az düşünürseniz o kadar çabuk geçer
 
Oluyor.... çok normal...
Boşanmak sevgiliden ayrılmaya benzemiyor, cok cok karmaşık bir süreç.
Yaşamayan asla anlamaz.
Tek boyutlu değil birçok boyutu var
İyileşme zikzak şeklinde oluyor
6 ay iyiysen 2 ay depresif olabiliyorsun
Sabredeceksin, geçmesini bekleyeceksin
Geçecek.
Iyileşme belirtileri bunlar hatta.
Ariniyorsun
 
Hatırlıyorum bunları, aklıma istemsizce gelmesini de istemiyorum ama geliyor. Bu nasıl geçer demek istemiştim. Yoksa ne dönmek ne de onun geri dönmesini istemiyorum.
Ama son zamanlarda şunu farkettim kendimde. Evlilik düzeni arayışındayım galiba. Tek başıma mutlu olmadığımdan değil bu durum. Hayatı paylaşma isteğim olduğu için. Ne kadar sosyal olarak da kurslara yazılsam dışarda gezsem yine de bu istek var.

Tam olarak , hayatı paylaşma , birlikte yaşama , çoğaltma , mutlu ederken mutlu olma isteği.

Aynısını yaşıyorum ve derinden hissediyorum.

Adamı değil ama evli olma halini özlüyorum. Kendime ait üzen ve evimin olmasını özlüyorum sanırım .

Doğru kişi evlenip mutlu bir hayat sürmeyi başaranlar bu dünyadaki cenneti yaşıyorlar gibi geliyor .

İsyan etmek değil ama çoğu zaman şunu demiyor değilim. Ben hak etmedim mi ?

Dedim ya sorun içimizdeki hayal kırıklığı galiba , ve o güzel hisleri çok berbat şekilde tüketmiş olmak .
 
Sinirine hakim olmadığını bile kabul etmiyordu, hep birileri sebepti sinirlenmesine. O bunu yapmasa ben böyle tepki vermem, sen böyle söylemeseydin ben bunu yapmazdım gibi. Evet hatalıyım, durmam gereken yerde durmadım gibi bir düşünceye sahip olduğuna inanmıyorum. Sırf benle barışmak için öyleymiş gibi görünüp, ben barışmayınca yine yapıyordu hemde öfkesi artıyordu. Ayrıca takıntılı insanlara dikkat etmek gerekli. İyilik pıtırcığı gibi dolaşalım demiyorum ama aynı konuyu aylarca hırs yapan kim varsa uzak durmak gerekli.
İnsanlar ilk başta gerçek yüzlerini göstermiyor ya da duygu yoğunluğundan dolayı farklı davranıyorlar. Zamanla, duygular durağanlaşınca gerçek yüzleri ortaya çıkıyor. Sinyalleri görme önemli burada.
Çok benzer dedikleriniz hatta aynısı denebilir. İnsan iyi niyetle bakmaya çalışıyor ama onu da karşı taraf suistimal ediyor. :/
 
Sanki baya da yüklenmişsiniz gibi kendinize. Ayda 2 bile olsa duygularınızı biraz daha anlamlandırmak adına belki deneseniz fayda görürsünüz maddi olarak zorlamayacaksa. Ben de uzun süredir devam ediyorum, terapistimin zeki ve güzel sorular sorabilen biri olduğunu düşünüyorum, sorduğu bazı sorular gerçekten ufkumu açıyor, bağlantısı olmayan şeyler gibi gelen 2 farklı durum aslında bağlantılı çıkabiliyor. E ne işe yarıyor bu derseniz sakinleşiyorum. Her duygumu mekanikleştirip mantıklı açıklamalar bulmaya çalışmayı azalttım. Kendime yaptığım baskıyı azalttı mesela.

Şu şükür defteri olayı var bilmiyorum biliyor musunuz. Şükür defteri, teşekkür defteri gibi düşünebilirsiniz.

Hayatta sahip olduğunuz her şeye karşı farkındalığı arttırmaya yönelik, bir süre sonra da beyin olumsuz yerine öz benliğine dair olumlu şeylere odaklanıyor. Ben ve çevremden birkaç arkadaşım fayda gördük.

O adamı, ona dair bir şeyleri düşünmek yerine aldığınız nefes, keyifle içtiğiniz bir kahve, sahilde yaptığınız bir yürüyüş için bile kendine teşekkür etmek insanı gerçekten kendine odaklıyor. Bence en azından denemekten zarar gelmez
Duymuştum onu ama hiç bakmadım. Bakacağım. Hayatımızın kıymetini zaten ben ayrılma aşamasındayken anladım. Sağlık sorunları ve psikolojik olarak çok yıprandım. Allahtan karşımdaki kişiye sıkı sıkıya bir bağlılığım yoktu da gözüm kör olmamıştı. Kendim sağlıklı düşünmeyince fatkedip ayrılmaya karar vermiştim. Bakılınca hayatta çok şükredecek şeyimiz var🌷
Deneyeceğim sağolun :))
 
Ama konuyu buraya taşımak ve sürekli konuşmakta büyütüyor içinizde ne desek kendinizi savunma halindesiniz ne kadar az düşünürseniz o kadar çabuk geçer
Kendimi savunmaya değil açıklamaya çalışmıştım ama yanlış anlaşıldım.
Sürekli konuşmadığım bir konu gerçek hayatta, herkese açmadım uzun uzadıya dertleşmedim. Şuan konuşurken Duygusal bir durum oluşmadığı için daha rahat kendimi açıklarım sizlerle konuşurum diye açmak istedim. Burada bu tarz durumları yaşayan insanlar daha çoktur, gerçek hayatta arkadaşlarımdan böyle bir şey yaşayan yok çoğu bekardı o yüzden tesellimi en çok kendim kendime yaptım.
 
Tam olarak , hayatı paylaşma , birlikte yaşama , çoğaltma , mutlu ederken mutlu olma isteği.

Aynısını yaşıyorum ve derinden hissediyorum.

Adamı değil ama evli olma halini özlüyorum. Kendime ait üzen ve evimin olmasını özlüyorum sanırım .

Doğru kişi evlenip mutlu bir hayat sürmeyi başaranlar bu dünyadaki cenneti yaşıyorlar gibi geliyor .

İsyan etmek değil ama çoğu zaman şunu demiyor değilim. Ben hak etmedim mi ?

Dedim ya sorun içimizdeki hayal kırıklığı galiba , ve o güzel hisleri çok berbat şekilde tüketmiş olmak .
Evet benzer duygular yaşıyoruz. İnsanın dünyadaki cenneti yada cehennemi evliliği oluyor gerçekten. Ben hak etmedim mi kısmını geçtim zaman ilerledikçe. Çünkü yaşadıklarım hayata karşı olan bakış açılarımda çok değişiklik yaptı. Her yaşadığımız şeyden ders çıkartmak lazım dedim, elden geleni yaptım zaten daha benim yapacağım bir şey kalmamış o yüzden o soruyu aştığımı düşünüyorum.

Hayal kırıklığı çok derin bir iz bırakıyor, evet. Ama şuan ki yaşadıklarımla tecrübelerle (alabildiğim kadarıyla) daha sağlıklı bir ilişki yaşayacağıma inanıyorum. Bilmiyorum içimde hep bu duygu var. Bence sizde kendinize öyle demeyin. Geçmişi değiştirme şansımız yok, vicdanen rahatsanız sizlik bir şey kalmıyor.
 
Evet benzer duygular yaşıyoruz. İnsanın dünyadaki cenneti yada cehennemi evliliği oluyor gerçekten. Ben hak etmedim mi kısmını geçtim zaman ilerledikçe. Çünkü yaşadıklarım hayata karşı olan bakış açılarımda çok değişiklik yaptı. Her yaşadığımız şeyden ders çıkartmak lazım dedim, elden geleni yaptım zaten daha benim yapacağım bir şey kalmamış o yüzden o soruyu aştığımı düşünüyorum.

Hayal kırıklığı çok derin bir iz bırakıyor, evet. Ama şuan ki yaşadıklarımla tecrübelerle (alabildiğim kadarıyla) daha sağlıklı bir ilişki yaşayacağıma inanıyorum. Bilmiyorum içimde hep bu duygu var. Bence sizde kendinize öyle demeyin. Geçmişi değiştirme şansımız yok, vicdanen rahatsanız sizlik bir şey kalmıyor.
Bu daha sağlıklı bir iletişim ve ilişki , kendine uygun ve uyumlu olanı seçebileceğime inancı bende de baskın
Akıllandık sanırım.
 
Son düzenleme:
Bazen içimden diyorum ki karşıma çıkmıyorsa benim yaşadığım tecrübelerle mi sınanıyo nerde bu çocuk :KK70: :KK48::KK53:
benim karşıma çıkanlar ....

nerde saçma sapan tip var beni buluyor
ben ondan artık saldım bacım
içten içe üzülüyorum da neden böyle oldu , oluyor diye
 
benim karşıma çıkanlar ....

nerde saçma sapan tip var beni buluyor
ben ondan artık saldım bacım
içten içe üzülüyorum da neden böyle oldu , oluyor diye
İşin şakasındayım ben zaten. Düzgün insan bulmak samanlıkta iğne aramaya döndü. Ben nasibe inanıyorum o yüzden senin karşına en beklemediğin anda çıkacak. Belki de yıllar sonra diyeceğiz ki, bende böyle demiştim ama iyiki böyle olmuş eşimi tanımışım. O yüzden üzülmeyin. Umutsuz olmak insanı karamsar yapıyor sadece başka bir işe yaramıyor.🤷🏻‍♀️
 
Hayırlı sabahlar herkese. Direkt konuya gireceğim.

2 seneye yakın bir süre önce eski eşten ayrılmıştım. Anlaşmalı olarak bitti. Hakkımı da aldım hiçbir şey uzamadı. Bu 2 sene zarfında Duygusal olarak çok değişiklik oldu tabi. İlk kırgınlık sonra öfke gibi. Yakın bir zamana kadar da içimden eskiyi atabilmek için içsel olarak affetmeyi denedim. İlk başta bu bende huzur sağlamış olsa da şimdide aklıma saçma bir şekilde sadece güzel anılar (çok az olmasına rağmen) geliyor ve aklım benle oyun oynuyor gibi geliyor. Ben önceden daha o zamanlar gelince atlattığım hastalıktan dolayı kaşınır gibi oluyordum. Hiçbir özlem ve sevgi olmamasına rağmen sürekli bir o günler iyiymişçesine aklıma gelmesi zihinsel olarak yordu beni. Bir kaç gündür var bu durum. Geçer dedim geçmedi o yüzden bu saatte bu konuyu açmak istedim. Ayrılanlar sizde de böyle bir şey oldu mu, geçiyor mu yada geçici bir şey mi? O ailenin yaptıklarını unutup iyiymiş gibi hatırlamak canımı sıkıyor. Şimdiden teşekkür ederim yorumlarınız için.
hayatınıza dahil olmak isteyen biri mi var tam da şu anda?

bazen yeni biri gelince kalp eski alışık olduğuna özlem gibi hisler duyabilir. yeni gelen yeterince iyi değildir demek bu.

durum böyle değilse . güzel anılarınız aklınıza gelince siz de en kötüleri hatırlayarak bu etkiyi püskürtmeye çalışın. beyin kolay kandırılır. insan da en iyi kandırır. rahat olun,geçecek.
 
hayatınıza dahil olmak isteyen biri mi var tam da şu anda?

bazen yeni biri gelince kalp eski alışık olduğuna özlem gibi hisler duyabilir. yeni gelen yeterince iyi değildir demek bu.

durum böyle değilse . güzel anılarınız aklınıza gelince siz de en kötüleri hatırlayarak bu etkiyi püskürtmeye çalışın. beyin kolay kandırılır. insan da en iyi kandırır. rahat olun,geçecek.
Aslında 2 sene içinde tanışmak isteyenler oldu İnternet üzerinden. Arkadaşlarımdan da olmuştu. Ben hepsini uzaklaştırdım. Şimdi de sohbet amaçlı konuştuğum kişiler var ciddi bir yanı yok. Ama zaten biriyle tanışmak istesemde hemen uyumsuzluğu farkedince o istek de gidiyor. Teşekkür ederim.
 
Hayırlı sabahlar herkese. Direkt konuya gireceğim.

2 seneye yakın bir süre önce eski eşten ayrılmıştım. Anlaşmalı olarak bitti. Hakkımı da aldım hiçbir şey uzamadı. Bu 2 sene zarfında Duygusal olarak çok değişiklik oldu tabi. İlk kırgınlık sonra öfke gibi. Yakın bir zamana kadar da içimden eskiyi atabilmek için içsel olarak affetmeyi denedim. İlk başta bu bende huzur sağlamış olsa da şimdide aklıma saçma bir şekilde sadece güzel anılar (çok az olmasına rağmen) geliyor ve aklım benle oyun oynuyor gibi geliyor. Ben önceden daha o zamanlar gelince atlattığım hastalıktan dolayı kaşınır gibi oluyordum. Hiçbir özlem ve sevgi olmamasına rağmen sürekli bir o günler iyiymişçesine aklıma gelmesi zihinsel olarak yordu beni. Bir kaç gündür var bu durum. Geçer dedim geçmedi o yüzden bu saatte bu konuyu açmak istedim. Ayrılanlar sizde de böyle bir şey oldu mu, geçiyor mu yada geçici bir şey mi? O ailenin yaptıklarını unutup iyiymiş gibi hatırlamak canımı sıkıyor. Şimdiden teşekkür ederim yorumlarınız için.
Normal mi bilmiyorum ama bende benzer şeyleri yaşıyorum. Zamanla geçecek diye beklerken zaman geçtikçe hep iyi günlerimiz aklıma gelmeye başladı.Bu beni de rahatsız ediyor nasıl geçer nasil biter bilmiyorum.
 
Aslında 2 sene içinde tanışmak isteyenler oldu İnternet üzerinden. Arkadaşlarımdan da olmuştu. Ben hepsini uzaklaştırdım. Şimdi de sohbet amaçlı konuştuğum kişiler var ciddi bir yanı yok. Ama zaten biriyle tanışmak istesemde hemen uyumsuzluğu farkedince o istek de gidiyor. Teşekkür ederim.
nasıl mutluysa öyle yaşamalı herkes
 
Tam olarak , hayatı paylaşma , birlikte yaşama , çoğaltma , mutlu ederken mutlu olma isteği.

Aynısını yaşıyorum ve derinden hissediyorum.

Adamı değil ama evli olma halini özlüyorum. Kendime ait üzen ve evimin olmasını özlüyorum sanırım .

Doğru kişi evlenip mutlu bir hayat sürmeyi başaranlar bu dünyadaki cenneti yaşıyorlar gibi geliyor .

İsyan etmek değil ama çoğu zaman şunu demiyor değilim. Ben hak etmedim mi ?

Dedim ya sorun içimizdeki hayal kırıklığı galiba , ve o güzel hisleri çok berbat şekilde tüketmiş olmak .
Ben de aynı şemyleri yaşıyorum
 
Back
X