Kızlar müzdarip olduğum şey bi konuda biriyle tartışırken ağlıyorum. Cevap verebiliyorum, konu hakkında düşüncelerim var, ne istediğimi biliyorum ama biri bana ters bişey söylediğinde özellikle ailemden biriyse kendimi anlatamadan ağlamaya başlıyorum. İstemsiz olarak gözümden yaşlar akıyor ve konuşunca resmen krize giriyorum. Böyle hissettiğim an ne kendimi anlatabiliyorum ne de karşımdakini dinleyebiliyorum direk ortamı terkediyorum okulum yeni bitti öğretmenim ama atanamadım ve okuduğum bölümden atama çok zor. Yüksek lisans yapıp üniversitede kalmaya çalışıcam ki bu torpil dönemlerinde çok zor. Öğretmenlikle alakası olmayan bi yerden öğrencilik dönemlerinde çalıştığım pozisyon sayesinde güzel bir iş teklifi aldım. Ama ailem burada çalışmamı kabul etmiyor. Ve öğrencilik dönemimde kimsenin eline bakmadım kendim çalıştım kendim yedim, şimdi para isteyince sanki ailemin yüzü düşüyormuş gibime geliyor. Ama genç kızım kıyafete kuaföre bakıma düşkünüm bunlardan vazgeçmeye çalışsamda hafta da 1 dışarı çıksan en az 50tl yani, ne yapıcam bilmiyorum. Açıklamaya çalışınca hayır diyorlar ve ağlamaya başlıyorum kendimi daha iyi nasıl ifade edebilirim bilmiyorum. Sadece bu konu değil aileden biri bana olumsuz cevap verince ağlıyorum, bunu nasıl yenebilirim sizce?
Kendi mesleğimi yapmamı istiyorlar doğal olarak, kötü birşey istemiyorlar biliyorum ama çok zor. 1.likle bitiren arkadaşım şuan pizzacıda çalışıyor öyle söyleyeyim
Yok Estağfirullah :) genç kızken bende de vardı ama şuan anlıyorum. İçimden geçenleri tam anlatamayacağımı düşündüğümden patlama yaşardım. Zamanla ruhsuzlaştım artık çok zor ağlıyorum.