- Katılım
- 1 Mayıs 2023
- Mesajlar
- 66
- Emoji Skoru
- 80
- Puanlar
- 38
İnşallah, çok teşekkür ederim.Annenize annelik yapmışsınız
Bu da kişinin kendine zulmü gibidir
Kurtulursunuz inşallah
Aşağıdaki videoyu izleyerek sitemizi ana ekranınıza web uygulaması olarak nasıl kuracağınızı öğrenebilirsiniz.
Not: Bu özellik bazı tarayıcılarda mevcut olmayabilir.
İnşallah, çok teşekkür ederim.Annenize annelik yapmışsınız
Bu da kişinin kendine zulmü gibidir
Kurtulursunuz inşallah
Benim de pek içaçıcı değil, beni her zaman her yerde yalnız bıraktı, umursamadı, anne olarak fedakarlık yapmadı, hep mesafe vardı aramızda, şimde de yaşlandı vs...eh işte...yıllar geçince biraz merhamete geldi sanırım. Eşim de hiç görüşmüyor annesiyle, şak diye kesmiş, çok ta mutlu. Görüşsek zarar verirdi diyor. Demek böyle hissediyor. Siz de iyi bile dayanmışsınız,bravo.Herkese merhaba. Gerek çevremde gerek burda ailesiyle görüşmeyen, tamamen silen insanlara rastladım. İnsan başına gelmeden pek anlayamıyormuş. Size kısaca annemle olan ilişkimden bahsetmek istiyorum; küçüklüğümden beri hep yalnızdım, annem varlıklı bir aileden geliyordu, onların yardımlarıyla geçiniyordu öyle söyleyeyim. Ömrü boyunca hangi işe girse ya kavga ederek çıktı ya da bu iş çok zor diye bıraktı. Ailesinin durumu bozulunca maalesef uzun bir süre maddi sıkıntılar çektik, ben hem dışardan okudum hem çalıştım. Annemin uzun yıllar alkol problemi vardı, yanlış arkadaşlıklar, yanlış ilişkiler yaşadı hep. Hatta öyle raddeye geliyordu ki hayatımı bile tehlikeye atıyordu. Evlendim, çocuklarım oldu, anneme küçük bir ev aldım kiralarda sürünmesin, en azından bu derdi bitsin diye. Eşimin bağlantıları sayesinde 3-4 defa anneme çok güzel iş de buldum, fakat yine tutunamadı. Maddi olarak hep destek oldum ama sorunlar asla bitmedi. Arkadaşlar ben çok yoruldum, kalbim, ruhum, sinirlerim gerçekten çok çok yorgun. Ben artık özgür olmak istiyorum, acaba bugün ne yapacak? Bugün nasıl bir dert açacak diye düşünmek istemiyorum. Olmuyor, ne bir minnet duygusu ne de destek asla görmüyorum. Ben 7 yaşımdan beri beslenmemi bile kendim hazırlardım, annem okul hayatım boyunca uyanmazdı beni geçirmeye. Biliyorum mazide kaldı, ama özellikle ben anne olduktan sonra bu anılar, yaşadığım güvensizlik, belirsizlik, utanç ve yok olma isteğimi hatırladıkça kalbim çok acıyor. Annemi komple hayatımdan silmek istiyorum, her yerden engelleyip hayatımdan çıkarmak istiyorum. O yalnız kalmaz, kalabalık ailesi var. Benim gibi annesiyle problem yaşayanlar, görüşmeyenler özellikle nasıl bir yol izlediniz? Lütfen sizin tecrübenize çok ihtiyacım var. Tamamen kurtulabildiniz mi? Şimdiden herkese çok teşekkür ederim.
Senin ruh sağlığın herşeyden önemli. Annen minnet bile duymuyor. Ki ev de almışsın, iş bulmuşsun. Görevini fazla fazla yapmışsın. Kes at lütfen.Artık ben de kestirip atmak istiyorum, öbür türlü olmuyor uzadıkça uzuyor.
Bu sorunlu bir ilişki örneği değil. Sorunlu olan anneniz. Siz anne o evlat sanki. En acısı da bu oluyor. Ben anne konularında çok hassasım annenizle aranızda olan bir "sorun" olsaydı her halükarda anneniz lütfen iletişimi kesmeyin derdim. Ancak sizin durumunuzda annenizin kişilik özellikleri sebebiyle ortaya çıkan sorunlardan siz sorumlu değilsiniz. Burda net gördüğüm bir şey varsa o da sorumsuzluk, kolaycılık ve evlada yük bindirme hem de hiçbir sebep yokken. Annenizle aranızda mesafe koyun bunu ciddi bir şekilde yapın. Çünkü siz de artık bir annesiniz ve sorumluluklarınız var en önemlisi de çocuklarınıza karşı olan sorumluluğunuz. Tahammül sınırınızı zorlamayın ve emeklerinizi asla düzeltemeyeceğiniz bir insana heba etmeyin, bu hakkınızı kendi hayatınızda size ait problemlere ve sorumlu olduğunuz evlatlarınıza/eşinize saklayın.Herkese merhaba. Gerek çevremde gerek burda ailesiyle görüşmeyen, tamamen silen insanlara rastladım. İnsan başına gelmeden pek anlayamıyormuş. Size kısaca annemle olan ilişkimden bahsetmek istiyorum; küçüklüğümden beri hep yalnızdım, annem varlıklı bir aileden geliyordu, onların yardımlarıyla geçiniyordu öyle söyleyeyim. Ömrü boyunca hangi işe girse ya kavga ederek çıktı ya da bu iş çok zor diye bıraktı. Ailesinin durumu bozulunca maalesef uzun bir süre maddi sıkıntılar çektik, ben hem dışardan okudum hem çalıştım. Annemin uzun yıllar alkol problemi vardı, yanlış arkadaşlıklar, yanlış ilişkiler yaşadı hep. Hatta öyle raddeye geliyordu ki hayatımı bile tehlikeye atıyordu. Evlendim, çocuklarım oldu, anneme küçük bir ev aldım kiralarda sürünmesin, en azından bu derdi bitsin diye. Eşimin bağlantıları sayesinde 3-4 defa anneme çok güzel iş de buldum, fakat yine tutunamadı. Maddi olarak hep destek oldum ama sorunlar asla bitmedi. Arkadaşlar ben çok yoruldum, kalbim, ruhum, sinirlerim gerçekten çok çok yorgun. Ben artık özgür olmak istiyorum, acaba bugün ne yapacak? Bugün nasıl bir dert açacak diye düşünmek istemiyorum. Olmuyor, ne bir minnet duygusu ne de destek asla görmüyorum. Ben 7 yaşımdan beri beslenmemi bile kendim hazırlardım, annem okul hayatım boyunca uyanmazdı beni geçirmeye. Biliyorum mazide kaldı, ama özellikle ben anne olduktan sonra bu anılar, yaşadığım güvensizlik, belirsizlik, utanç ve yok olma isteğimi hatırladıkça kalbim çok acıyor. Annemi komple hayatımdan silmek istiyorum, her yerden engelleyip hayatımdan çıkarmak istiyorum. O yalnız kalmaz, kalabalık ailesi var. Benim gibi annesiyle problem yaşayanlar, görüşmeyenler özellikle nasıl bir yol izlediniz? Lütfen sizin tecrübenize çok ihtiyacım var. Tamamen kurtulabildiniz mi? Şimdiden herkese çok teşekkür ederim.
Artık başka çarem de kalmadı inceldiği yerden kopsun şu saatten sonra.Senin ruh sağlığın herşeyden önemli. Annen minnet bile duymuyor. Ki ev de almışsın, iş bulmuşsun. Görevini fazla fazla yapmışsın. Kes at lütfen.
İşte ben de annemle görüşmediğimde kendimi özgür hissediyorum, sanki dertlerimden arınmış yeni doğmuş gibi. Kayıp yaşlar ve anılar geri gelmiyor, yaş aldıkça daha da derinleştiği için anne baba bile olsa sadece kaçmak istiyorsun. Bari bize kalan yılları huzur içinde geçirelim.Ben babamla 15 seneden uzun süredir ilişkimi minimuma indirmiştim ve neredeyse 10 yıldır hiç görüşmedim.
Babası tarafından ihmal edilen bir çocuk da değildim üstelik. Babasının biricik prensesi olarak yetiştim ama babamın ileri yaşlarında psikiyatrik sorunlarının etkisiyle bana çok zarar verdi. Erken gençlik dönemim genç bir kadının yaşamaması gereken sorunlarla mücadele ederek geçti ve o yaşlarım kayıp.
Ara ara tanıdıklar aracılığıyla görüşme isteğini iletiyor ama en ufak bir istek yok içimde. Onunla görüşmeyi tamamen kestikten sonra daha güçlü ve özgür hissediyorum.
Anne olduktan sonra bu bahsettiğiniz özellikleri tablo gibi canlanmaya başladı gözümde. Gençken pek fark etmiyordum, normal geliyordu sanki veya görmek istemiyordum. Ama yetişkin hayata adım attıktan sonra aman Allahım ben neler yaşadım diyorum. Artık sindiremiyorum, ayağımda pranga var ve ondan kurtulmam lazım hissini çok yoğun yaşıyorum. Özellikle son yıllarda şefkatli, dengeli ve sorumluluk sahibi bir anne hayal ediyorum, olmayacağını bildiğim için de bütün ipleri koparmaya karar verdim.Bu sorunlu bir ilişki örneği değil. Sorunlu olan anneniz. Siz anne o evlat sanki. En acısı da bu oluyor. Ben anne konularında çok hassasım annenizle aranızda olan bir "sorun" olsaydı her halükarda anneniz lütfen iletişimi kesmeyin derdim. Ancak sizin durumunuzda annenizin kişilik özellikleri sebebiyle ortaya çıkan sorunlardan siz sorumlu değilsiniz. Burda net gördüğüm bir şey varsa o da sorumsuzluk, kolaycılık ve evlada yük bindirme hem de hiçbir sebep yokken. Annenizle aranızda mesafe koyun bunu ciddi bir şekilde yapın. Çünkü siz de artık bir annesiniz ve sorumluluklarınız var en önemlisi de çocuklarınıza karşı olan sorumluluğunuz. Tahammül sınırınızı zorlamayın ve emeklerinizi asla düzeltemeyeceğiniz bir insana heba etmeyin, bu hakkınızı kendi hayatınızda size ait problemlere ve sorumlu olduğunuz evlatlarınıza/eşinize saklayın.
Yaşlandıklarında bence merhametten çok yalnız kalırım korkusu sarıyor. Eşinize bravo, kendi huzurunu seçmiş. Burda bile annesiyle babasıyla ilişkiyi kestiği için huzuru bulan çok insan varmış, demek en doğrusu bu.Benim de pek içaçıcı değil, beni her zaman her yerde yalnız bıraktı, umursamadı, anne olarak fedakarlık yapmadı, hep mesafe vardı aramızda, şimde de yaşlandı vs...eh işte...yıllar geçince biraz merhamete geldi sanırım. Eşim de hiç görüşmüyor annesiyle, şak diye kesmiş, çok ta mutlu. Görüşsek zarar verirdi diyor. Demek böyle hissediyor. Siz de iyi bile dayanmışsınız,bravo.
Evet aileyi seçememek çok kötü. Seçme hakkım olsa idi ben de kesinlikle ailemi seçmezdim. Doğmamayı tercih ederdim.Başta özürlerine inanıyordum ama sonra fark ettim ki ben olmadan hayatta kalamıyor maddi manevi olarak. Benim de güvenim yok ama mesafe koyunca da durum değişmiyor. İnsanın ailesini seçememesi çok üzücü.
Bazen bu rahatlık karakter meselesi de olabilir mesala teyzem annemin tamamen zıttı ama aynı evde büyüdüler. Gerçekten bilemiyorum. Siz gönül rahatlığıyla annem başka konularda iyiydi diyebiliyorsunuz, ama ben tam tersi gerçeklerle yüzleşince annemin aslında hiçbir konuda iyi olmadığını anlıyorum. Ona uzun yıllardır sarılamıyorum kesinlikle içimden gelmiyor. Çok şükür annemin aksine hep kendime güvendim, evlendikten sonra da yatırım konusunda elimden geldiğince doğru yol izlemeye çalıştım, aldığım ev helal olsun ama ruhen artık bittim. Artık yüzde yüz kendisiyle katiyen görüşmek istemediğime eminim.Sanırım zengin ailede büyüyen annelerde biraz rahatlık oluyor. Benim annem hiç kahvaltı hazırlamazdı, beslenmemi kendim hazırlardım uykusuna çok düşkündü rahat bir anneydi. Çok şükürki başka konularda çok iyiydi hakkını yiyemem. Ama onun öyle olması beni sorumluluk sahibi yaptı. Bizim eve mantı yapmaya kadın gelirdi. Annem yapamazdı ben 11 yaşlarındaydım anne dedim bu mantı zor bir şey değil ben bir tek biz de görüyorum eve kadın gelen sırf mantı yapmaya inanın 11 yaşında hamur açtım kalın oldu ama oldu. Turşu yaptım anneme öğrettim. Geçenlerde ekşi maya bile yaptım. Şu an çok becerikli oldum. Siz de baksanıza annenize ev alacak kadar güçlüsünüz her anlamda. Bu durumun hem artıları hem eksileri oluyor. Ama anneniz size iyi gelmiyorsa görüşmeyi kesin. Sırf anneniz diye sizi kötü etkileyen birine katlanmayın. Benim arkadaşım annesine küstü. İnan annesi hatasını anladı iletişimleri şimdi daha iyi. Bu sınır çizmek herkeste işe yarıyor.
Napıyolar ki huzursuzluk?Benimki beni sepetlediği için ne yapılıyor bilmiyorum.
Ama eşim kendi ailesiyle hiç kavgasız gürültüsüz anda "bakın devamlı sorun yaşatıyorsunuz, görüşmek istemiyorum, evime gelmeyin, çağırmayın, maddi manevi destek beklemeyin, bayramdan bayrama insan gibi görüşelim" demişti.
7 8 ay işe yaradı, geçen bayram yine huzursuzluk çıkardılar. Tamamen koptular.
O zaman direkt çıkar hayatından sırf annen diye hayatında toksik birini tutma.Bazen bu rahatlık karakter meselesi de olabilir mesala teyzem annemin tamamen zıttı ama aynı evde büyüdüler. Gerçekten bilemiyorum. Siz gönül rahatlığıyla annem başka konularda iyiydi diyebiliyorsunuz, ama ben tam tersi gerçeklerle yüzleşince annemin aslında hiçbir konuda iyi olmadığını anlıyorum. Ona uzun yıllardır sarılamıyorum kesinlikle içimden gelmiyor. Çok şükür annemin aksine hep kendime güvendim, evlendikten sonra da yatırım konusunda elimden geldiğince doğru yol izlemeye çalıştım, aldığım ev helal olsun ama ruhen artık bittim. Artık yüzde yüz kendisiyle katiyen görüşmek istemediğime eminim.
Çok haklısınız. Aileler sırf bizi bu dünyaya getirdiler diye kendilerine her şeyi hak görüyor, ben sana baktım şimdi sen bana bakacaksın mantığı özellikle eski nesilde çok yaygın.Ben kan bağlarına inanmıyorum.Hayatımızdaki kişilerle bizim aramızdaki her türlü bağ sevgi,saygı,karşılıklı dayanışma ile kurulur bana kalırsa.Bunlar olmadan sadece sizi doğurdu diye annenize annelik yapmak zorunda değilsiniz."Ben vicdan yaparım." diyorsanız hastalık,düğün,bayram seyran gibi önemli olaylardan yanında olun.Onun dışında annenizin günlük hayatınızdan tamamen çıkarmanızı tavsiye ederim.Her zaman taviz tavizi doğuruyor çünkü.
Ben artık anneme karşı sevgi de beslemiyorum yeter ki çıksın gitsin hayatımdan, maalesef bu hale geldim.Annemle değil ama babamla 8 senedir görüşmüyorum. Ufak çaplı bir cinnet geçirdikten sonra iletişimimi kestim. Birkaç kez aradı mesaj attı dönmedim. Ameliyat olurken geldi geri gönderdim. Bana göre benim hayatımı mahvetti ama onu sevmekten hiç vazgeçmedim. Görüşmüyorum ama çok özlüyorum. Sanırım bir daha hiç görüşmeyeceğiz.