ayy bizimkiler de böyle. geçen gün babam çocuğa çikolata verecek gece. dedim baba verme, hem biz vermiyoruz hem de cocuk bir saat sonra uyuyacak, zor uyur sonra. basladılar yok biz sizi nasıl büyüttük, sen bizden daha mı tecrübelisin, takıntılısın vs. ben de vermeyeceksin dedim. annem ordan söyleniyor verse ne olur, neden babanın gönlünü kırıyorsun diye. baktım babam gizli gizli cocuga çikolata veriyor. bir de her seyde cocuğa “annen kızar bak” diyorlar. öyle sinir oluyorum ki. torun sevmeden anladıkları ya cocugu yedirmek ya da uyutmak. zorla iki saat kucağında pışpışlayıp uyuttu cocugu sırf ben uyumasın, uyku saatine daha var dedim diye.
ileride cocuk bana bilenecek, annane evini istediği her seyi yapabileceği bir yer olarak görecek. bu sefer ben otoriteyi sağlayamayacağım, cocuk da bunu kullanacak. ne gerek var ya hu?! beni kötü anne yapıp ne gececek ellerine yani? cidden çok sinirleniyorum böyle şeylere. senin torunun tamam da benim evladım. benden daha çok düsünüyor olamazsın bu cocugu.