Merhaba
7 senelik evliyim. Eşimin babası 4 sene önce vefat etti annesinin bir evi yoktu. 2 senedir bizimle yaşıyordu çocuğumuza bakıyordu. Sürekli laf sokmalar,özel alan bırakmamalar, sürekli oğluna yaranmaya çalışmalar, akşam olduğunda bile eşimle beni başbaşa bırakmayıp gece yarılarına kadar oğluyla çay keyfi yapmalar, yaptığım yemeği yememeler vs vs sonucunda patlama yaşadım ve eşimle kavga ettik. Valizini topladı annesiyle birlikte gitti ben eşime git dedim daha doğrusu.( kendsi her kavgada boşanma lafını ağzına alan biri en son tak etti bana da)
Şimdi eşim bana beni tercih yapmak zorunda bıraktın ben de annemi seçtim diyor. Ben annemle başka eve çıkacağım diyor. Halbuki ben bu teklifi en başından beri annesi için yaptım kabul etmedi. Annene yakınlarda bir ev tutalım kardeşin de maddi destekte bulunur ,ev üstüne ev olmaz dedim. Kestirip attı. "Annesini evine sığdıramadı " derlermiş.
Eltim ve eşi kayınvalidemi evlerine davet dahi etmiyor. Eşim annesi gelmeden önce bana annem haftasonları kardeşime gider yalnız kalırız diyordu....
Annesi dışında da problemlerimiz var. Saygı,değer görmediğimi düşünüyorum. İltifat yok güzel söz yok gönül alma naz çekme yok. Ev işlerine yardım etme yok. Ben çalışıyorum.
Çok sabrettim ama yine ara ara vicdan yapıyorum ben kötü bir insan ,eş miyim diye...
Güncelleme: Konuştuk eşimle. Ben düzeleceğim söz veriyorum ama anneme git diyemem bizimle yaşasın diyor. Ev tutma fikrine asla cazip bakmıyor öyle bir durumda kahrından ölürmüş annesi. Ne istersen yaparım vs vs he dersen yarın annemi alıp geleyim yoksa dönülmez bir yola gireriz, diyor...
1 sene 2 sene 5 sene değil ki Allah ömür verdikçe birlikte mi yaşayacağız. Benim çekirdek ailemle birlikte yaşamak istemem suç mu şımarıklık mı ya. Kadının evinin olmaması da benim suçum mu. Ya da bir kızı olsaydı onda kalırdı belki. Eşim Kendimi suçlu hissettiriyor. Annesi de hiç demiyor ki oğlum sorun benle alakalı mı , nasıl yapalım, böyle de olmuyor..