- Katılım
- 14 Ocak 2026
- Mesajlar
- 106
- Emoji Skoru
- 48
- Puanlar
- 13
- Yaş
- 34
- Konu Sahibi buldumbenben
- #1
Ben aslında bu seneye kadar iyi sayılırdım annemle. Yani öyle büyük bir problemimiz olmazdı ufak tefek şeyler olsa da. 6 ay önce doğum yaptım ve lohusa depresyonuna girdim. O süreci çok ağır atlattım, maalesef 3 hafta kadar annemin yanında kalmak zorunda kaldım eşimle beraber. Çünkü sürekli ağlıyordum bebeğimle ilgilenemiyorum, sezaryen acısı da cabası. Ama bu süreçte annem eşime çok kötü davrandı sebepsiz yere. Eşim eve her geldiğinde annem suratını astı, sohbet etmedi, eşim nasılsın anne dediğinde bazen cevap bile vermedi. Resmen küfreder gibi baktı her seferinde. Oysaki eşim dünya iyisi biridir. Anneme çok saygılı efendi güler yüzlüdür. Şimdiye kadar anneme en ufak bir saygısızlığı olmamıştır. Annem evine birileri geldiği zaman rahatsız olan bir tip. Sebepsiz yere. Bu damadı da olsa böyle. Tuhaf bir insan. Sevgi dolu değildir. O günlerden sonra ben de kendisinden elimde olmadan soğudum. Şimdi istesem de eskisi gibi hissedemiyorum.