artık 2 günde bir konu açmaya başladım keşke benm yazacak bi konum olmasaydı
aile huzursuluğu kadar kötü bişi yok neyseeönceden hiç bi sıkıntımı kavgamız gürültümü yoktu bunu belirtmek isterm eşim beni ailesnn yanına bıraktığı zaman eşimn annesiyle ilgili problemler yaşamıştım 2 ay die gittim 10 günde geri geldm bi süre eşime bahsetmedm ama içim içimi yedi bahsetmeme nedenmde üzülmesin die .... dokuz aylık hamileyim bu arada baktm olmuo çok kafaya takıyorum sürekli kendimle kavga halindeym psikolojm bozulcak bebeğimnde sağlığını düşünerekten eşime açtm konuyu fazla bi tepki vermedi ama bozuldu anladım .... o günden beridir sürekli kavga halindeyiz ama ben kendi içim içimi yemesn eşimle paylaşıyım sıkıntım hafiflesn destek çıksın die düşünürken bana bu sabah gelmiş annem benm hayatımdaki tek insandır annem hakkında böyle düşünürsen sonumuz yok dedi (bu arada sunuda belirtmek isterm artık bende ön yargılı yaklaşmaya başladm herşeyi annesinden biliyorum)sonr pişman oldu özür diledi ama nafile artık kızlar saat 8den beri kahroldum ağlıyorum bu kadar stres çok fazla bana taşıyamıyorum acaba ben eşimn hayatında neresindeyim veya varmıyım bi köşesinde şimdi ne yapım ben boşanmak istesem surda 2 gün sonra doğurcam rabbim doğumda alsada canımı kurtulsam hiç olmazsa doğumda öldü derler arkamdan kötü konuşamazlar siz siz olun bekarlar anneye düşkün birisiyle aslaaaaaa evlenmeyin sevmekmiş aşkmış fasa fiso bak bende severek evlenmştm herkezden herşeyden üstün görmüştüm adam beni ailesi olarak bile görmemiş
