- Katılım
- 11 Nisan 2022
- Mesajlar
- 1.369
- Emoji Skoru
- 1.077
- Puanlar
- 83
- Yaş
- 27
Atandığım şehirde iki buçuk yılı bitirdim. Ve hâlâ doğru düzgün bir arkadaşım yok.
Büyük bir şehirde doğup büyümüş sonra farklı sebeplerden küçük bir ile taşınmak zorunda kalmış sonra da o küçük ile atanmıştım. Lise ve üniversite yıllarımda kafa dengi arkadaşlarım vardı ama bilirsiniz iş hayatı başladıktan sonra hele de insanlar ülkenin dört bir yanına dağıldıktan sonra o arkadaşlıklardan pek eser kalmıyor. Eskiden en azından arada sırada yazıştığım insanlarla şimdi takipleşmiyorum bile öyle bir kopukluk oldu.
Atandığım yerde yani iş yerimde pek kafa dengi kimse bulamadım. Zaten büyük çoğunluğu benden yaşça büyük çoluklu çocuklu ablalar abiler. Yeni atanan az kişi var ki kafa yapımız gerçekten uymuyor asla anlaşmamız mümkün değil. Yani en kolay bağ kurulan iş yeri benim için bu anlamda verici olmadı. Farklı yollar olarak spor salonuna gidiyorum. Nasıl bir şey anlamadım ama asla yaşıtım kimse yok. Zaten erkek ağırlıklı oluyor buradaki çoğu salon. Birkaç yaşıma uygun insan gördüm onlar ile tanışmaya çalıştım ki aslında çok soğuk ve mesafeli biriyim sırf bu yalnızlığı kırabilmek için yaptım ama pek olumlu bir karşılık alamadım. Yalnız başıma gezilere katıldım ki bu gerçekten çok sıkıcı. Hani hem kültürel faaliyet olsun hem yeni insanlarla tanışırım diye gittim yine de. Ama ya yaşları benden çok büyük teyzeler amcalar vardı ya da üniversiteli çocuklar. Kimse ile bağ kuramadım. Arada boyama etkinliği falan oluyor oralara gidiyorum ama orada bile benim gibi kimse yok, genelde öğrenciler oluyor ki onlar bile arkadaş grupları halinde katılıyorlar. Hani bir türlü yeni insanlarla tanışıp yeni arkadaşlıklar edinemiyorum.
Bu şehre gelirken çok mutsuzdum. Ama yine de anları değerli ve güzel kılan şeyin insanın bağları ve çevresi olduğuna inandım kendimi motive ettim ama yok yani yıllar geçti o çevre bomboş.
Hani görüntü olarak güzel, bakımlı ve aurası yüksek biri olarak tanımlanırım genelde. Kendimi övmek için söylemiyorum gerçekten ama sürekli bunu duyuyorum. Öyle kaba saba biri de değilim çok naif, nazik bir insanım. Sohbetim de iyidir. Bir yere gidilecekse saat sorunum da yok yani şu an tek yaşıyorum geç kaldın erken geldin olayı yok yani. Giyinmeyi gezmeyi falan severim. Nasıl bu kadar yalnız olabiliyorum anlayamıyorum yani arkadaş olmak için en ideal profillerden biriyim bence. Üstelik bu aralar psikolojik olarak aşırı bunalımlı bir zamandayım gerçekten insanların arasına karışmaya çok ihtiyacım var. Ama yok yani olmuyor. Ben yeni insanlar nasıl tanıyabilirim?
Büyük bir şehirde doğup büyümüş sonra farklı sebeplerden küçük bir ile taşınmak zorunda kalmış sonra da o küçük ile atanmıştım. Lise ve üniversite yıllarımda kafa dengi arkadaşlarım vardı ama bilirsiniz iş hayatı başladıktan sonra hele de insanlar ülkenin dört bir yanına dağıldıktan sonra o arkadaşlıklardan pek eser kalmıyor. Eskiden en azından arada sırada yazıştığım insanlarla şimdi takipleşmiyorum bile öyle bir kopukluk oldu.
Atandığım yerde yani iş yerimde pek kafa dengi kimse bulamadım. Zaten büyük çoğunluğu benden yaşça büyük çoluklu çocuklu ablalar abiler. Yeni atanan az kişi var ki kafa yapımız gerçekten uymuyor asla anlaşmamız mümkün değil. Yani en kolay bağ kurulan iş yeri benim için bu anlamda verici olmadı. Farklı yollar olarak spor salonuna gidiyorum. Nasıl bir şey anlamadım ama asla yaşıtım kimse yok. Zaten erkek ağırlıklı oluyor buradaki çoğu salon. Birkaç yaşıma uygun insan gördüm onlar ile tanışmaya çalıştım ki aslında çok soğuk ve mesafeli biriyim sırf bu yalnızlığı kırabilmek için yaptım ama pek olumlu bir karşılık alamadım. Yalnız başıma gezilere katıldım ki bu gerçekten çok sıkıcı. Hani hem kültürel faaliyet olsun hem yeni insanlarla tanışırım diye gittim yine de. Ama ya yaşları benden çok büyük teyzeler amcalar vardı ya da üniversiteli çocuklar. Kimse ile bağ kuramadım. Arada boyama etkinliği falan oluyor oralara gidiyorum ama orada bile benim gibi kimse yok, genelde öğrenciler oluyor ki onlar bile arkadaş grupları halinde katılıyorlar. Hani bir türlü yeni insanlarla tanışıp yeni arkadaşlıklar edinemiyorum.
Bu şehre gelirken çok mutsuzdum. Ama yine de anları değerli ve güzel kılan şeyin insanın bağları ve çevresi olduğuna inandım kendimi motive ettim ama yok yani yıllar geçti o çevre bomboş.
Hani görüntü olarak güzel, bakımlı ve aurası yüksek biri olarak tanımlanırım genelde. Kendimi övmek için söylemiyorum gerçekten ama sürekli bunu duyuyorum. Öyle kaba saba biri de değilim çok naif, nazik bir insanım. Sohbetim de iyidir. Bir yere gidilecekse saat sorunum da yok yani şu an tek yaşıyorum geç kaldın erken geldin olayı yok yani. Giyinmeyi gezmeyi falan severim. Nasıl bu kadar yalnız olabiliyorum anlayamıyorum yani arkadaş olmak için en ideal profillerden biriyim bence. Üstelik bu aralar psikolojik olarak aşırı bunalımlı bir zamandayım gerçekten insanların arasına karışmaya çok ihtiyacım var. Ama yok yani olmuyor. Ben yeni insanlar nasıl tanıyabilirim?
başarılıyım zaten
