• Merhaba, Kadınlar Kulübü'ne ÜCRETSİZ üye olarak yorumlar ile katkıda bulunabilir veya aklınıza takılan soruları sorabilirsiniz.

ARKADAŞ NASIL BULABİLİRİM? TAVSİYELERİNİZE ÇOK İHTİYACIM VAR

Dating applerin sadece arkadaş seçim kısmı vardı diye hatırlıyorum. Cinsiyet ve yaş filtreleyip bir deneyebilirsiniz bence. En azından görüşmeden önce bir profiline bakarsınız, yazışmalarda biraz anlarsınız enerjinizin tutup tutmadığını. Spordur iş yeridir denemişsiniz zaten. Bence denemekten zarar gelmez
 
Nerrantsula .!.:
Dating applerin sadece arkadaş seçim kısmı vardı diye hatırlıyorum. Cinsiyet ve yaş filtreleyip bir deneyebilirsiniz bence. En azından görüşmeden önce bir profiline bakarsınız, yazışmalarda biraz anlarsınız enerjinizin tutup tutmadığını. Spordur iş yeridir denemişsiniz zaten. Bence denemekten zarar gelmez
Genişletmek için tıkla...
Bahsettiğinizi tam bilmiyorum ama bu tip uygulamalar güvenilir mi ki yani dolandırılma durumu vs
 
mahh .!.:
Bahsettiğinizi tam bilmiyorum ama bu tip uygulamalar güvenilir mi ki yani dolandırılma durumu vs
Genişletmek için tıkla...
Yok yani dolandırılacak olan her platformda dolandırılır da bu mesela Bumble diye bir flört uygulaması, ya da Hinge var benim bildiğim. Normalde bilgileri girip ilgilendiğiniz cinsiyeti seçip insanlarla tanışıyorsunuz. Ama sadece flört değil ben arkadaşlık arıyorum diyip kadın seçeneğini işaretlerseniz erkekler/flört kısmına maruz kalmayabilirsiniz. Herkesin bir profili var, fotoğrafları, ilgi alanları vs. İstemediğiniz sürece kimseyle konuşmazsınız
 
mahh .!.:
Spor salonuna gidiyorum baya zamandır tık yok. Kurslar iş saatleri ile çakışıyor. 1+1'lerin olduğu bir apartta kalıyorum ve sanki seçilmiş gibi tüm komşularım erkek.
Genişletmek için tıkla...

Konu sahibi insanlar tavsiye vermişler. Bir bahane bulmuşsun. Çözüme kapalı bir insansın. Sen yine benzer konuda konular yazıp durursun.

Bak bu sitede bile kendine arkadaş bulabilirsin.
 
Yaşla alakali degil. 36 yasindayim daha iki ay once ortak bir hobi sayesinde bir suru yeni arkadasim oldu ki arkadas dediklerim oyle ayak ustu konusmak degil. Etkinliklerimiz disinda birebir veya iki uc kisi bulusup gorusmek, gezmek, plan yapmak. "Senin ordan geciyorum kahveye geleyim mi" diye arayıp spontane sekilde oturup kahve icmek. Gece yarisi arayip sevgilisi hakkinda dertlesmek.
Hangileri yakin arkadas olur, hangileri sosyal seviyede kalir zaman gosterecek. Ama su an bile arkadasiz diyebilecek seviyedeyiz.

Yakin arkadas bulmak biraz sans isi, o konuda katılıyorum. Ben "annemin dogurmadigi kardesim" dedigim can dostumla ortak arkadaslarimiz sayesinde tesadufen tanistim. 7 yılımızı devirdik. O aksam o yemege gelmese tanismayacaktik, bu da işin sans faktoru.

Ben de 28 yasimda sehir degistirdim. Sonra pandemi patladi falan derken iki sene yalnızlıktan bunaldim. Sonra bir sekilde birileriyle tanışıp ortam yaptim, oradan baskalari, sonra o baskalariyla yeni ortamlar derken simdi yeri geliyor bes gun eve girmiyorum. Arayışta olmadan, kendiniz icin etkinliklere gittikce dogal sekilde gelisiyor. Nasil ki evlenmek isteyenlere akisina birak diyorsak bu konuda da biraz akisina birakmak gerekiyor sanirim.
 
Futile Effort .!.:
Valla bulunmuyor hele de yaşın belli bir yaş üstündeyse. Ben Sivas'a 2,5 sene önce geldim. Çok da sosyal biriyimdir. Dışarıdan soğuk görünmem, konuşkanım sıcak kanlıyım girişkenim. Pek çok eşli tanışmalarımız oldu. Eşimin arkadaş çevresiyle tanıştım ama yok tek bir iyi arkadaş edinemedim. Şöyle evde canım sıkılınca rahatça arayıp hadi gel kahve yapıyorum diyebileceğim kimse yok. İnsanlar kemik çevrelerini oluşturunca yeni gelenlere yer açmıyor. Öyle nasılsın iyi misinden öte gitmiyor sohbetler. Üzgünüm ama bence imkansız gibi bir şey sağlam arkadaşlık kurmak. Her şey yüzeysel.
Genişletmek için tıkla...
Aynı durumdayım.
 
Bence arkadaşlıkta yaşa takılmak belli bir yaştan sonra çok anlamsız. Benim her yaştan arkadaşım var; 54 yaşında bir arkadaşım da var, 40’lı yaşlarda olanlar da. Ablamın arkadaşlarının çoğu da aynı zamanda benim arkadaşım.
Yetişkinlikte arkadaşlık çocukluktaki gibi kendiliğinden oluşmuyor. Biraz emek ve adım atmak gerekiyor. Konuştuğunuz insanların hal hatırını sormak, kafa dengiyseniz bir kahveye davet etmek gibi küçük şeyler, arkadaşlığı gerçek bir bağa dönüştürüyor. Tabii samimiyeti dozunda tutmak ve karşı tarafın sınırlarını gözetmek önemli.
 
mahh .!.:
Ya işte ablalar abiler var dediğim gibi ama abla abi olarak kalıyor yani. Bir de bilirsiniz iş yeri biraz da kurtlar sofrası gibidir hele de karşında işin uzman kurdu olmuş kıdemliler varsa. Buna rağmen tabi ki sohbet ediyorum tabi ki konuşuyorum işte işle ilgili bir etkinlik olunca bir araya geliyorum falan filan ama dostum diye sarılacağın birine dönüşmüyor yani.
Genişletmek için tıkla...
Evet tabi dostluk seviyesine gelmesi zor bu şekilde dostluk çok emek istiyor zaman istiyor bu yüzden bi tık daha genişlet kriterlerini. Kimin dost olacağını bilemezsin, mesela memurlar geziyor diye bi etkinlik başladı bence ona katıl, tek gezen bir sürü memur var öğretmen hemşire vs kamu çalışanlarına özel indirimli belki arkadaş belki sevgili çıkar karşına ☺️
 
mahh .!.:
Atandığım şehirde iki buçuk yılı bitirdim. Ve hâlâ doğru düzgün bir arkadaşım yok.
Büyük bir şehirde doğup büyümüş sonra farklı sebeplerden küçük bir ile taşınmak zorunda kalmış sonra da o küçük ile atanmıştım. Lise ve üniversite yıllarımda kafa dengi arkadaşlarım vardı ama bilirsiniz iş hayatı başladıktan sonra hele de insanlar ülkenin dört bir yanına dağıldıktan sonra o arkadaşlıklardan pek eser kalmıyor. Eskiden en azından arada sırada yazıştığım insanlarla şimdi takipleşmiyorum bile öyle bir kopukluk oldu.
Atandığım yerde yani iş yerimde pek kafa dengi kimse bulamadım. Zaten büyük çoğunluğu benden yaşça büyük çoluklu çocuklu ablalar abiler. Yeni atanan az kişi var ki kafa yapımız gerçekten uymuyor asla anlaşmamız mümkün değil. Yani en kolay bağ kurulan iş yeri benim için bu anlamda verici olmadı. Farklı yollar olarak spor salonuna gidiyorum. Nasıl bir şey anlamadım ama asla yaşıtım kimse yok. Zaten erkek ağırlıklı oluyor buradaki çoğu salon. Birkaç yaşıma uygun insan gördüm onlar ile tanışmaya çalıştım ki aslında çok soğuk ve mesafeli biriyim sırf bu yalnızlığı kırabilmek için yaptım ama pek olumlu bir karşılık alamadım. Yalnız başıma gezilere katıldım ki bu gerçekten çok sıkıcı. Hani hem kültürel faaliyet olsun hem yeni insanlarla tanışırım diye gittim yine de. Ama ya yaşları benden çok büyük teyzeler amcalar vardı ya da üniversiteli çocuklar. Kimse ile bağ kuramadım. Arada boyama etkinliği falan oluyor oralara gidiyorum ama orada bile benim gibi kimse yok, genelde öğrenciler oluyor ki onlar bile arkadaş grupları halinde katılıyorlar. Hani bir türlü yeni insanlarla tanışıp yeni arkadaşlıklar edinemiyorum.
Bu şehre gelirken çok mutsuzdum. Ama yine de anları değerli ve güzel kılan şeyin insanın bağları ve çevresi olduğuna inandım kendimi motive ettim ama yok yani yıllar geçti o çevre bomboş.
Hani görüntü olarak güzel, bakımlı ve aurası yüksek biri olarak tanımlanırım genelde. Kendimi övmek için söylemiyorum gerçekten ama sürekli bunu duyuyorum. Öyle kaba saba biri de değilim çok naif, nazik bir insanım. Sohbetim de iyidir. Bir yere gidilecekse saat sorunum da yok yani şu an tek yaşıyorum geç kaldın erken geldin olayı yok yani. Giyinmeyi gezmeyi falan severim. Nasıl bu kadar yalnız olabiliyorum anlayamıyorum yani arkadaş olmak için en ideal profillerden biriyim bence. Üstelik bu aralar psikolojik olarak aşırı bunalımlı bir zamandayım gerçekten insanların arasına karışmaya çok ihtiyacım var. Ama yok yani olmuyor. Ben yeni insanlar nasıl tanıyabilirim?
Genişletmek için tıkla...
vallahi aynı durumdan muzdaribiz. şans işi biraz galiba. hangi şehirdesiniz bari yakınsak arkadas oluruz :D
 
ordinary .!.:
Küçük il dediğiniz de büyükşehir yalnız. Siz Malatya'da değil miydiniz?

Y kuşağı olarak X ve Z kuşaklarından arkadaşlarım var. Niye kendinizi bu kadar kısıtlıyorsunuz ki?

Dışarıdan soğuk nevaleyim, insanlarla muhatap olmak istemiyorum. Böyle desem de beraber bir şey yaptıklarımla arkadaşlık ilişkim başlıyor. Statüyü belirtmek için ses tonu ve duruş değişir ya bende o neredeyse yok. Belki de bu yüzden sınırlarımı kaldırmaya başlayınca samimiyet hemen kuruluyor.

Birbiriyle alakasız kurslara gidiyorum, 4 tanesini bile yazsam ne alaka dersiniz. Arkadaşlık yaptıklarım da çeşit çeşit. Kariyer, eğitim, yaş, inanç, ırk, siyasi görüş, statü olarak birbirinden farklılar. Aralarından kendime yakın hissettiklerimle sınırlarımı yavaş da olsa kaldırıyorum, onlarla dostluğa dönüşüyor ilişkim.

En hızlı kaynaştıklarım; işlerine yardım ettiklerim (kendi işimmiş gibi benimserim), çıkışlarda bir yere kadar eşlik ettiklerim ve özellikle de çıkışta bir şeyler yiyip içtiklerim. İlla kafeterya vs olmasına gerek yok, mutfak veya dinlenme odaları da olur. Yolculuk esnasında da yiyip içerken de bir şekilde muhabbet ediliyor.

Muhatap olduğunuzla samimi olursanız gerisi gelir. Yaş faktörünü görmezden gelin. Yeter ki uyumlu olun.
Genişletmek için tıkla...
Malatyalılar da konuşkan sıcak kanlı olurlar aslında
 
zsnn .!.:
bi yerden sonra arkadaş aramayı da bırakıyor insan. yalnızlığa alışıyor aman dikkat. sizinki zaten uzun bir süre
Genişletmek için tıkla...
ben alıştım işte. bu şehirde ilk sene çok bunaldım ve arkadaş edinmek istedim. düzenim oturdu. sağa sola gitmeye alıştım. kendime gezme rutini oluşturdum. şimdi yanımda kimseyi istemez oldum. tek başıma uçuyorum kuş gibi. arkadaş falan da aramıyorum. ayak bağı geliyor artık.
 
samimi olmamak için telefonunu açmadığım insanlar var
gayet de sert görünen ,mesafeli bir insanım
40 yıllık 20 yıllık arkadaşlarım var
yeni birilerini tanımak anlamaya çalışmak zor geliyor bana
böyle iyi
yalnızlığı sevmeyen insanları hiç anlamıyorum
 
Daha önce buna benzer başka bir konuya daha yazmıştım. Böyle konular açan konu sahipleri burda bile insanlarla diyalog kurmaktan, diyalog kurmayı geçtim yazılan mesajlara bir tepki vermekten aciz insanlar oluyor. Şu konuya elli tane mesaj yazılmış, konu sahibi sadece kendi gibi negatif olan birkaç mesajı -o da zoraki bir şekilde- yanıtlamış. Üzgünüm ama buradan görünen hayatınıza böyle devam edeceğiniz.
 
mahh .!.:
Atandığım şehirde iki buçuk yılı bitirdim. Ve hâlâ doğru düzgün bir arkadaşım yok.
Büyük bir şehirde doğup büyümüş sonra farklı sebeplerden küçük bir ile taşınmak zorunda kalmış sonra da o küçük ile atanmıştım. Lise ve üniversite yıllarımda kafa dengi arkadaşlarım vardı ama bilirsiniz iş hayatı başladıktan sonra hele de insanlar ülkenin dört bir yanına dağıldıktan sonra o arkadaşlıklardan pek eser kalmıyor. Eskiden en azından arada sırada yazıştığım insanlarla şimdi takipleşmiyorum bile öyle bir kopukluk oldu.
Atandığım yerde yani iş yerimde pek kafa dengi kimse bulamadım. Zaten büyük çoğunluğu benden yaşça büyük çoluklu çocuklu ablalar abiler. Yeni atanan az kişi var ki kafa yapımız gerçekten uymuyor asla anlaşmamız mümkün değil. Yani en kolay bağ kurulan iş yeri benim için bu anlamda verici olmadı. Farklı yollar olarak spor salonuna gidiyorum. Nasıl bir şey anlamadım ama asla yaşıtım kimse yok. Zaten erkek ağırlıklı oluyor buradaki çoğu salon. Birkaç yaşıma uygun insan gördüm onlar ile tanışmaya çalıştım ki aslında çok soğuk ve mesafeli biriyim sırf bu yalnızlığı kırabilmek için yaptım ama pek olumlu bir karşılık alamadım. Yalnız başıma gezilere katıldım ki bu gerçekten çok sıkıcı. Hani hem kültürel faaliyet olsun hem yeni insanlarla tanışırım diye gittim yine de. Ama ya yaşları benden çok büyük teyzeler amcalar vardı ya da üniversiteli çocuklar. Kimse ile bağ kuramadım. Arada boyama etkinliği falan oluyor oralara gidiyorum ama orada bile benim gibi kimse yok, genelde öğrenciler oluyor ki onlar bile arkadaş grupları halinde katılıyorlar. Hani bir türlü yeni insanlarla tanışıp yeni arkadaşlıklar edinemiyorum.
Bu şehre gelirken çok mutsuzdum. Ama yine de anları değerli ve güzel kılan şeyin insanın bağları ve çevresi olduğuna inandım kendimi motive ettim ama yok yani yıllar geçti o çevre bomboş.
Hani görüntü olarak güzel, bakımlı ve aurası yüksek biri olarak tanımlanırım genelde. Kendimi övmek için söylemiyorum gerçekten ama sürekli bunu duyuyorum. Öyle kaba saba biri de değilim çok naif, nazik bir insanım. Sohbetim de iyidir. Bir yere gidilecekse saat sorunum da yok yani şu an tek yaşıyorum geç kaldın erken geldin olayı yok yani. Giyinmeyi gezmeyi falan severim. Nasıl bu kadar yalnız olabiliyorum anlayamıyorum yani arkadaş olmak için en ideal profillerden biriyim bence. Üstelik bu aralar psikolojik olarak aşırı bunalımlı bir zamandayım gerçekten insanların arasına karışmaya çok ihtiyacım var. Ama yok yani olmuyor. Ben yeni insanlar nasıl tanıyabilirim?
Genişletmek için tıkla...
Kendimden küçüklerle etkinliklere katılmayı, büyüklerle de sohbet etmeyi çok seven biri olarak kendinizi çekiyormuşsunuz gibi geldi. Tabiki kendiniz gibi insanlarla zaman geçirmek çok daha iyi gelecektir fakat en azından diğerlerine de bir şans verin bu süreçte. 70 yaşındaki eski komşumu çok özlüyorum mesela. Şimdi ki komşum da benden 10 yaş küçük yeni evli. Hiç sıkılmıyorum sohbetinden ki ben komşuculuk sevmem normalde. Gerçi bulunduğunuz ilin insan profili de çok önemli. Okurken kendim gibi öğrenciler hariç mahalledeki küçük bir bakkaldaki abla dışında yerli kimseyle konuşmak istemezdim. Çok tuhaflardı çünkü. Acaba sizin de durum böyle bir şey mi?
 
Cevap yazabilmek için giriş yapmalı veya kayıt olmalısınız.

Benzer Konular

P
Arkadaşsızlık nasıl arkadaş edinilir ?
Yorumlar
17
Görüntüleme
465
Labratory
L
M
Arasam mı ? Kalbim ağzımda atıyor,kararsızım
2 3
Yorumlar
44
Görüntüleme
2K
Mutlu2890
M
sos-fel
bu arkadaşlık bitmeli mi
Yorumlar
16
Görüntüleme
550
Sigrid
Sigrid
E
Ahlaksız Biriyle Arkadaş Olmamam
3 4 5
Yorumlar
89
Görüntüleme
4K
LR26
L
I
Sevgilimle ayrılmalı mıyım?
2
Yorumlar
31
Görüntüleme
1K
pportakall
P
Back
X