- Katılım
- 18 Ekim 2025
- Mesajlar
- 15
- Emoji Skoru
- 17
- Puanlar
- 3
- Yaş
- 34
- Konu Sahibi kitapkahvehuzur
-
- #1
Her şeye yetersin de sakın kızının velayetinin hassas noktan olduğunu belli etme hatta ben alcam falan derse tabii ki sen alcaksın bu çocuğu ben tek mi yaptım sen bekar hayatına dönceksin ben çocuk mu bakcam sen al ben hayatımı yaşicam de bak nasıl çocuğu kucağına bırakırHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Boşanmada maddiyat ve aile desteği varsa çok kolay atlatırsın,sizde ikisi de var.Herkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
İleride neden boşanmadım diye üzüleceksiniz, maaşınız da iyi durumdaymış kimseye ihtiyacınız yok, aileniz de yanınızda durur anladığım kadarıyla. O zaman bu ömür törpüsü insanla vakit kaybetmeye hiç gerek yok. Sadece 1 hayatımız var onu da gereksiz insanlara harcamamalıyız benceHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Mutlu anne,mutlu çocuk.Bu takıntılı,memnuniyetsiz,her an kavga çıkacak diye korktuğunuz adama daha kaç seneyi feda edeceksiniz??? Şimdi bebeğiniz küçük, büyüme evreleri sürekli memnuniyetsiz bir babayı memnun etme çabasıyla geçecek,siz kötü bir adam seçtiniz diye evladınız buna katlanmak zorunda mı???? Siz evladınızı vermediğiniz sürece kocanız alamaz,net olun...Boşanmadan önce eşinizin sizi zorlayacağı tüm konuların önünü kesin.Süreci uzatmayın git gelli hale getirmeyin.Çocuğun ve sizin kişisel eşyalarını az az götürün baba evine paldır küldür gitme durumu olabilir.... Evladınıza size mutluluklar diliyorum.Herkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
O yaştaki bir çocuğun babaya verilebilmesi için annenin ya çok ciddi bir bağımlılığı ya da hayasızca bir yaşam sürmesi gerekir. Kaldı ki sizin maddi durumunuz bu yazdıklarınizin yarısı kadar olsa bile çocuğu sizden alamaz.Herkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Amaçları kadına eziyet etmek, yokuşa sürmek, arıza çıkarmak. Yoksa çoğunun derdi çocuk değil. Mahkeme çocuğu kendilerine verse maks.1 hafta dayanirlar. Çoğu anasına yıkma planı yapıyor.Şu velayet olayı bana boşanmamak için bahane gibi geliyor. Adamlar zaten evlilikte bile bakmıyorlar çocuğa çok almak istiyormuş gibi davranılması neden ?
Zaten istemiyorlar ki alabilsinler
2.5 yaş velayetin anneye verilmesi için çok önemli bir yaş. Genelde 8 yaş sonrası pedagog çocuğa fikrini soruyor. Geliriniz de iyiymiş, bal gibi de geçinir gidersiniz. Anneanne ve dede desteği de var madem, daha ne olsun. Ama karşı tarafın çirkefleşeceğini unutmayın. Yaptığınız şeyleri mahkemeye yapmadı diye söyleyebilir, iftira atabilir, yalancı şahit tutabilir, sinirinizi bozacak herşeyi gözünü kırpmadan yapabilir... vs vs. Bunlar çokça yaşanan şeyler (bende yaşadım boşanma sırasında)Herkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler