- Katılım
- 18 Ekim 2025
- Mesajlar
- 15
- Emoji Skoru
- 17
- Puanlar
- 3
- Yaş
- 34
- Konu Sahibi kitapkahvehuzur
-
- #21
Evet önermiştim psikiyatriye gitti bi ara ilaç kullanmaya başladı,sakin olduğu dönem olmuştu ilaç kullanırken ama sonra sorun bende değilmiş sende gibi birşey diyip ilaç kullanmayı da bıraktı :) Düzeltilecek gibi değil malesef ben sakin kalmayı da denedim ,sesimi yükseltip yanlışlarını söylemeyi de ,tavır almayı da alttan almayı da ,aile terapistine gitmeyi bile önerdim gayet ılımlı bir şekilde ,bütün yolları denedim ,hiçbiri işe yaramadı .çocuğu alamaz velayet zaten size verilir çok küçük çünkü çok ciddi sebepler lazım o yaştaki çocuğu alabilmesi için. eşine terapi tedavi vs önerdin mi takıntıları için. düzeltilecek gibi değil mi?
Geçmiş konularınızı da okudum. Eşiniz takıntılı bi adam (hatta okb bile olabilir)onu anladık ama sanırım sizde de biraz depresif bir hal var. Hiç mutlu olamayacakmışım gibi yazmışsınız. Bence boşanmadan önce aile terapistine gidin derim. Gerekirse psikolog psikiyatri deneyin. Sonuçta ayrılmak için evlenmediniz mutlu olmak için evlendiniz. Son bi gayrete değer
Ben bekar iken mutlu biriydim çoğunlukla .Herkesin bir depresif hali olur yeter ki kişi kendine neyin iyi geleceğini bulup iyi hale gelebilsin .Son gayrete gelene kadar baya birşey denedim . Önceki yazımda da evliliğimin beni iyice dibe çektiğinden bahsetmiştim .Geçmiş konularınızı da okudum. Eşiniz takıntılı bi adam (hatta okb bile olabilir)onu anladık ama sanırım sizde de biraz depresif bir hal var. Hiç mutlu olamayacakmışım gibi yazmışsınız. Bence boşanmadan önce aile terapistine gidin derim. Gerekirse psikolog psikiyatri deneyin. Sonuçta ayrılmak için evlenmediniz mutlu olmak için evlendiniz. Son bi gayrete değer..
Ben de sırf benim üzmek ,uğraştırmak için musallat olacağını düşünüyorum .İnşallah süreciniz sizin dilediğiniz gibi sonuçlanır ve siz de çocuğunuzda huzurlu bir yaşam geçirirsiniz ,yorumunuz ve deneyiminizi paylaştığınız için çok teşekkürler2.5 yasindaki kiz cocugunu sizn sartlarda bir anneden alinip siz vermezseniz karsi tarafa verilmez.
Ve evdeyken ilgilenmeyen babalar bu surecte cocuga musallat oluyolar.bizim ki oyle suan velayet icin yapmadigi kalmadi.
Tabi benim cocugum biraz buyuk oldugu icin uzman raporu istendi.uzmanda anneye verilsin dedi.ama ona bile yazmadigi laf kalmadi bekliyorum bakalim karar ne olur.biz daha yolun cok basindayiz .durusma vs olmadi.
Çünkü uğraşır yalancı şahit bile bulur .Anlaşmalı boşanmaya yanaşacağını da düşünmüyorum .Çünkü evlilikte çoğu konuda anlaşamıyoruz .2,5 yaşındaki bebeği neden bu öküze vereceklerini düşündün ki
Kendi bakamaz zaten çorba yapmayı bile bilmiyor doyuramaz çocuğu ,annesine yıkma planını yapar ,anası da Gebze de . biz izmirdeyiz .Amaçları kadına eziyet etmek, yokuşa sürmek, arıza çıkarmak. Yoksa çoğunun derdi çocuk değil. Mahkeme çocuğu kendilerine verse maks.1 hafta dayanirlar. Çoğu anasına yıkma planı yapıyor.
Erkeklerin çocuklarında gözü yok. Erkeklerin problem çıkarmaktan başka amacı yok.
Hiç ugraşmayacaksin. Vereceksin velayeti. Sizinle mi uğraşacağım. Al git diyeceksin.
VelayetiVelayeti zaten size verirler. Velayet konusunda sıkıntı yaşayan tek bir arkadaşım vardı o da lohusa depresyonu ve bipolar rahatsızlığından hastanede yattığı içindi. Karşı tarafın avukatı annenin çocuğuna zarar vereceğini savunarak çocuğun velayetini almıştı. Bir anne için bir gün bile zordur ki arkadaşım iyileşmesine heyet raporu almasına rağmen mahkemeyi bir türlü kazanamadı. Derken adam çocuk bakımından sıkıldı ve velayet kendisinde olmasına rağmen götürüp arkadaşıma çocuğu verdi. Bu erkeklerin velayet zorlaması genellikle çocuk için değil anneyi zora sokmak içindir. Ki anladığım kadarıyla sizde bu tarz dezavantajlı bir durum da yok.
Kızım annemin evinde bakılıyor akşamları işten gelirken alıyorum .O sebeble oranın temizliğine de takık fakat annem,babam,abim ,ananem hepsi aynı evde yaşıyor .Babam destek olmasa hangi birine yetişsin ki onca ev işine. Annem hem kızım Defne ile ilgileniyor hem de ev ile ama mükemmel olmuyor tabi.Psikiyatriye gittiğine dair fotoğraf atmıştı bana onu saklıyorum zorda kalırsam mahkemeye onu da sunarım .Anneninizin evinden eşinize ne ?Ne tuhaf insanlar var. Sanki bir kendi temiz hep başkasi pis.Boyle insanları hiç sevmiyorum ya . Mahkeme de psikolojik sorunları olduğu için size bir artı puan daha ekler.Adam temizlik hastası .Tedavi olsun.
Tecrübelerinizi paylaşmış olmanız çok değerli teşekkür ederim .Umarım süreç sizin ve çocuğunuz için de çok kolay ve güzel bir şekilde sonuçlanırO yaştaki bir çocuğun babaya verilebilmesi için annenin ya çok ciddi bir bağımlılığı ya da hayasızca bir yaşam sürmesi gerekir. Kaldı ki sizin maddi durumunuz bu yazdıklarınizin yarısı kadar olsa bile çocuğu sizden alamaz.
Yaklaşık 5 yıldır evli ve 2 buçuk yaşında kızı olan bir anne olarak bu ay boşanma davam görülecek. Öncelikle anlaşmalı boşanmak için konuşmaya çalışın. Çekişmeli boşanma ciddi anlamda sağlam bir ruh sağlığı istiyor çünkü.
Zaaflarını ve korkularını da karşı tarafa belli etme, kullanabilir. Çocuk konusunda da eğer aileniz arkanızdaysa maddi geliriniz de varsa içiniz rahat olsun. Ben yaklaşık 5 aydır evimi ayırdım. Bir süre sonra ben de kızım da alistik. Üstelik kızımın babası çocuğunu aylardır da görmüyor. Yani her türlü alisiliyor. Çocuğu sosyal ortamlara sokun, kendiniz ve çocuk için psikolojik destek alın.
Son olarak evin dağınık, pis vs olması boşanma davasinda erkeklerin kullandığı en büyük kozlardan biridir ama hiçbir etkisi yoktur. Yemek, temizlik vb.o evde yaşayan kadının değil, herkesin sorumlulugundadir. Hakim o adama sormaz mı maden dağınık ve pis sen neden temizlemedin diye..
Her şey gönlünüzce olsun.
Çift terapisi denediniz mi? Bence eşiniz bireysel terapi de almalı çift terapisti belki yönlendirir. Eğer saygı sevgi tamamen bitmediyse boşanma öncesi bunu deneyebilirsinizHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Abla kurtarmandan yanayım çünkü boşanmış aile kızıyım çok zor hala kavga ediyorum babamın kardeşimle konuşulmasına bile karisiliyor kafayı yemek üzereyim ama kurtaramayacak gibiysende asla kızının üstüne gidip o şekilde büyütme piskolojim o kadar bozuldu ki annem her şeyde bizi suçlar oldu ben annemle konuşarak anlayamıyorum ama kızına o hissi vermezsen bal gibi yaşarsın çokta yaşayan var takma piskolojik boyutunu inşallah en yakın sürede atlatırsın yalnız da hissetme sonuç olarak geçici bir dönem buHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Kendi başınıza mı denediniz yoksa bir uzman yardımıyla mı? Bence burası önemli. İnşallah hepiniz için hayırlısı olur ⚘️Ben bekar iken mutlu biriydim çoğunlukla .Herkesin bir depresif hali olur yeter ki kişi kendine neyin iyi geleceğini bulup iyi hale gelebilsin .Son gayrete gelene kadar baya birşey denedim . Önceki yazımda da evliliğimin beni iyice dibe çektiğinden bahsetmiştim .
Allah işlerinizi kolaylaştırsın kızınızla size mutluluklar diliyorum diğer konuları bilmem ama ayrılınca kuş gibi hafifleyecekmişsizin gibi geldi bana herşeyin hayırlısı olsunHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler
Araştırmalarıma göre biliyorum tabii ki fakat karşı tarafın uğraşma ihtimalini de bildiğim için herhangi bir çekişme olması durumda hazırlıklı olmak isterim :)Bir kere o yastaki cocugu zaten vermezler babaya bunu biliyor olmalisin. Belli durumlarin varsa, yuz kizartici durumlar, ondan böyle düsünüyorsan o baska elbet.
Ayricada adamda pek meraklisi degil cocugun tahammülû bile yok baksana
Karşı tarafa da denemesi için fırsat verdim uzmana gitmeyi önerdim istemediKendi başınıza mı denediniz yoksa bir uzman yardımıyla mı? Bence burası önemli. İnşallah hepiniz için hayırlısı olur ⚘️
döver cocugu Allah korusunDaha çocuk uyumadı die öfkelenen eşiniz çocuğun velayetini alıp Napacak .
Küçük Defneciğe de sana da iyi şanslar bacımmm boşan o depresif heriften daha çorba bile yapamayan adamdan hayır gelmez evli kalsan bile Allah korusun ilerde annene babana bir şey olsa yani başına bir şey gelse de eşinden başka, kızına ve sana bakacak kimsen olmasa adamın sana ne hayrı dokunacak, umarım boşanma sürecin de sonraki süreçler de sizin için kolay olur Allah yardımcın olsunTecrübelerinizi paylaşmış olmanız çok değerli teşekkür ederim .Umarım süreç sizin ve çocuğunuz için de çok kolay ve güzel bir şekilde sonuçlanır
benim avukatım istanbulda numarasını vereyim o sana önerir çok iyi benceHerkese merhaba,
Yaklaşık 5 yıldır evliyim ve 2,5 yaşında bir kızım var. Eşimle sürekli kavga ediyoruz. Çocuktan önce de tartışmalarımız olurdu ama her gün değildi.
Sorun şu ki eşim her şeye karşı çok öfkeli. Trafikte öfkelenir, çöpü yanlış yere dökene öfkelenir (haklı olduğu durumlar vardır ama bu artık takıntı hâline geldi). Sürekli ailemle iyi gibi geçinir, fakat eve gelince onları eleştirir. İyi yaptığım hiçbir şeyi takdir etmez, beni hep manipüle etmeye çalışır ve suçlu olduğuma inandırmaya çalışır.
İşten eve gelince kızımla biraz oynar, geri kalan vaktini telefonla geçirir. Kızım geç uyuduğunda ise öfkelenir, tahammül edemez. “Televizyondan masal aç, uyusun” der. Ben ise işten gelince çok çok yorgun olmadığım zamanlarda kızımı kitap okuyarak uyutmaya çalışırım.
Daha önce açtığım bir konuda, eşimin beni soktuğu psikolojik durumdan bahsetmiştim. Zor bir evlilik içinde olmama rağmen, kızımın yaşının küçük olması ve kendimi sokacağım zorluklardan endişe ettiğim için henüz bir adım atmadığımı söylemiştim. Fakat artık hayattan hiçbir şekilde keyif almamaya başladım. Aşırı düşünmekten dolayı daha unutkan biri hâline geldim.
İşin özeti, boşanmaya karar verdim. Eşim muhtemelen anlaşmalı boşanmaya yanaşmayacak ve kızımın velayetini almak için uğraşacaktır. Kendisi temizlik takıntısına sahip; benimle sürekli ev yeterince temizlenmiyor diye kavga eder. Annemin evinin de temiz olmadığı gibi sebepler öne sürerek velayet davasında beni zorlayabilir.
Oysa hem benim evim hem de annemin evi düzenli olarak temizlenmektedir. Annem ve babam birlikte kızıma benden bile daha güzel bakıyorlar. Sürekli onunla oyun oynuyorlar, kitap okuyorlar.
Kızımın velayeti için elimde hangi kanıtları bulundurmam gerekir? Benim sunabileceklerim şunlar: Çalışıyorum ve maaşım iyi durumda . Bekârken kendime ait 1+1 bir ev almıştım. Kızımın rutin sağlık kontrolleri benim özel sağlık sigortam üzerinden yapılıyor. Ailem kararımı destekliyor.
Bir de işin psikolojik boyutu var. Bu süreci yaşamış kişiler varsa, çocukla boşanmanın nasıl üstesinden gelinebilir? Kızıma yeterli olabilir miyim? Babası bizimle yaşamadan mutlu olabilir miyiz?
Bonus olarak İzmir’de özellikle Karşıyaka da avukat tavsiyesi olan varsa paylaşabilir misiniz ?
Şimdiden yorumlarınız için teşekkürler