22 yaşındaymışsın , ben de 24 yaşında kendimi tamamen güvenip suya bırakabildim.
Öncesinde ayaklarım değmediği saniye panik yapıp batıyordum
Kaç kere boğulma tehlikesi yaşadım. İmkansız geliyordu suyun beni kaldırması
Ben çocukken babam güya yüzme öğreteceğim diye cumburlop Mersin'in o leş gibi tuzlu suyuna daldırdı beni. Ciğerlerim yandı tuzdan. Sanırım ondan sonra korktum.
O kadar özenirdim ki suya kendini bırakanlara, ayaklarını kaldırabilenlere, sırt üstü yüzenlere.
Benim eski nişanlım yüzme hocasıydı düşün ona bile güvenip bırakamıyordum kendimi
O bile öğretemedi bana
24 yaşındayken o zamanki erkek arkadaşımın ailesiyle denize gitmiştik. Benden yaşça küçük bi kuzeni vardı. İkimiz yalnızdık denizde, sohbet ediyorduk. Bana o öğretti. Neden bilmiyorum ama o kıza çok güvendim, o benim belimden tutarken hiç panik yapmadım.
Bi baktım sırt üstü duruyorum. Ben o kızın sakinliğine ve bana verdiği enerjiye bağlıyorum. Bi de amacı bana yüzme öğretmek değildi , öyle seni bi tutayım bi kere dene, olmazsa yanındayım korkma dedi. Bu kadar kolay olacağını asla düşünmezdim.
Şimdi de öyle harika yüzemiyorum , kulaç atarken nefes nefese kalıyorum ama gene de sudan çıkmıyorum çok iyi biliyormuş gibi bi de açılıyorum.
Sen de sevdiğin güvendiğin birileriyle öylesine dene, belki senin de benim gibi bilinçaltında bi korku vardır, güven duyduğum kişiyle olunca o silinebilir.