Selamlar herkese. 10 yıl sonra hesabımı bugün tekrar aktif ettim. Biraz forumda dolaşmak iyi geldi.
Ben 30 yaşındayım, şimdiye dek ilişkilerim hep uzun oldu. Geçen yıl kısa bir bocalama sürecinde (yurtdışından yeni gelmiştim, sosyal çevremden de uzak kalmıştım uzun süre) dating appler kullanıp sık date'e çıktığım bir dönem oldu sadece. Sonra 2025 Nisanda biriyle ilişkim başladı.
Her şey mükemmel, adam inanılmaz ilgili, 37 yaşında o da, maddi manevi güçlü biri, çok enerjik, çok ilgili, hep yanımda olmak ve hayatımı kolaylaştırmak istiyor. Kıskançlığı kısıtlayıcılığı yok, yurt dışı seyahatler, yurt içi seyahatler, sık sık bana gelip kalmalar, işe giderken bile ben götüreyimler vs. Adam her anıma sızdı, az iştahım kesilsin o gün mutlaka işlerini toparlar gelir beni almaya, sevdiğim bir restorana götürür ki iştahlanıyım. Cinsellik çok iyi. Ailem biliyor artık, sürekli ileriye yönelik planlar programlar ve çoğunu da gerçekleştiriyoruz.
Zurnanın zırt dediği yer yakın kadın arkadaşları, sınır koyamaması, cinsellik beklentisi olmasa da yaşı kaç olursa olsun kadınlardan gelen ilgi alakayı önemsiyor, herkesin her işini çözmeye çalışıyor, her soruna 'sorun yok, çözerim, hallederim'ler. Sorunları görmezden gelmeye genel bir meyil. 9 ay boyunca eskiden birlikte tatillere gittiği, yakın kadın bir arkadaşının telefonlarını benim yanımda açmıyor, hiç buluşmuyor. Sadece arkadaşlar, geçmişlerinde bir şey yaşanmadı söylediği tek şey bu. Bunun gibi birkaç kadın arkadaşı daha var, biri eski ortağı biri arkadaşı biri çocukluk arkadaşı vs. Beni şimdiye dek sadece 1 tanesiyle tanıştırmıştı, o da bana yukardan bakmaya çalışan, 'biz birbirimiz için daha önce sevgililerimizden ayrıldık' cümlesini kurabilecek hadsizlikte bi tip. Eyledim geçtim sorun etmedim ama doz arttıkça ben de sınırlarına dikkat et bunu istemiyorum, karı-koca ilişkisi muamelesi yapmasına katlanamıyorum dedim ve o sınırlarına dikkat etmeye başladı ama diğer arkadaşlarıyla görüşmemeler, telefonlarını benim yanımda açmamalar devam ediyor.
Bir gün de bu yukarda hadsiz diye bahsettiğim insanın yanına gidip bana orda olmadığıyla ilgili yalan söylüyor. Doğrusunu bildiğimi söylediğimde, şimdi kafana bir şey takılmasın, reglsin zaten durduk yere sorun olmasın diye söylemedim vs diyor.
Böyle böyle güven sorunlarım oluşmaya ve artmaya başladı. En son yılbaşında beraberken gece 00.00 sonrası yine bir sürü mesajlar, tanımadığım kim olduğunu anca sora sora öğrendiğim insanlar, cevap vermiyor, 1 ocak günü evdeyken cevap vermediği kadınlardan biri arıyor, yine 'ay şimdi çok kafa açacak çok konuşacak' diyip açmak istemiyor. Ben de artık patlıyorum. Sen ve hayatında 'arkadaşım' diyip geçiştirdiğin kadınlardan bıktım dedim, bana ağzıma geleni de saydım. Yürüyüşe çıkıp sakinleşip dönecektim, ben zaten senin gözünde şerefsizim, hep aldatıyorum, istenmediğim yerde durmam dedi bastı gitti. Kaçmak istemenin sorumlusu ben değilim, doğru düzgün bir açıklama bile yapamayıp kaçan sensin dedikçe bikaç gün konuşmadık. Sonra bikaç gün sonra konuşalım her şeyi çözelim diye buluştuk ve bana bu kadın arkadaşlarıyla ilişkilerinin normal olduğunu, her şeyin normal olduğu, benim güven problemlerim olduğunu, ona normal gelen hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini vs söyleyince o zaman bu konuşmanın anlamı yok dedim ve o da ayrılalım dedi. Ertesi gün eşyalarını topladım, almaya geldi. 5'inden beri 0 iletişim, bitti ayrıldık.
Normalde hızlı kendime gelirim, ayrılık, yas sürecini biliyorum, uzun süre kendi hayatımı güzelleştirebilmek, öz şevkatimi pekiştirmek için zaten terapiye gidiyorum ara ara. Yine terapiyle aşmaya çalışıyorum ama inanılmaz zorlanıyorum. Uçan kuşa, yoldan geçene bir şeyler anlatmak istiyorum. Ara sıra aşırı özlem hali oluyor, sonra öfke, depresif haller, aşırı beklentiye girme (döneceğine dair), gibi gibi ruh halleri arasında gidip geliyorum işte. İşe asla odaklanamıyorum, ofise geliyorum ama
Selamlar herkese. 10 yıl sonra hesabımı bugün tekrar aktif ettim. Biraz forumda dolaşmak iyi geldi.
Ben 30 yaşındayım, şimdiye dek ilişkilerim hep uzun oldu. Geçen yıl kısa bir bocalama sürecinde (yurtdışından yeni gelmiştim, sosyal çevremden de uzak kalmıştım uzun süre) dating appler kullanıp sık date'e çıktığım bir dönem oldu sadece. Sonra 2025 Nisanda biriyle ilişkim başladı.
Her şey mükemmel, adam inanılmaz ilgili, 37 yaşında o da, maddi manevi güçlü biri, çok enerjik, çok ilgili, hep yanımda olmak ve hayatımı kolaylaştırmak istiyor. Kıskançlığı kısıtlayıcılığı yok, yurt dışı seyahatler, yurt içi seyahatler, sık sık bana gelip kalmalar, işe giderken bile ben götüreyimler vs. Adam her anıma sızdı, az iştahım kesilsin o gün mutlaka işlerini toparlar gelir beni almaya, sevdiğim bir restorana götürür ki iştahlanıyım. Cinsellik çok iyi. Ailem biliyor artık, sürekli ileriye yönelik planlar programlar ve çoğunu da gerçekleştiriyoruz.
Zurnanın zırt dediği yer yakın kadın arkadaşları, sınır koyamaması, cinsellik beklentisi olmasa da yaşı kaç olursa olsun kadınlardan gelen ilgi alakayı önemsiyor, herkesin her işini çözmeye çalışıyor, her soruna 'sorun yok, çözerim, hallederim'ler. Sorunları görmezden gelmeye genel bir meyil. 9 ay boyunca eskiden birlikte tatillere gittiği, yakın kadın bir arkadaşının telefonlarını benim yanımda açmıyor, hiç buluşmuyor. Sadece arkadaşlar, geçmişlerinde bir şey yaşanmadı söylediği tek şey bu. Bunun gibi birkaç kadın arkadaşı daha var, biri eski ortağı biri arkadaşı biri çocukluk arkadaşı vs. Beni şimdiye dek sadece 1 tanesiyle tanıştırmıştı, o da bana yukardan bakmaya çalışan, 'biz birbirimiz için daha önce sevgililerimizden ayrıldık' cümlesini kurabilecek hadsizlikte bi tip. Eyledim geçtim sorun etmedim ama doz arttıkça ben de sınırlarına dikkat et bunu istemiyorum, karı-koca ilişkisi muamelesi yapmasına katlanamıyorum dedim ve o sınırlarına dikkat etmeye başladı ama diğer arkadaşlarıyla görüşmemeler, telefonlarını benim yanımda açmamalar devam ediyor.
Bir gün de bu yukarda hadsiz diye bahsettiğim insanın yanına gidip bana orda olmadığıyla ilgili yalan söylüyor. Doğrusunu bildiğimi söylediğimde, şimdi kafana bir şey takılmasın, reglsin zaten durduk yere sorun olmasın diye söylemedim vs diyor.
Böyle böyle güven sorunlarım oluşmaya ve artmaya başladı. En son yılbaşında beraberken gece 00.00 sonrası yine bir sürü mesajlar, tanımadığım kim olduğunu anca sora sora öğrendiğim insanlar, cevap vermiyor, 1 ocak günü evdeyken cevap vermediği kadınlardan biri arıyor, yine 'ay şimdi çok kafa açacak çok konuşacak' diyip açmak istemiyor. Ben de artık patlıyorum. Sen ve hayatında 'arkadaşım' diyip geçiştirdiğin kadınlardan bıktım dedim, bana ağzıma geleni de saydım. Yürüyüşe çıkıp sakinleşip dönecektim, ben zaten senin gözünde şerefsizim, hep aldatıyorum, istenmediğim yerde durmam dedi bastı gitti. Kaçmak istemenin sorumlusu ben değilim, doğru düzgün bir açıklama bile yapamayıp kaçan sensin dedikçe bikaç gün konuşmadık. Sonra bikaç gün sonra konuşalım her şeyi çözelim diye buluştuk ve bana bu kadın arkadaşlarıyla ilişkilerinin normal olduğunu, her şeyin normal olduğu, benim güven problemlerim olduğunu, ona normal gelen hiçbir şeyi değiştirmeyeceğini vs söyleyince o zaman bu konuşmanın anlamı yok dedim ve o da ayrılalım dedi. Ertesi gün eşyalarını topladım, almaya geldi. 5'inden beri 0 iletişim, bitti ayrıldık.
Normalde hızlı kendime gelirim, ayrılık, yas sürecini biliyorum, uzun süre kendi hayatımı güzelleştirebilmek, öz şevkatimi pekiştirmek için zaten terapiye gidiyorum ara ara. Yine terapiyle aşmaya çalışıyorum ama inanılmaz zorlanıyorum. Uçan kuşa, yoldan geçene bir şeyler anlatmak istiyorum. Ara sıra aşırı özlem hali oluyor, sonra öfke, depresif haller, aşırı beklentiye girme (döneceğine dair), gibi gibi ruh halleri arasında gidip geliyorum işte. İşe asla odaklanamıyorum, ofise geliyorum ama ruh gibiyim. Çevrimiçi durumuna bakma eğilimim çok, o kadınları bazen stalklıyorum. Fotoğrafları ilk gün sildim ama whatsapp yazışmalarını henüz silemedim, telefon şifrelerimi vs hep o hallediyordu ara sıra lazım oluyor değiştirmek için. Tüm hesaplarını tv'den kaldırdım, apple tv netflix vs. Sadece whatsapp kaldı onu da silerim yakında. Umutsuzluk, keyifsizlik ve yıkım çok büyük. Bir daha nasıl sevildiğime ikna olcam bilmiyorum. Beni uğraşmaya değer bulmadı hissi kötü, egomu da yıktı gitti. Tercih edilmedim, istenmedim psikolojisine giriyorum ister istemez bazen.
Kusura bakmayın epey uzun oldu, içimi dökmeye çok ihtiyacım vardı.
