Of of aynı senin gibiydim bi zamanlar, sinirlendiğim zaman gözüm kararır dünyayı görmezdim.
Ağzıma geleni sayar, yıkıp dökerdim.
Elbette bu hareketlerim bana benim için çok çok değerli olan çok şey kaybettirdi.
Bir gün baktım ki kendi elimle sevdiğim şeyleri yok ediyorum, uzaklaştırıyorum, kendime çeki düzen vermeye karar verdim.
ılk işim bir psikoloğa gitmek oldu ve bu bana çok iyi geldi, kendimi törpülemeyi öğrendim.
Şimdi sinirlendiğimi hissettiğim anda hemen daha önce yaşadıklarımı, ardından gelen pişmanlıklarımı, mutsuzluğumu düşünmeye zorluyorum kendimi.
O sinir nöbetlerinden sonra yaşadığım o leş gibi pişmanlık duygusu o kadar korkunç geliyor ki gözüme bir daha yaşamamak için kendimi kontrol ediyorum hemen.
Ve en önemlisi karşımdakine şimdi konuşmayalım, çok sinirliyim kalbini kırmak istemiyorum diyorum ki bu çok etkili oluyor. O da seni kışkırtmayı bırakıyor ve bu sinirlerine hakim olmakta çok etkili oluyor elbette.
Olay sabahın köründe bile olsa o gün hiçbir şey yapmıyorum, konuşmuyorum, mutlaka üzerine bir gece uyuyorum.
Ertesi sabah uyandığımda evvelsi gün deliler gibi sinir yaptığım şeyin aslında ne kadar saçma olduğunu görüyorum... ki bunu daha önce de görüyordum, tek fark o zamanlar yıkıp döktükten sonra fark ediyordum :) şimdi böyle bir şey yok... pişmanlık yok, kalp kırmak yok... yavv ne saçma şeye kızmışım deyip gülüp geçmek var.
Uzun zamandır çok sakin bir insan oldum çıktım.
Ve inan bana yapılmayacak bir şey asla asla değil.
Öyle çok zor da değil... en önemlisi istemek ki bu sende fazlasıyla var.
Ayyy bir de ben çok konuşurum demiş miydim... :) neyse tamam bu kadar.. dağılabilirsiniz :)