Merhaba,
Bebeğim neredeyse bir yaşında, eşim o doğduğundan beri deccal gibi bir insana dönüştü.Doğurduğum günden beri hep bir kısas hep bir anam şu kadar baktı ,anam şunları yaptı modundan çıkmadı.
İlk günden süt sağma çabamızda ben uykusuzluktan dökmüştüm annemle uğraşıyorduk,bir bokuda becerebilsen diye bağırmıştı sonra sen çocukla ilgileniyorsun onun dolabı toplu benimki dağılmış tribine girmişti ikinci günündede.Böyle sürekli benden hep bir beklenti hep bi bişey.Sonra bişey soruyorum hep kendi kendine alakasız tavırlara giriyor,mesela biz benim ısrarımla hastaneden plasentayı almıştım onu fidanla gömmek için çıkmıştık sonrada markete girip döneceğiz 2 haftalıkken falan bebek,ablam aradı noldu iki defa niye aradı diyorum.Sen çocuğa bişey olsun istiyorsun kötülüğünü istiyorsun diye bağırıyor bana birsürü insanın içinde.
Bu hastaydı diye yaklaşma dedik benden sakınıyorsunuz çocuğu oldu.Çocuğada bulaştı acile gittik ben kıyamadığım için bakamıyordum ablam yanında bebegin,bir anda bagırmaya başladı sen beni suclar gibi bakıyorsun yok senin kenafir gözlü kuzeninden oldu diye kendi çalıştıgım hastanenin acilinde rezil etti beni.(kuzenlerimi resmen sağlık raporuyla soktum eve nerdeyse kucaklarına bile vermedim çocuğu küçük diye .bir tanesi cocugu olmadıgı için çekinerek çok az bakmıştı ona bunu diyor).
Çocuğum mastit oldu,çocuk dr una mesaj atıp ona göre götürdüm acile annesi masaj yap sıcak uygula gecer demiş diye götürmeme bir ton laf etti.Drda tam tersini söyledi tabi ki,dokunmayın hastaneye gelin direkt diye.Çocuk ybda enfeksiyon tedavisi alması gerekti.Eğer anasının dediklerini yapsaymısız daha uzun bir süreç yaşarmışız.(bide ben hemşireyim ama anası bilir kişi)..
Misafirliğe gidiyoruz,koltuk takımını beğenip evde on saatlik kavga çıkarıyor tamam beğendiğin gibi alalım satalım bizdekini tamam desemde devam ediyor.Sonra çocuk doğmadan bir iki ay önce babamın kiradaki evine geçtik,evle ilgili sürekli isyanda yok şurası şöyle burası böyle diye sürekli değiştiremeyeceğim şeyler için suçluyor beni.Çocuğa benim ailem bakacak ben işteyken diye taşındık oysa yoksa zorlada taşımadım onu ailemin yakınına.Bana bunları yapıp yapıp bişeyler istiyor şunu yapsana bunu yapsana diye yemek olarak.Ben yemek yemicem iştahım yok diyorum.Cunku ben kucagımda bebek sinirden ağlarken istiyor bunları.Bu defa bişey istiyorum diye böyle yapıyorsun demeye başlıyor,keşke gerçekten derdim bu olsaydı.
En son böyle sürekli küfürlü hakaretli konuşmaya başladı bir 6-7 ay resmen böyle yaptı ben ne saygı ne sevgi kaldı aramızda yeter ayrılalım dedim.Bunu dediğimdede sen tecrübelisin ya diyor..bundanda kastı şey düğün gününde terkedildim.memur oldugum icin tayin icin erken nikah yapmıstık o kişiyle.bunu bilerek evlendik bu arada herşeyi biliyordu ama canımı acıtmak için bunuda kullanmayı hiç ihmal etmedi sağolsun.Bir kerede rüya gördüm deyip boğazıma yapıştı sabahın 6sında. Sıkmadı ama yapıştı.Bebeğim korkudan hıçkıra hıçkıra iki saat ağladı.Annemlerin evine gittim bitecek bu ilişki yeter diyerek.arkamdan zorla geldi,yok özür dilerim bir daha küfürde etmicem başka bişeyde yapmıcam diye.Babannem ailem zoruyla tamam dedim tedavi olcaksın ama diyerek.Küfürü bıraktı o günden sonra ama tedavi falan olmadı ısrar etsemde.Evde bebek durursa bende yemek yapıyorum ama durmuyorsa yarım yamalak bir şeyler atıştırıyorum sadece bebeği doyurmayı öncelik görüyorum zaten iş güç yeterince yoruluyorum ve işe gittiğim için vicdan azabı çekiyorum bebeğim için.Herşeyi benden bekliyor faturaları ödemek istemiyor ,herşeyi ben alayım istiyor çocuğa bir çöp almamıştır kıyafet olarak,bezi bile ilk defa ta 8 aylıkken aldı,çocuk için bir gün uykusuz kalmamıştır onla beş dk ilgilenmek istemiyor.Bunun boş günleri benden fazla ve o günlerde kendini doyurmayı bile benden bekliyor galiba iki üç gün yemek yaptı bu hafta kendisi için kendimi kötü hissediyorum artık ben disisi gibiyim evin diyor(?) .sen ne zaman yemek yapacaksın ilerde yemek yapacak mısın diyerek uyandırdı bu pazar sabahı beni.Bana yetti ya boşanmak istiyorum.Şımarıklıkta olmadığını düşünüyorum bende bir insan evladıyım.Çamaşır bulaşık ev düzeni bebek 8-3 hastanede yetişemiyorum.Anlayış beklemek çok mu ekstrem? Ben günü kurtarma derdindeyim sabahın köründe sen ne zaman yemek yapacaksın diye darlanıyorum.Gece 4te yatıp sabah 6da kalkıo süt sağıp işe gidiyorum ben genelde,yolda kaza yapmıyim diye uykusuzluktan dua ede ede gidiyorum adamın benden beklentisi soruları o kadar ayrı evrendeki..kızımda sürekli bu tartışmalardan korkuyor ağlıyor.onun içinde en iyisi budur değil mi? Dün git dedim toplan.önce birikimimizin yarısını istedi.Sonra çocukla ilgili ağlandı.Gerçekten denediğimi düşünüyorum.Napmalıyım,boşanma kararım bana artık tek çare gibi geliyor.
kabul ettiği özür dilediği mesajlarıda var ama hayal görüyormusum
hiç bu kadın bu kadar sorumluluğu tek karşılayamıyor ü düşünmeye meyil etmedi.Zaten taşma noktamız pazar sabahı beni sen ne zaman yemek yapacaksın?! Yeter diye uyandırmasıı oldu.ilerde yemek yapacakmıymışım iki gündür kendini doyurmaya yemek yaptıgı için kadınsı hissediyormuş kötü hissediyormuş.
