Boğuluyorum

AnnE Shirley

Masaya çık tepin istersen
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
29 Temmuz 2021
2.261
7.657
Herkese merhaba
Bu birçok ergenin yaşayacağı sıradan bir sorun belki biliyorum ama konuşmaya çok ihtiyacım var. Çok bunalmış hissediyorum. Bu yüzden konu açma gereği duydum.

Ben zor bir ailede büyüdüm. Mükemmeliyetçi, benden hep en iyi olmamı bekleyen ve başkalarıyla birçok konuda beni karşılaştıran bir aile. Ben birinci sınıfa başlarken bana her dönem daima karnemdeki tüm derslerimin 5 olması gerektiğini, bir kere bile bir dersim 5 olmazsa beni okuldan alıp evlendireceklerini söylemişlerdi. Hiç unutmam, ikinci sınıftayken girdiğim ilk deneme sınavında okulda üçüncü olmuştum. Sevinçle anne babama söylediğimde beni birinci olmadığım için kınamışlardı. Zeki de bir çocuktum. 4,5 yaşımda kendi kendime okumayı öğrendim. Zaten sonra da 10 yaşındayken özel yetenek testini geçerek BİLSEM'e kabul edildim.

Evde her anlamda mükemmel olmamı beklediler. Mükemmel derken tamamen onların istediği gibi biri olamı istediler. Benim farklı bir birey olduğumu unutarak. Bir gün 5 yaşındayken yaramazlık yaptığımda babam tarafından iple merdivenlere bağlanmıştım. Belki de hâlâ ona güvenemeyişimin nedeni budur. Bana sık sık küserlerdi. On iki ayın onu küstük. Perdeyi açmamak olabilirdi bunun sebebi. Çoğu zaman da sebep olmazdı. Barışık yatar küs uyandırdık. Yani ergenliğim de yapayalnız geçti.

Bunun tabii ki sonuçları olacaktı. Çok iyi bir liseyi kazandım. Liseye geçişimle beraber bir depresyon başladı. Sürekli sürekli arttı. Yanına anksiyete eklendi. Özellikle geçen yıl ağustos ayında iyice kötüleştim. İlk panik atağımı da yaşamıştım. Panik ataktan sonra annem bana iyi davranmaya başladı ama ne çare. Yıllarca zihnime kodlananlardan dolayı çok değersiz hissediyordum. Asla yeterince başarılı değildim. Benim hiçbir şeye hakkım yoktu yemek yemeye bile. Aldığım psikiyatrik destek bile yetmiyordu. Her gün daha kötü oluyordum. En sonunda bu yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu. Bir süre yoğun bakımda tedavi gördüm.

Bundan sonra yükselişe geçtim. Şimdi çok çok daha iyiyim. Ama bir yıl ders çalışamayınca üniversite sınavı sonucum berbat geldi. Tıp istiyorum, çocuk ve ergen psikiyatristi olmak istiyorum. Puanım tıpın yanından bile geçmedi. İkinci kez hazırlanıyorum.

Ama kendimi çok büyük bir boşlukta hissediyorum. Hatta o boşluğun içinde boğuluyorum. Çok ezik hissediyorum bir kere. Öğrenci değilim hiçbir şey değilim. Okullar açılacak herkes okula, arkadaşlarım üniversitelerine ama ben evde lise derslerine çalışacağım. Yapayalnız. Biliyorum mezuna kalan ilk insan ben değilim ama çok kötü hissediyorum. Motivasyonum da düşük. Kendimi ittirerek ders çalışmaya çalışıyorum. Pek de düzgün çalışmıyorum aslında. Kazanamamaktan korkuyorum. Böyle değersiz, ezik, küçücük hissediyorum. Aslında ne hissettiğimi de bilmiyorum ama boğulacak gibi oluyorum. Bir yandan tekrar eski korkunç depresif günlerime dönmekten korkuyorum. Kafamın içinde çalışan bir buldozer var sanki.
Böyle işte.
Okuduğunuz için çok teşekkür ederim.
 
Son düzenleme:

bubendegilim

Görümceleri koruma derneği başkanı🌹
Kayıtlı Üye
15 Mayıs 2021
2.711
8.936
Her anne- baba evladının iyiliğini istiyor aslında ama bu yanlış olmuş. Şimdi kendimden örnek vereyim; babam her veli toplantısına gidince , öğretmenin hiç söylemediği şeyleri söyler bizlerle alay ederdi. Sonucunda da beni ve abimi okuldan soğuttu. Eğitimi onun yüzünden hiç bir zaman tam anlamıyla sevmedim. Kendisine de bunu söyledim.
Ama sonrasında kendim için aslında yapmam gerektiğini , başarmam gerektiğini kendime söyledim.
Güzel de bir iş hayatım oldu. Hayatta her şeyin telafisi var. Siz yine hedefinize odaklı çalışın ve gelecek güzel günleri hayal edin.
İnanın bu dediklerinizi yaşamayan çok az çocuk vardır.
 

Sessiz melekkk

İçimdeki MELEK; kanatlarını çırpıyor... 🤰🏻♥️
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
1 Kasım 2018
847
1.136
Bu yıl üni sınavı çok zordu. Matematik sorularını matematik öğretmenleri bile çözememiş. Çevremde çok kişi girdi ve çoğu barajı dahi geçemedi. Üzülmeyin başarırsınız ben inanıyorum size. Rabbim gönlünüze göre versin inşallah 🤲🏻 💜
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 18 gün geçti.

Mirta

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
1 Aralık 2020
972
9.109
Çok geçmiş olsun üzüldüm okurken. pandemide çok kişinin ruhsal sıkıntıları başladı veya nüksetti emin ol yalnız değilsin.

Derslerini kütüphanede çalışmanı tavsiye ederim. Hem daha iyi konsantre olursun hem senin gibi başka mezuna kalan kişileri ve yaşıtlarını görünce kendini normal hissedersin. 24 saat açık kütüphaneler var sabahtan akşama kadar orda geçir bence. Zaten ev ortamın da sağlıklı değilmiş.

ne derslerin, ne ailenin istekleri senden ve canından daha kıymetli değil. Hiçbirisi sağlığını kaybetmene değmez ❤️
 

Pinhan

Kendinsin geç kaldığın
Kayıtlı Üye
24 Ekim 2019
1.914
6.428
Diliyorum istediğin bölümü kazanırsın.
Ve istediğin mesleği yapar, kendi kurduğun ailede çok daha mutlu olursun.

Önce kendinde o gücü inancı bulman lazım.
Olumlu olmanı, azmetmeni öneririm, gerisi gelecektir inşallah 🌺
 

Ladycharms

Ben köşeliydim hayat dedi düz olana yanaşırım
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
9 Şubat 2019
2.783
5.145
Zaten sonra da 10 yaşındayken özel yetenek testini geçerek BİLSEM'e kabul edildim.
ne güzel tebrik ederim
Bir gün 5 yaşındayken yaramazlık yaptığımda babam tarafından iple merdivenlere bağlanmıştım.
nasıl bi kafa babandaki
Çok iyi bir liseyi kazandım. Liseye geçişimle beraber bir depresyon başladı. Sürekli sürekli arttı. Yanına anksiyete eklendi. Özellikle geçen yıl ağustos ayında iyice kötüleştim. İlk panik atağımı da yaşamıştım. Panik ataktan sonra annem bana iyi davranmaya başladı ama ne çare. Yıllarca zihnime kodlananlardan dolayı çok değersiz hissediyordum. Asla yeterince başarılı değildim. Benim hiçbir şeye hakkım yoktu yemek yemeye bile. Aldığım psikiyatrik destek bile yetmiyordu. Her gün daha kötü oluyordum. En sonunda bu yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu. Bir süre yoğun bakımda tedavi gördüm.
çok üzüldüm ya gerçekten
Öğrenci değilim hiçbir şey değilim
öyle deme bende aynı durumdayım biliyorsun
Okullar açılacak herkes okula, arkadaşlarım üniversitelerine ama ben evde lise derslerine çalışacağım.
belki de hayırlısı bu anncim mezun senesine sadece ders çalışma olarak bakma daha çok gençsin bu sene her şekilde hayatta yaptığımız yanlışları düzelticez bu sadece ders değil daha 18 sin belki bu sorunlar 25 inde çıkcaktı daha zorlanıcaktın onları düzeltme için
Motivasyonum da düşük. Kendimi ittirerek ders çalışmaya çalışıyorum. Pek de düzgün çalışmıyorum aslında. Kazanamamaktan korkuyorum. Böyle değersiz, ezik, küçücük hissediyorum. Aslında ne hissettiğimi de bilmiyorum ama boğulacak gibi oluyorum. Bir yandan tekrar eski korkunç depresif günlerime dönmekten korkuyorum. Kafamın içinde çalışan bir buldozer var sanki.
Böyle işte.
psikiyatristin ile görüşsen bu durumu
 

biyoist

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
15 Ağustos 2014
2.664
3.286
Çok üzüldüm yaşadıklarınıza. Genelde 12. sınıf öğrencilerinde çok karşılaşıyoruz bu sorunla. Bütün yaşanmışlıkların tepkisi bir anda tam da sınav senesinde ortaya çıkıyor. Siz tedavinize odaklanın ve sakın bırakmayın. Umarım bu sırada aileniz de yaptıkları hataların farkındadır ve size destek oluyorlardır.
 

MissCherryBlossom

Nirvana
Pro Üye
23 Ağustos 2012
37.967
155.982
Şimdi canım konu sahibesi BİLSEMe girdim diyorsun o zaman kafan çalışıypr, potansiyelin hayli yüksek. Senin hayatını ailen rezil ediyor. babam merdivene iple bağladı diyorsun, baban hasta ve manyak net şekilde.Annen de normal değil, baban da normal değil bunlar nasıl insan yahu bu ne??

Konuya gelelim ruh halinin bozulması normal, intihara kalkıştım diyorsun ondan sonra bedenen ve ruhen kötü olman ve akabinde b.k gibi bir sınav geçirmen normal.

Benim tavsiyem biraz ailenden uzaklaşman. Tatile yöresinden yaşayan akrabanın yanı olur, gençlik kampı olur, otel tatili olur şöyle 1 ay git dağıt eğlen dersti işti güçtü boşver bomba gibi dön derslere. Bu kafayla bu ruh haliyle çalışamazsın ki konstantre olamazsın. Ailen madem hayatını bk etti bir zahmet parayı vermeyi de bilsinler.

Bu arada psikiyatriyi boşver bence çok tüketici bir dal. Madem beynin çalışıyor cerrahi ya da onkoloji yapabilirsin.
 

AnnE Shirley

Masaya çık tepin istersen
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
29 Temmuz 2021
2.261
7.657
ne güzel tebrik ederim

nasıl bi kafa babandaki

çok üzüldüm ya gerçekten

öyle deme bende aynı durumdayım biliyorsun

belki de hayırlısı bu anncim mezun senesine sadece ders çalışma olarak bakma daha çok gençsin bu sene her şekilde hayatta yaptığımız yanlışları düzelticez bu sadece ders değil daha 18 sin belki bu sorunlar 25 inde çıkcaktı daha zorlanıcaktın onları düzeltme için

psikiyatristin ile görüşsen bu durumu
Babam da maddi durumu kötü ve yedi çocuklu bir ailede büyümüş. O da psikolojik fiziksel şiddet görmüş. O dönemki çoğu çocuk gibi. Ama bu bana yaptıkları için bir neden değil bence. Şimdi bile bana küçükken şunu demişlerdi diye şikayet ediyorsa yanlış olduğunun farkında. O döngüyü kırabilir. Üstelik bu adam bir rehber öğretmen. Mesela sen de mezunsun ama ben seni bomboş biri gibi görmüyorum. Bu yıl güzelce çalışıp istediğin yeri kazanacağına o kadar eminim ki. Ama kendime gelince... Bir yandan haklısın belki ileriki yaşlarda ortaya çıksa daha kötü olurdu böylece şimdi güçlenmiş oldum. Ama bir yandan da çocuktum ben güçlenmeye değil güvende olmaya ihtiyacım vardı. Psikiyatristime randevu ayarlamaya çalışacağım evet bu endişelerimi ona da anlatacağım Ladyciğim, iyi ki varsın❤️
 

Pamuk_sekerim1988

Üye
Kayıtlı Üye
12 Mart 2020
193
213
Senden daha zor durumda olanları düşün çok zor zamanlar yasamissin ama sen kendin için basarmalisin benim 16yasima kadar kendime ait ders çalışacak bir odam bile yoktu kışın küflü soğuk odalarda üstüme yorgan alıp çalışmaya çalışırdım soba olan yerdede TV vardı kardeşlerim küçüktü anneme yalvarirdim anne ilgilen benim sınavım var rahat bırakmıyorlar beni diye annem ben ne yapabilirim diye bağırıp TV izlemeye devam ederdi ama ben çok severdim ders çalışmayı sonra babamı kaybettim kendi odam oldu ama bende o sevk ve istekte kalmadı iyi kötü iki yıllık bölüm okudum oda birşeye yaramadı zaten senelerce atanmak için uğraştım sınırda kaldım hep şimdide iki çocuk annesi olarak geçen yıllarıma uzuluyorum keşke kendim için daha çok cabalasaydim diyorum sende kendin için birşeyler yap geç olmadan
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 21-12-2021

Hamileliğimin 37. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 22 gün kaldı.

Bebeğinizin bulunduğu yer şu anda çok sıkışık olduğundan dolayı, hareket ettiğinde kol ve bacak kıvrımları göbeğiniz üzerinde şişkinlikler meydana getirir. Bebeğinizin kol ve bacaklarını tesppit etmek çok kolaydır. Ama kafası ve kalçalarını ayırt etmek o kadar kolay değildir. Artan mukus vajinal akıntı, gebeliğin son birkaç haftası içinde sık görülür.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 2850 gr. - Yaklaşık boyu : 48.6 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

Daisy Girl

Popüler Üye
Kayıtlı Üye
9 Kasım 2015
2.720
3.921
Aklı başında olduğun yazı yazmandan bile belli küçük kardeşim 🌸

Senin temelin sağlam. 1 sene kaybetmişsin nolucak? Hiçbi şey olmaz. Hiç bırakma. Seneye sen de istediğin okulda olacaksın inşallah. Yolun açık olsun.
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 25-03-2022

Hamileliğimin 24. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 116 gün kaldı.

Bebeğinizin cildi sadece kırışmış değildir, ince olduğu için bebeğinizin cildi ayrıca şeffaftır. Bundan dolayı şimdilerde eğer bebeğinizi görebilseydiniz, bebeğinizin kemiklerini, organlarını, kan damarlarını, derisinin altında görebilirdiniz. Bebeğinizin akciğerleri gelişiyor. Alveoller (akciğer kesecikleri) oluşuyor.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 640 gr. - Yaklaşık boyu : 30.1 cm. (Baştan Topuğa)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın



Vücut Kitle İndeksim (VKI) tavsiye edilen VKI değer aralığının üstünde.
Boyuma göre tavsiye edilen VKI aralığında olmam için ağırlığımın 49 Kg. ile 66 Kg. arasında olması gerekir.
Boyum : 163 cm. Başlangıç Kilom :74 Kg. Şimdiki Kilom :72.3 Kg.

burcubahar0635

what u get is what u give
Kayıtlı Üye
20 Ağustos 2015
5.545
13.465
Bu yollardan ben de geçtim. Kendin için ayağa kalkıp savaş vermeli ve bu insanlardan kurtulmalısın. Hayattaki en büyük şans bence ailedir ailesi böyle olan insanlar her kötü olayı maalesef büyük yıpranmışlıklarla atlatıyor. Ama yine de tutunup hayatımıza devam etmek zorundayız bi şekilde. Terapiyi asla kesme fakat okulunu kazan bitir ve bu insanlardan kurtul.
 

Hamilelik günlüğü : Doğumdan bu güne 1483 gün geçti.

Ladycharms

Ben köşeliydim hayat dedi düz olana yanaşırım
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
9 Şubat 2019
2.783
5.145
Babam da maddi durumu kötü ve yedi çocuklu bir ailede büyümüş. O da psikolojik fiziksel şiddet görmüş. O dönemki çoğu çocuk gibi. Ama bu bana yaptıkları için bir neden değil bence.
kesinlikle öyle
Üstelik bu adam bir rehber öğretmen.
sahiden mi ya
Üstelik bu adam bir rehber öğretmen. Mesela sen de mezunsun ama ben seni bomboş biri gibi görmüyorum. Bu yıl güzelce çalışıp istediğin yeri kazanacağına o kadar eminim ki. Ama kendime gelince...
öyle deme aşkom beraber kazancaz
bizde de sorun çok
Ama bir yandan da çocuktum ben güçlenmeye değil güvende olmaya ihtiyacım vardı.
maalesef hayat bazen bazı kişileri erken büyütür
Ladyciğim, iyi ki varsın
sende iyiki varsın
 

AnnE Shirley

Masaya çık tepin istersen
Doğa Severler Kulübü
Kayıtlı Üye
29 Temmuz 2021
2.261
7.657
Şimdi canım konu sahibesi BİLSEMe girdim diyorsun o zaman kafan çalışıypr, potansiyelin hayli yüksek. Senin hayatını ailen rezil ediyor. babam merdivene iple bağladı diyorsun, baban hasta ve manyak net şekilde.Annen de normal değil, baban da normal değil bunlar nasıl insan yahu bu ne??

Konuya gelelim ruh halinin bozulması normal, intihara kalkıştım diyorsun ondan sonra bedenen ve ruhen kötü olman ve akabinde b.k gibi bir sınav geçirmen normal.

Benim tavsiyem biraz ailenden uzaklaşman. Tatile yöresinden yaşayan akrabanın yanı olur, gençlik kampı olur, otel tatili olur şöyle 1 ay git dağıt eğlen dersti işti güçtü boşver bomba gibi dön derslere. Bu kafayla bu ruh haliyle çalışamazsın ki konstantre olamazsın. Ailen madem hayatını bk etti bir zahmet parayı vermeyi de bilsinler.

Bu arada psikiyatriyi boşver bence çok tüketici bir dal. Madem beynin çalışıyor cerrahi ya da onkoloji yapabilirsin.
Biliyor musunuz ben bu yıla kadar aslında üstün yetenekli falan olmadığımı, beni sırf sosyal deney için BİLSEM'e aldıklarına inanıyordum. Gerçekten zeki olanların arasına ortalama zekalı birini koyup çok zeki gibi davranırsan nolur?
Ebeveynlerimin ikisi de rehber öğretmen ve evde abur cubur alınınca ben yemeyeyim diye odalarındaki dolaba kaldırılırdı, odanın da kapısı kitlenirdi. Şimdi panik atağımdan sonra annem bana çok iyi davranmaya çok destek olmaya başladı hakkını yemeyeyim ama geçmiyor ki hepsi. Sonuçta yıllarca kafana kodlamışlar bir şeyleri. Babam başlangıçta doktor teşhisine rağmen benim depresyonuma da anksiyete bozukluğuma da panik bozukluğuma da inanmamıştı. Benim abarttığımı düşünüyordu. O beni yoğun bakımda görünce bir şeyler kafasına dank etti. Hâlâ toksik davranışları var tabi. Zaten o da kendi içinde psikolojik sorunları olan biri.
Şu an mutsuz olsam da evde çok gülüyorum, iyi görünüyorum. Onlar her şeyin düzeldiğini düşünüyorlar. Bu yüzden göndermezler beni. Arkadaşlarımla çarşıya çıkmaya zor izin alıyorum kaldı ki kendi başıma tatil. İmkanı yok.

Bir ara genel cerrah olmayı düşünüyordum ama psikoloji benim için bir tutku. Bu konuda yetenekli ve bilgiliyim de. Bunu psikiyatristim ve psikoloji alanında tanıdığım birçok kişi de söylüyor. Hatta projem var, psikoloji projem. TÜBİTAK sergiye davet etmişti :) bu benim tutkum. Ama belli mi olur kim bilir fikrim kaç kere değişir. O günleri göreyim yeter ki 😊