Ben Biraz Mutsuzum.

Homer Simpson

D'oh!
Pro Üye
29 Temmuz 2021
3.662
24.825
Herkese merhaba.
Nasıl başlayacağımı bilmiyorum o yüzden geldiği gibi yazacağım. Eğer karışıklıklar, daldan dala atlamalar olursa kusura bakmayın.

Anlaşılmadığımı düşündüğüm için yalnız hissediyorum ve mutsuzum. İçimdeki ağırlığı bir türlü atamadım bu yüzden yazmak istedim.

Bir kısmınızın zaten bildiği gibi 19 yaşındayım ve ikinci kez üniversite sınavına hazırlanıyorum. 3 yıldır depresyondayım ve anksiyete bozukluğum var. Hatta bir dönem panik bozuklukla da uğraştım. 3 yıl derken tanı konulan tarihten itibaren olan süre. Terapilere gidiyorum, ilaç kullanıyorum. Son 3 yılın yalnızca üç ayında antidepresan kullanmadım. Zor bir ailede büyüdüm. Geçen yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu, yoğun bakımda kaldım. Buralara çok girmek istemiyorum eski bir konumda detayı var.

Thread 'Boğuluyorum' Boğuluyorum

Geçen sene üniversite sonucum ciddi anlamda berbattı. 300.000 sayısal sıralama yaptım.(bunu ilk kez burada yazıyorum kimse bilmiyor, söyleyemedim, bununla yeni yüzleşiyorum) Garip değil. Pandemi döneminden itibaren giderek artan depresyon, anksiyete ve aile içi kaos yüzünden yarım yamalak bir 11.sınıf, hiçbir şey bilmediğim 12.sınıf ve ders çalışılmayan iki yıl yüzünden unutulan eski konular.

Bu yıl harika çalışacağımı ve her şeyin süper olacağını düşünmüştüm ama olmadı. Çünkü ne anksiyete o kadar kolay geçiyormuş ne travmadan iyileşmek o kadar çabuk oluyormuş. Tabi geçen yıla göre çok iyi çalıştım ancak yeterli değil. Korkudan masaya oturamayışlarım, depresyon ve anksiyete yüzünden beni korkutan bir şey yapmam gerektiğinde gelen uykum ve saatlerce uyumam, gece kaygıyla uyanıp saatlerce uyuyamamam ve ağlamam, neredeyse her olay için "ben o gün ölmüş olsaydım şimdi nolurdu, daha mı iyi olurdu, hayatları daha mı kolay olurdu?" diye düşünmem... Sonuç olarak yeteri kadar çalışamadım, deneme netlerim istediğim gibi değil. Biliyorum bu yıl tıp kazanamayacağım. Yine de çalışıyorum son güne kadar da çalışacağım çünkü bu üniversite sınavından çok kendimle verdiğim bir sınav bu. Baskı altında da faaliyet gösterebilmem, kaygımı yönetebilmem lazım. Çok daha iyiyim geçen yıla göre, bu yılın başına göre hatta iki ay öncesine göre.

Hâl böyleyken benim canımı sıkan şey ebeveynlerimin tutumu. Babamın beni ders çalışmak dışında bir şeyler yaparken görünce sınavı hatırlatması, sürekli çok zeki olduğumu ama çalışmadığımı söylemeleri. Annem mesela bugün çok zeki olduğumu ama hiç çalışma azmimin olmadığını söyledi. Sanırım bu bardağı taşıran son damla oldu. Babamın beni asla anlamadığını biliyordum da annemin beni anladığını ve destekçim olduğunu sanıyordum. Zaten ben bu savaşı büyük oranda yalnız veriyorum ama böyle alenen tembellikle suçlanmak çok ağrıma gidiyor. Üstelik yaşadığım şeylerin sorumlusu büyük oranda onlarken. Şimdi sınavdan sonra da bir sürü çalışsaydın bak bilmem kim kazanmış lafları duyacağım ve ben buna hiç hazır değilim. Bu yüzden mutsuz ve yalnız hissediyorum. Biraz da sınav yaklaşıyor onun duygusallığı mı ne bilmiyorum ama durum bu. Biraz dibe doğru gitmeye başladığımı ve kendi başıma çıkamadığımı fark ettiğim için buraya yazdım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim.
 
Sen çok akıllı kendini geliştirmiş zeki bir kızsın. Bu sınavlar insanların başarısını ölçmek için değil kesinlikle, ben bunu bilir bunu söylerim onca yıllık birikim o kadar saatte sınanmaz. Bu senin başarısız olduğunu da göstermez
Hepimiz geçtik bu yollardan emin ol, babaö da bana neler söylerdi. Hiçbirini takmadım kafama. zamanı gelince de istediğim çok da mutlu olduğum bölümü bitirdim. Onların baskısıyla bir seyler yapıp başka bölümü okusaymışım da mutsuz olur muşum. İyi ki yapmamışım.
Ebeveyn oldukları her şeyi mükemmel bildikleri yaptıkları anlamına gelmiyor.
Lütfen canını sıkma, çok az kaldı motivasyonunu düşürme ♥️
Biz hepimiz sana güveniyoruz

Bitir de gel, doğuracağım az kaldı geyik topiğine sabahlamaya lazımsın bana 🤩
 
Ben sizin 19 yasinda oldugunuza sasirdim desem :) sizi daha buyuk saniyordum cunku yasinizdan daha olgun ve aklibasinda birisiniz.

Ders calisma mevzusuna gelince muhtemelen sizin iyi olmaniz icin yapiyorlardir ama sonucunu basari olarak dusundukleri icin sizin duygusalliginizi hesaba katmiyorlardir.

Size sinavinizda tum kalbimle basarilar diliyorum ben basarili olacaginiza inaniyorum. Lutfen modunuzu dusurmeyin ve modunuzu dusurecek dusuncelerden uzaklasmaya calisin.
 
Sınavla ilgili kaygıların, kendine ya kazanamzsam diye kurduğun baskı anksiyeteni tetikliyo galiba. İlacı doktorla birlikte mi biraktin?
İlacı henüz bırakmadım hâlâ kullanıyorum. Sınavla ilgili kaygım anksiyetemi muhakkak tetikliyor zaten benim anksiyetemin kendini gösterdiği ilk ve en büyük alan akademik başarı ve sınavlar oldu.
 
sizi çok çok iyi anlıyorum, benzer ve daha yalnız, bol savaşli ve hiç destekli dönemden geçtim. yasananlardan sonra ailenizin ders almasını, önceliklerini daha iyi tayin edebilmesini dilerdim ama o işler öyle kolay olmuyor tabi. kaldı ki, siz bile belki bunu canınıza, terapilere rağmen çok sindirememissiniz. umarım her şey sizin için çok çok iyi olur. <3
 
Hayatta hiçbir şey bizlerden kendi benliğimizden kıymetli değil 🌸
Bunlar geçici dönemler..
Dibi görmek zirveye çıkmanın öncüsü oluyor genelde. Hep bu şekilde oldu benim hayatımda.
Bu dönemler geçecek, ama sizin de kendiniz için olumlu düşünmeye çalışıp hayat için çabalamanız gerek.
Kendinize yüklenmeden ve en önemlisi kendi mutluluğunuzu önde tutarak…
 
İlacı henüz bırakmadım hâlâ kullanıyorum. Sınavla ilgili kaygım anksiyetemi muhakkak tetikliyor zaten benim anksiyetemin kendini gösterdiği ilk ve en büyük alan akademik başarı ve sınavlar oldu.
İstediğin bölümü tekrar kazanamasan da bu dünyanın sonu değil, istediğin kadar deneyebilirsin. Ayrıca senin değerini, kapasiteni bu sınav belirlemiycek. Sınav kaygilari için terapi yapan pedagoglar var, destek almayı düşünmez misin? Kaygın arttıkça çalışman etkileniyo, çalışman etkilendikce kaygın artiyo, kısır döngüye girmişsin. Bu konuda lütfen profesyonel destek al. Çok işe yarıyor.
 
Sen çok akıllı kendini geliştirmiş zeki bir kızsın. Bu sınavlar insanların başarısını ölçmek için değil kesinlikle, ben bunu bilir bunu söylerim onca yıllık birikim o kadar saatte sınanmaz. Bu senin başarısız olduğunu da göstermez
Hepimiz geçtik bu yollardan emin ol, babaö da bana neler söylerdi. Hiçbirini takmadım kafama. zamanı gelince de istediğim çok da mutlu olduğum bölümü bitirdim. Onların baskısıyla bir seyler yapıp başka bölümü okusaymışım da mutsuz olur muşum. İyi ki yapmamışım.
Ebeveyn oldukları her şeyi mükemmel bildikleri yaptıkları anlamına gelmiyor.
Lütfen canını sıkma, çok az kaldı motivasyonunu düşürme ♥️
Biz hepimiz sana güveniyoruz

Bitir de gel, doğuracağım az kaldı geyik topiğine sabahlamaya lazımsın bana 🤩
Çok teşekkür ederim bunları okumak ciddi manada iyi geldi çünkü çok daralmıştım ❤️ Hep diyorum ya o gemi bir gün gelecek diye. Bu sene olmazsa seneye bir daha çalışırım. Bu sene hem ders anlamında hem kaygı yönetimi ve kişisel gelişim anlamında edindiğim kazanımlar en iyi yardımcım olur. Önemli olan hayalimi gerçekleştirmem. Başka biri tembellik bahane falan dese umrumda olmaz da annem ve babam tüm bu süreci benimle birlikte yaşamışken, üstelik ikisi de rehber öğretmenken olaya böyle bakmaları beni çok üzdü.

İki hafta kaldı ondan sonra bu sınavı kazansam da kazanamasam da 1 - 1.5 ay özgürüm. Geyiğin dibine vururuz 🤩
 
Bunu hep derler ama ben de diyeceğim bu hayatta hepsinden önce senin fiziksel ve ruhsal sağlığındır önemli olan.
Tekrar tekrar denersin ve o çok istediğin bölümü kazanırsın ama bu yolda seni ailenin bile düşürmesine asla izin verme.
İyi hissetmeni canı gönülden dilerim 🌸
 
Herkese merhaba.
Nasıl başlayacağımı bilmiyorum o yüzden geldiği gibi yazacağım. Eğer karışıklıklar, daldan dala atlamalar olursa kusura bakmayın.

Anlaşılmadığımı düşündüğüm için yalnız hissediyorum ve mutsuzum. İçimdeki ağırlığı bir türlü atamadım bu yüzden yazmak istedim.

Bir kısmınızın zaten bildiği gibi 19 yaşındayım ve ikinci kez üniversite sınavına hazırlanıyorum. 3 yıldır depresyondayım ve anksiyete bozukluğum var. Hatta bir dönem panik bozuklukla da uğraştım. 3 yıl derken tanı konulan tarihten itibaren olan süre. Terapilere gidiyorum, ilaç kullanıyorum. Son 3 yılın yalnızca üç ayında antidepresan kullanmadım. Zor bir ailede büyüdüm. Geçen yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu, yoğun bakımda kaldım. Buralara çok girmek istemiyorum eski bir konumda detayı var.

Thread 'Boğuluyorum' Boğuluyorum

Geçen sene üniversite sonucum ciddi anlamda berbattı. 300.000 sayısal sıralama yaptım.(bunu ilk kez burada yazıyorum kimse bilmiyor, söyleyemedim, bununla yeni yüzleşiyorum) Garip değil. Pandemi döneminden itibaren giderek artan depresyon, anksiyete ve aile içi kaos yüzünden yarım yamalak bir 11.sınıf, hiçbir şey bilmediğim 12.sınıf ve ders çalışılmayan iki yıl yüzünden unutulan eski konular.

Bu yıl harika çalışacağımı ve her şeyin süper olacağını düşünmüştüm ama olmadı. Çünkü ne anksiyete o kadar kolay geçiyormuş ne travmadan iyileşmek o kadar çabuk oluyormuş. Tabi geçen yıla göre çok iyi çalıştım ancak yeterli değil. Korkudan masaya oturamayışlarım, depresyon ve anksiyete yüzünden beni korkutan bir şey yapmam gerektiğinde gelen uykum ve saatlerce uyumam, gece kaygıyla uyanıp saatlerce uyuyamamam ve ağlamam, neredeyse her olay için "ben o gün ölmüş olsaydım şimdi nolurdu, daha mı iyi olurdu, hayatları daha mı kolay olurdu?" diye düşünmem... Sonuç olarak yeteri kadar çalışamadım, deneme netlerim istediğim gibi değil. Biliyorum bu yıl tıp kazanamayacağım. Yine de çalışıyorum son güne kadar da çalışacağım çünkü bu üniversite sınavından çok kendimle verdiğim bir sınav bu. Baskı altında da faaliyet gösterebilmem, kaygımı yönetebilmem lazım. Çok daha iyiyim geçen yıla göre, bu yılın başına göre hatta iki ay öncesine göre.

Hâl böyleyken benim canımı sıkan şey ebeveynlerimin tutumu. Babamın beni ders çalışmak dışında bir şeyler yaparken görünce sınavı hatırlatması, sürekli çok zeki olduğumu ama çalışmadığımı söylemeleri. Annem mesela bugün çok zeki olduğumu ama hiç çalışma azmimin olmadığını söyledi. Sanırım bu bardağı taşıran son damla oldu. Babamın beni asla anlamadığını biliyordum da annemin beni anladığını ve destekçim olduğunu sanıyordum. Zaten ben bu savaşı büyük oranda yalnız veriyorum ama böyle alenen tembellikle suçlanmak çok ağrıma gidiyor. Üstelik yaşadığım şeylerin sorumlusu büyük oranda onlarken. Şimdi sınavdan sonra da bir sürü çalışsaydın bak bilmem kim kazanmış lafları duyacağım ve ben buna hiç hazır değilim. Bu yüzden mutsuz ve yalnız hissediyorum. Biraz da sınav yaklaşıyor onun duygusallığı mı ne bilmiyorum ama durum bu. Biraz dibe doğru gitmeye başladığımı ve kendi başıma çıkamadığımı fark ettiğim için buraya yazdım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim.
Yazdiklarini okuyunca bile seni çok sevdim eminim çok değerli bir insansın . Elinden geleni yap sonucu cok dusunme sınava gir cık bakalim puan ne gelecek. O zaman karar verirsin. Kazanabilirsin sonuçta, ailenin maddi durumu karsilarsa ozel okul deneyebilirsin. Kazanamadigini varsayalım gelen bir bolumü yaz. Soyleki ben çok istedigim bir bolumü kazandım okudum meslegimi de seviyorum ama yas ilerledikce mutlu olmanin daha onemli oldugunu kavriyor insan. Mesela senon yastayken aklimin ucundan gecmezdi ama suan ziraat muhendisligi okumak ostiyorum beni mutlu edecegini dusunuyorum. Hedef degişikligine gidebilirsin. Sayisız meslek var bolum var . Sevecegin baska bir bolum illaki bulabilirsin. Git o bolume hem gez hem oku. Kafani dagit bu dunyaya birkez geliyoruz bu kadar kendimizi zincirlememeliyiz bazi seylere. Ne bileyim belki ciçekçi acsan yine mutlu olacaksın. Psikologa gitmeye devam et hatta anne baban da gelse de hatalarini anlayip senden ozur dileseler bir nebze olsun rahatlardın.

Bu arada kalemin guclu geldi bana yazar da olabilirsin pekala bir kotap yazabilirsin ya da tiyatro oyunu neden olmasinki
 
Ben sizin 19 yasinda oldugunuza sasirdim desem :) sizi daha buyuk saniyordum cunku yasinizdan daha olgun ve aklibasinda birisiniz.

Ders calisma mevzusuna gelince muhtemelen sizin iyi olmaniz icin yapiyorlardir ama sonucunu basari olarak dusundukleri icin sizin duygusalliginizi hesaba katmiyorlardir.

Size sinavinizda tum kalbimle basarilar diliyorum ben basarili olacaginiza inaniyorum. Lutfen modunuzu dusurmeyin ve modunuzu dusurecek dusuncelerden uzaklasmaya calisin.
Çok teşekkür ederim ❤️ Umarım başarılı olurum ki geçen seneye göre başarılı olacağım kesin😅 bir şekilde modumu yüksek tutmaya çalışacağım.
 
Herkese merhaba.
Nasıl başlayacağımı bilmiyorum o yüzden geldiği gibi yazacağım. Eğer karışıklıklar, daldan dala atlamalar olursa kusura bakmayın.

Anlaşılmadığımı düşündüğüm için yalnız hissediyorum ve mutsuzum. İçimdeki ağırlığı bir türlü atamadım bu yüzden yazmak istedim.

Bir kısmınızın zaten bildiği gibi 19 yaşındayım ve ikinci kez üniversite sınavına hazırlanıyorum. 3 yıldır depresyondayım ve anksiyete bozukluğum var. Hatta bir dönem panik bozuklukla da uğraştım. 3 yıl derken tanı konulan tarihten itibaren olan süre. Terapilere gidiyorum, ilaç kullanıyorum. Son 3 yılın yalnızca üç ayında antidepresan kullanmadım. Zor bir ailede büyüdüm. Geçen yıl mart ayında bir intihar girişimim oldu, yoğun bakımda kaldım. Buralara çok girmek istemiyorum eski bir konumda detayı var.

Thread 'Boğuluyorum' Boğuluyorum

Geçen sene üniversite sonucum ciddi anlamda berbattı. 300.000 sayısal sıralama yaptım.(bunu ilk kez burada yazıyorum kimse bilmiyor, söyleyemedim, bununla yeni yüzleşiyorum) Garip değil. Pandemi döneminden itibaren giderek artan depresyon, anksiyete ve aile içi kaos yüzünden yarım yamalak bir 11.sınıf, hiçbir şey bilmediğim 12.sınıf ve ders çalışılmayan iki yıl yüzünden unutulan eski konular.

Bu yıl harika çalışacağımı ve her şeyin süper olacağını düşünmüştüm ama olmadı. Çünkü ne anksiyete o kadar kolay geçiyormuş ne travmadan iyileşmek o kadar çabuk oluyormuş. Tabi geçen yıla göre çok iyi çalıştım ancak yeterli değil. Korkudan masaya oturamayışlarım, depresyon ve anksiyete yüzünden beni korkutan bir şey yapmam gerektiğinde gelen uykum ve saatlerce uyumam, gece kaygıyla uyanıp saatlerce uyuyamamam ve ağlamam, neredeyse her olay için "ben o gün ölmüş olsaydım şimdi nolurdu, daha mı iyi olurdu, hayatları daha mı kolay olurdu?" diye düşünmem... Sonuç olarak yeteri kadar çalışamadım, deneme netlerim istediğim gibi değil. Biliyorum bu yıl tıp kazanamayacağım. Yine de çalışıyorum son güne kadar da çalışacağım çünkü bu üniversite sınavından çok kendimle verdiğim bir sınav bu. Baskı altında da faaliyet gösterebilmem, kaygımı yönetebilmem lazım. Çok daha iyiyim geçen yıla göre, bu yılın başına göre hatta iki ay öncesine göre.

Hâl böyleyken benim canımı sıkan şey ebeveynlerimin tutumu. Babamın beni ders çalışmak dışında bir şeyler yaparken görünce sınavı hatırlatması, sürekli çok zeki olduğumu ama çalışmadığımı söylemeleri. Annem mesela bugün çok zeki olduğumu ama hiç çalışma azmimin olmadığını söyledi. Sanırım bu bardağı taşıran son damla oldu. Babamın beni asla anlamadığını biliyordum da annemin beni anladığını ve destekçim olduğunu sanıyordum. Zaten ben bu savaşı büyük oranda yalnız veriyorum ama böyle alenen tembellikle suçlanmak çok ağrıma gidiyor. Üstelik yaşadığım şeylerin sorumlusu büyük oranda onlarken. Şimdi sınavdan sonra da bir sürü çalışsaydın bak bilmem kim kazanmış lafları duyacağım ve ben buna hiç hazır değilim. Bu yüzden mutsuz ve yalnız hissediyorum. Biraz da sınav yaklaşıyor onun duygusallığı mı ne bilmiyorum ama durum bu. Biraz dibe doğru gitmeye başladığımı ve kendi başıma çıkamadığımı fark ettiğim için buraya yazdım. Okuyan herkese çok teşekkür ederim.
Anne babalar çocukların ne hissetiğini çektiği sıkıntıyı %100 bilemezler zaten ki onların eskiden bu kadar stresli bir okul hayatları bile çoğunda yoktu. O yüzden kızamıyorum da basit geliyor belki de onlara. Benimkide hep baskı kurmuştu zamanında hadi sen yine zekiymişsin ben zekide değildim tembeldim zaten bi sal beni dimi yok :KK70: Tamam hiç çalışmadan olmaz ama benim spora ilgim çok fazlaydı. Yabancı dile ilgi duyuyordum annemse '' şu ingilizceye verdiğin önemi matematiğe versen sınıf birincisi olmuştun'' derdi yooo olmazdım :KK70: olamam çünkü ilgi dediğin şey öyle isteğince olmuyor. O yüzden onları çok takma kafana sen senin kafanı dağıtan hobin varsa onları da yap. Ve her zaman ikinci seçeneğin B planın olsun atıyorum tıpta tıp dersen bu sefer hayal kırıklığın seni inanılmaz yıpratıyor. Ben havacılık okudum hala giremiyorum o sektöre çok zor gerçekten artık zorlamamaya karar verdim belkide hayırlısı değildir başka ne yapabilirim diye düşünüyorum hoş yeteneğimde yokta :)) yinede tek bi mesleğe işe odaklanmanın artısı olduğu kadar eksileride çok. Ben mesela seyahat ederek dünyanın en mutlu insanı oluyorum o yolculuğa aşığım fotoğraf çekilmeyi çok seviyorum bunları arada yaptım mı uzun bi süre kendime getiriyor beni sizde sizi mutlu eden şeyleri yapın.
 
Şimdi şöyle , burada sorun sınav değil. Kazansan bile hayatta baska stres yapacak şeyler de çıkacak. Hatta katlanarak artacak. Okuldaki sinavlar, sonra iş, insanlar iliskiler hepsi anksiyetini tetikleyecek şeyler.

Olaylarla ve insanlarla bas etmeyi öğrenmen, annen baban bile olsa hayatına bu kadar sızmalarına, seni şekillendirmelerine izin vermemelisin. Baban ders mi calış diyor , çalışıyorum ama elimden bu kadar geliyor, ders dışına bir seyler de yapmam lazım, kendimi kötü hissediyorum diyebilirsin. Annen eger babanin gölgesinde bir insansa cok destek bekleme, beklentiye girme:)

Kafanda kendini başarısız diye kodlarsan, ilerde ne yaparsan yap asla kendine yaranamazsin, başkalarına degil kendine begendiremiyorsun yaptıklarını bir noktadan sonra. Bu noktaya gelme.

Yalnızlık guzeldir nutukları atmayacagim bile, yalnizlik guzel degil . İnsan insana muhtac, biriyle konustugunda dertlestiginde o dunyanin en buyuk dertleri bile ne kadar küçülüyor, hepimiz o sebeple burada degil miyiz zaten?

Hayatta hep bi b planin olsun, o olmazsa hayatim biter, bu olmazsa yaşayamam kafasina girmemelisin. Olaylar akıyor ,insanlar gidiyor, geriye sen kaliyorsun. X, y olayi, annen ,baban degil bu hayati yaşayacak olan sensin. Herkes gittiğinde kendinle yalniz kaliyorsun. Kendinden vazgeçme.
 
Aklım olsaydı geçmişe dönsem konservatuar okurdum. Siz de kendinizi tıp diye şartlamayın. Başka alanlara da bakın. Bence dilden hazırlanmak en iyisi.

Asla ama asla puanım şuraya da güzel yetiyor diye iibf yazmayın. İibf pişmanlıktır.
Geçen sene ben sayısal bölüm çözmedim sözel ve EA da çözdüm ve oradaki sıralamam daha iyiydi. Öğretmenlik, iibf, birçok sözel bölüm, bazı mühendislik bölümleri geliyordu ancak istemediğim için yazmadım. Yine yazmam. Tıp için belki biraz şartlanmış gibiyim ancak o kadar çok istiyorum ki kendimi başka bir sahnede hayal edemiyorum. Çok bunaldığımda başka bölümler düşündüm ama hiç içime sinmedi.
 
Uzun yıllar anksiyete tedavisi görmüş biri olarak seni çok iyi anlıyorum. Daha hayatın çok başındasın gelecek kaygıların var, hatta belki de varoluşsal sancılar çekiyorsun. Ama inan her şey yoluna girecek. Her şey insanlar için, başarı da başarısızlık da hayatın içinde. Sen elinden geleni yap, gerisini akışına bırak. İstediğin puanı almazsan ister seneye dene, istersen aklına yatan başka bir bölüm yaz, daha çok gençsin vaktin bol. Aileni de bu dönemde çok fazla dinleme derim, bazı ebeveynler sınav döneminde çocuklarından daha stresli oluyor çünkü.
 
X