Böyle bir dünyaya çocuk getirme isteğim yok artık..:(

Dun evli olan bir kuzenim ile ayni seyi konustuk. "Simdiki aklim olsa kesinlikle cocuk sahibi olmazdim." dedi. Ben de ayni seyi dusunuyorum. Hele ki son 2 gundur yasanan olaylardan sonra her seye olan inancimi yitirdim.

Ne kadar karamsar bir milletiz. Şuan darbe sabahına uyanmadık. Evet hepimizi derinden etkileyen kotu bir durum yaşadık, korktuk, şehitlerimiz oldu ama zafer kazanıldı. Bu şehitlerden iki kişide benim ailemden.

Inanın böyle bir konu şuan için çok erken ve başkaları için umutsuzluk dağıtıyor. Gerek yok.

Dün girdim buraya, hala saçı başı, evini konu eden üyelerimiz var. Demek ki dünya dönüyor.

Eğer nasip olursa yavrunuz olacaksa olur. Hiçte o zaman " yalnız yaşlanmak istiyorum" demezsiniz. Bu süreçtir.

var olan çocuğa keşke doğurmasaydım denmez ki, ne bileyim insan ona onca güzellik mutluluk yaşatan bir varlık için nasıl böyle bişey düşünür
insan hayatındaki başka seçeneklerin farkına varmalı, aynı şey çocuklarımız içinde geçerli, bu jenarasyon farklı, onlar bizim görmediğimiz fırsatları seçenekleri görüp değerlendirecek belki, belki çok güzel bir hayatları olacak, onlar adına herşeye karar veremeyiz
bilmiyorum çok mu optimistik takılıyorum

Haberlerde ne kötü seyler görüyoruz..insanın yakın çevresine olunca ancak anlayabiliyor insan..sonuçta güvende değiliz işte gerçek bu..bombalar,tecavüzler,yok bilmem neler..Bizler anneyiz ve endişe içindeyiz. .Büyükşehirlerde inanin çocukları koruması daha zor..sonuçta acı her ananin yüreğinde aynı. .Allah çocuklarının başına kötü şeyler gelen şehit olan yada o güzel masum dürüst yetistirdikleri yavruları bir şekilde ölen memleketin seven tüm analara sabır versin..acılar ülkemizden gitsin artık. .düşmanliklar olmasın.

Arkadaşalr anlıyorum ki bu konuda yalnız değilmişim, ama ben sadece derdimi paylaşmak, sizlerden motive edici şeyler duymak için açtım.. Lütfen maksadımı yanlış anlamayın, yani kimseyi umutsuzluğa düşürmek gibi bir niyetim yok.. aslında annelik duygusunu tatmak en büyük hayalim ama inanın kendi hayatımızdan bile endişe ettiğim şu son günlerde o bebeğin hali ne olur diye insan düşünmeden edemiyor.. bilmiyorum artık ölüm çok yakın geliyor bana..

Her zaman savaslar, dogal afetler vb seyler olmustur. Kurtulus savasinda analar sirtlarinda evlatlariyla cepheye gitmistir. Sizin kendi bileceginiz is tabiki ama savas olmasa bile cocuk getirdiginizde trafik kazasinda olebilir, balkondan düşebilir, ayagi kayip yere düşüp olebilir. Yani eceli geldigi zaman her sekilde olebilir..
Ben bu mantikla dusunmuyorum. Çocuk getirmek istiyorum ve siz de getirin ki hainlik bilmeyen, düzgün nesli biz yetistirelim Allahin izniyle.
Benim amcam 80 olaylarinda yakalanip hapiste bos yere iskencelere maruz kalmistir. Su dokulup elektrik verilmis hapisten çıkarken ölü gibi cikmis ama sonra toplanip evlenip cocuk yapmis.. Cocuk neslin devamidir. Kendi neslimin devam etmesini isterim. Tek başıma yaşlanmayı istemem. Rabbim her seyin hayirlisini versin.. Boyle dua edin. Veren de O, Alan da...

Evet dünya kötü..
İki kız çocuğu yetiştiriyorum, zaman zaman hatta sık sık endişe duyarak..
Ama hiç "keşke olmasalardı" demedim..
Biz 'iyi insanlar' üremeli, çoğalmalıyız.
Dünyayı daha güzel kılmak için güzel nesiller yetiştirmek biz kadınlara düşüyor biraz da..

Ben böyle düşünüyorum

benim gözumun onune hala tekbir getirerek askerleri linc eden yobazlar geliyor. 160 kişinin öldüğü bir günü demokrasi bayramı ilan eden kanlı canavarlar.
o askerlerden biri benim kardesim de olabilirdi. cumlenin gerisini getirmeyecegim yoksa banlanırım.
valla ben su an tr de degilim. cok seviyorum ulkemi, ama baska bir ulkede yasamımı surdurmek benim icin daha cazip geliyor, daha saglıklı ve huzurlu olurum en azından.