Ya herkes annedir, evladini istedigi gibi sever demis de ben ogluma hic oyle yapmiyorum. Elbet o benim evladim, onun ayagina tas degse benim canim yanar, o benim canimin parcasi ama ne biliyim ya birilerinin yaninda da oyle yapamam ben. Gerek yok bence. Sevmiyor muyum, evlat sevilmez mi? Ama oyle sapur supur herkesin icinde yapmam. O da onu sevdigimi bilir, ille kurban oluruuuum dememe gerek yok ki, hissediyor zaten herseyi.
Eski esimle annesi birbirlerini gelip gidip yanaklarindan operlerdi. O bana cok abarti gelirdi. Cunku disaridan sanki birbirlerine kurban gibi gozuken bu insanlar, sadece iyi gunlerde boyleydi. Gosteris gibi. Cunku mesela oglu ameliyat oldugunda annesi gelmemisti hic. Iyilestikten sonra gelmisti.
Benim annem beni oyle sevmez mesela. Ama sevdigini bilirim. Ama ben ameliyat olsam annem kosackosa gelir basimda durur, birakmaz beni bilirim.
Sevdigini gostermek icin ille bunlari yapmaya gerek yok bence. Sevgi emek zaten. Sozle anlatilacak birsry degil. Sevince karsi taraf o enerjiyi hissediyor zaten, birsey soylemeye gerek bile kalmiyor.
Sevgiyle kalin bu arada..