Ben babamdan bile harçlık istemem asla, son 11 senedir işsiz kalsam birikimden bozduruyorum yine diyemiyorum bana para lazım diye. Eşim olsa da diyemezdim heralde. Ama ortak bir yaşam kurduysak ve konustuysak "dışarı işleri senin, ev işleri benim" diye, onun zaten düşünüp benim dile getirmemi beklemeden bir şeyler vermesi lazım.
Benim annem de ev hanımı, babamın bir kredi karti evdedir. Annem onla ister güzellik salonundan paket alır, ister bir şey sipariş eder. Babam sadece öder. Alisverisi babam yapar , al denileni alır, Mahallede geleneksel bakkal var, bir sey - sigara falan alacakken annem sepet salar, para ödemez, babam birikince halleder, yine de masrafı olmaması ve kredi kartı olmasına rağmen kitaplığa birkaç yüz lira bırakır. Paraya dokunulmadiysa bırakmaz, para azaldiysa yine bırakır.
Benim gördüğüm, bildiğim, çalışmayan eşler arasında olması gereken düzen budur.
Eşinize söyleyin, "evdeyken paraya ihtiyacım oluyor, neden senden istememi bekliyorsun?" diye, kendi bir aksiyona geçsin