Çocuk ile boşanma

Konu sahibi ben mutsuz bir ailede büyüdüm anne babamin kavgalarini küfür vs hep duyar yatagin içinde ağlardım. Sonra sonra keşke anne ve babam ayrılsaydı zamanında dedim. Tek anneyle huzurlu yaşamak bnm için çok Daha iyi olurdu. Annem köyde yaşamış geliri gidecek yeri olmayan kendi ailesi kesinlikle kabul etmeyecek biri. Haliyle ayrılmadılar babamla. Şimdi 60li yastalar hala huzursuzluk var evde bu yaştan sonra da ayrılacak degiller
.Biz kardeslerimle büyüdük evlendik. Kendi hayatınız var. Ama ben çocukluğumdaki ev ortamını unutmadım. Huzursuz ortam anne ve babanın küs kalması ayrı ayrı yemek yemeleri. Çok daha fazla şey var.
Diyecegim o ki çocuğunuzu huzursuz bir evde buyutmeyin. Kavga gürültü tahmin edemeyeceğiniz kadar cok etkiliyor çocukları
Işiniz var geliriniz bi hayli iyi. Çocuğunuza ve kendinize yeter. Mutsuz olduğunuz bir evliliği düzenleyeceğine inandığınız evliliği sürdürmeyin.
 
Kendinede çocuğuna da yazık etme maddi imkanım iyi diyorsun böyle bi kazmayla işin be hem hiç bilimden anlamıyor hem herşeye karışıyor bence en mantıklı şey boşanmak zaten hakim velayeti sana verir yanlış hatırlamıyorsam eşin çalışmıyor da hiç bi hakkı olmaz aynı evde bile yasama al eşyalarını yeni bi ev tut çocuğunun psikolojisine yazık tanıdık eş dost olur bilindik bi bakıcı tutarsın yazık etme kendine
 
çok kırıcı bir yorum neden yazdınız ki bunu? herşey para mı?benim maaşım arttıkça içimdeki sorunlar yok mu oluyor? psikolojim mi düzeliyor korkularım mı yok oluyor? 20k maaş kazanıncada 3k maaş kazanınca da kavga ettiğim insan aynı muamele aynı aile baskıları aynı
her şey para değil ama hayatınızı çocuğunuzla kuracak imkana sahip olmak demek bu ekonomik özgürlük. çoğu kadın bu tarz eziyetlere maddi durum ve gidecek yeri olmadığından katlanıyor.
Ben de olsam eyvallahım olmazdı. Boşanmak neyse de en azından ona bir mahkeme salonu gösterirdim.
 
Selamlar arkadaşlar bu siteye daha önce de kavgalarımda üye olup yazmıştım ama bu sefer ki onların yanında çok ciddi bir durum.
Ben boşanmak istiyorum ama çocuğumu babasız bırakmak ondan bu hakkı almak istemiyorum arada perişan olsun istemiyorum. Ama her gün çığlık çığlığa kavga etmekten ağlamaktan nefret saçmaktan yoruldum...

Öncelikle Eşimle 2012de evlendik ve şu an 1.5 yaşında bir çocuğumuz var. Sevgiliyken, nişanlıyken, evlenirken ve evlendikten sonra ilişkimiz hep kavgalı gürültülüydü. Benim çevremde onunla sevgiliyken de eşimi çok onaylayan çıkmamıştı. Hayat tarzlarımız biraz farklıydı ve bunlar üzerine hep kavga ederdik. Olay ayrılma noktasına geldiğinde de perişan olup barışırdık.
En son ben ayrılmayı kafama koyduğumda ( yurtdışından çok iyi iş teklifleri alıyordum artk gelmezsen gelme 4 senedir oyalıyorsun hep senin mi işin önemli hayatımı yaşıycam dedim ) bu sefer hamile olduğumu öğrendim. Bebeği aldıralım mı diye sordum. Eşim istemedi değişeceğini söyledi. 10 senedir oturduğumuz ve uğruna kavgalar verdiği böcekli rutubetli öğrenci evinden sonunda taşındık.
Bir kaç kez eşim evrim geçirdi bu sonuncuda da çok mutlu oldum.
İlk kavgalar ailem ve arkdaşlarımla görüşmem konusundaki kaprisleriydi ve saygısızlıklarıydı bunu yıllar sonra aştık ( babasın annesine asla izin vermeyen kadın düşmanı bi adam öyle görmüş iğrenç )
ikinci kavgalar iş ortamım kariyerime yaptığı saygısızlıklar alan ihlalleri işimi ve maaşımı küçümseme şimdi o benim tam 20'de 1 im kazanıyor HAYAT İŞTE!
üçüncüsü ise benim yurtdışına taşınma hayalim 3-4 seneliğine de olsa ki benim iş arkadaşlarım haftasonluğuna yurtdışı kaçamağı yapan insanlar ben 5 senede 1 kere ağlayarak ikna etmiştim tüm masrafları karşılayarak onda da ispanyanın ortasında beni yanlız bırakmıştı yine kavga çıkarıp BEN ZATEN SEVMİYORUM TATİL OTELE DÖNCEM KENDİN GEZ demişti.
ozaman da ayrılmaya karar vermiştim ve en son artık yollarımızı ayıracaktık. olmuyor işte hayat bizi başka başka yollara soktu zevklerimiz bile farklılaştı kabullenelim derken çocuk olduuu.
Eşim beni her fırsatta ne kadar sevdiğini toxic bir şekilde söyleyen biri. Sana bu kadar aşık olmasam çekilecek insan değilsin der... Benim aile arkadaşlık ve iş ilişkilerim çok iyidir yeni tanıştığım biri bile nolur görüşelim arkadaş olalım der insanları yargılamam neşeli biriyimdir. Ama artık içimi zift bağladı öncelikle eşimden sonra kendimden herşeyden çocuğum harici herşeyden nefret ediyorum.
3 kere psikoloğa gittim. En son bebeğim 9 aylıkken sinir krizi geçirdim polis çağırdım eve yoksa ölcem beyin kanamasından falan başım döndü düştüm yürüyemiyorum nefes alamıyorum aradım polisi dedim; benim evden çıkmam lazım. ailemin evine götürün beninolur dedim polise yalvardım çocuğumu bırakmıyor eşim çok büyük kavga ediyoruz çocuğum korkuyor lütfen dedim gelen giden yok tabi.
bu kabul etti boşanmayı. sonra başladı senin psikolojik sorunların var görmüyorsun çok üzülüyorum sana benim de var ama sen çok fenasın bilmem ne...
sonuncu terapiye brlikte başladık. onu da parasına kıyamadığı için ve zaten SORUNLU BEN olduğum için bıraktı. üstelik dr bana depresyon tanısı koyarken eşime manic depresif yani bipolar bozukluk tanısı koymuştu.

Artık o sinir krizi safhasını aştığımız için her kavgamız aşırı yüksek oluyor eşim genelde bardak kırıyor. evliyken bir kere elini kırmıştı duvara vurup. sevgiliyken birbirimizi itip kakıyorduk. hiç büyük şiddet olmadı ama sürekli bir tehtid var. eşyalarıma zarar var.
şimdi çocuğumu koruduğum için hep geri duruyorum bundan güç alıp at koşturuyor.
giderim gelmem dedi bir gün ver dedim kartlarımı ( yaklaşık 3 senedir evimizi sadece ben geçindiriyourm önceden de ağırlık bendeydi ) git nereye gidiyosan. 3 saat sonra tıpış tpış döndü şakaya vuruyor bana nasıl kıyarsın diye.
En son artık kriz geçirmeden düzgün insan gibi söyledim bak çocuğa zarar veriyorz bi tek boşanan biz değiliz anlaşamıyorz ayrılalım dedim.
napıcaz maddi olarak 2 ayrı ev açıcak durumumuz yok, çocuğa iyi bakmadığımı söylüyorsun bende olduğu günler ne biliceksin ne yedi ne içti? daha mı mutlu olucak sanıyorsun vs bin tane şey syledi. ben de senle mutlu değilim bi süre katlanmak zorundayz biraz büyüyene kadar başkası ile evlenme fikrin yoksa aynı evde duralım biraz daha saygılı olarak vs
evimiz dubleks eşim üsste kalıyor odası yatak odası orada. ben gün içinde çalışırken çocuğa bakıyor. gerçi çizgi film açma yemeğine çok uğraştım blendırdan geçirme arada su içir unutma dediğim her an sen çok bilme kes karışma gibi aptalca laflarla karşılaşıyorum. dr takip etmez çocupun yemeğini bilmez, aşısını bilmez, bezini bilmez, eve alışveriş ben yaparım faturalar bende, kiralar bende ( MADDİ OALRAK DEĞİL HA BEN DÜŞÜNÜP YATIRMAKTAN BAHSEDİYORUM yoksa eşim hiç çalışmasın asla önemli değil benim maaşım yeter zaten.)
yaşına uygun hangi oyunları oynatabiliceğini söylüyorumyine üstten bir tavır. yani anlayacağınız aşırı toxic içten içe kadın düşmanı bana sürekli gashlighting yapan psikolojik şiddetin alasını yapan bir manüplatör ile evliyim.
boğazım yırtılana karar senden nefret ediyorum diyorum ama bütttün çabalarım sonuçsuz çıkıyor
yardım almayı boşanmayı farklı dille konuşmayı kabul etmiyor. artık çok yoruldum mesai saatimde bu siteye girdim bunları yazıyorum.
en son ailemizin yanına kalmaya gittik babam eşimi çok sever bana dedi ki kızım bu ne yaboşan bu heriften asalak gibi bişey bu. sabah akşam yesin içsin yatsın oyun oynasın balık tutsun arabasını anlatsın spor yapıp meme şişirsin bir de bin tane kapris hizmet beklesin prens mi lan bu padişah mı dedi.
bişi diyemedim. evde yapıyr mecbur kalınca baba dedim. ki o ev işlerini de ne kavgalar vererek öğrettim. annesi en son reddetmişti eşimi. kişisel gelişim eğitimi alıyordu senle artık görüşmeyelim birbirimize iyi gelmiyoruz dedi KENDİ ANNESİ!!!! kardeşi ile kavgalı babasıyla kavgalı 1 tane arladaşı yok1 TANE mi arkadaşı olmaz bi insanın ya.
iğrenç bi çcoukluk geçirmiş al kırmızı odaya koy izle.
ama onu ben iyileştiricek değilim. özünde tabi herkes iyidir. ama artık takatim kalmadı.
hem içimi dökmek istedim. varsın kimse cevap yazmasın okumasn ama yazayım da bari ağlamam dinsin istedim.
100 kere nasıl boşanılır die internette arattım. ama çocuk beni çok bağlıyor. benim de evimde annem babam hep kavga ederdi babam alkolikti ödüm kopardı boşanıcaklar diye ağlardım babam tek kalırsa ne yapar annem tek ne yapar ben hangisinde kalıcam daha fazla kavga edicekler boşanınca hiçiyi bir günümüz ortak bir neşemiz olmayacak derdim.

bu arada en son psikoloğa gitmeye karar vermesindeki kavgamızda bana doğumdan sonra yaptığı baskılarpatladı artık,
ben normal doğum yaptım annem babamın hastaneye gelmesini istemedi, 100 kere aradı onları şimdi çıkıyoruz gelmeyin birazdan evdeyiz diye, onun üzerine 7 saat daha sonra eve döndük
sonrasında bebeği benim eğitimde öğrendiğim şeyler haricinde büyütmek istedi örneğin emzik emmesin diyorum emzik tıkıyor, biberonu steril etmek lazım diyorum yıkadım ya diyo sütlü şeyi sadece suya tutmuş bana temizlik hastası diyo, dikişlerim var canım acıyo uyku uyuyamıyorum ruh gibiyim eve birinin gelip yardım etmesi şöyle dursun BEN YAPARIM dediği mutfak tezgahında temiz 1 nokta yer yok laf edice yetti lohusa depresyonun bişi olmaz diyo.
bebeği ağlatmadan uyutalım diyorum aldı kucağına öküz gibi hızlı sallıyo çocuk ciyak ciyak ağlıyo beyin sarsıntısı geçircek 7 günlük bebek öyle sallanmaz ağladım en sonunda bağırdı çocuğu ağlatıyosun ne biçim annesin diye bende wc ye gidip ağladım kapıyı tekmeledi sus artık çocuk ağlıyo diye. ver diyorum vermiyo. allahım şimdi daha ele kola geliyor da en azından zarar gelemez çocuğa.
onun fikrine karşı ne desem bana şizofren manyak lohusa depresyonu bilmemne dedi. bi yandan çocuk üstüme bağlı yemek yapıyuorum bi yandan bulaşık çamaşır.
en iğrenci de 40 gün geçti ama bebek çok iri olduğu için dikişlerim fazlaydı hemen iyileşmedi vajinam amma nazlandın artık benimki de can diye ilişkiye zorladı. canım yandı ısrar kıyamet. acıyor diyorum hala ikna etmeye çalışıyo ozaman ters ilişki yapalım diyo denemezsek açılmaz vs. yani artık okadarzorlandım ki ben aldım kayganlaştırıcı vs. onu bile ben aldım.
artık öyle tiksindim ki adamdan artık normalde hergün yapardık şimdi 10günde 1 vs başka kadına gitse bile umrımda olmaz bacaklarımı almıyorum kiloma dikkat etmiyorum yeter ki beni ellemesin diye.
Kirmizi odalik olan sadece eşiniz degil. Kendinize bunu nasil yaptiniz? Ayrica böyle bir adamdan cocuk yapmak? Üstelik de eğitimli çalışan bir kadınken.. Ben okurken bunaldım siz nasil buna izin verdiniz gercekten hata üstüne hata
 
Evlat olsa sevilmez diyeceğim de zaten sevilmemiş. Görünmez kaza gibi adam keşke kimseye denk gelmeseymiş. Çocuk konusunda sizi anlıyorum ama umarım size veya ona zarar vermez. Biraz tehlikeli duruyor.
 
Yazdıklarınızı okuyunca eşinizin bir narsist bozukluk yaşadığını fark ettim ki sizde berbat bir çocukluk geçirmiş diyerek bu düşüncemi pekiştirdiniz. Ben de kendi eşimden biliyorum onda da aynı sorun var ve boşanma aşamasındayız. Sizin bir de masum yavrunuz var daha da zor olmalı. Ama bu kişilikler genelde daha fedakarlık şemasına sahip kişileri tercih ediyor ki bu da sizsiniz. Bu konuyu biraz araştırın derim gerekirse psikoloğunuzdan bu konuda bilgi isteyin. Eşiniz çocukluğunda onaylanmadığı veya yok sayıldığı yada başarı şartına bağlı sevgi gördüğü için içindeki çocuğu sürekli korumak için saçma tutumlar sergiliyor olabilir. Her şeyi ben biliyorum gibisinden. Narsistle ateşkes kitabı var bir bakın hem vaktiniz varsa okurken kafanız dağılır.
 
Selamlar arkadaşlar bu siteye daha önce de kavgalarımda üye olup yazmıştım ama bu sefer ki onların yanında çok ciddi bir durum.
Ben boşanmak istiyorum ama çocuğumu babasız bırakmak ondan bu hakkı almak istemiyorum arada perişan olsun istemiyorum. Ama her gün çığlık çığlığa kavga etmekten ağlamaktan nefret saçmaktan yoruldum...

Öncelikle Eşimle 2012de evlendik ve şu an 1.5 yaşında bir çocuğumuz var. Sevgiliyken, nişanlıyken, evlenirken ve evlendikten sonra ilişkimiz hep kavgalı gürültülüydü. Benim çevremde onunla sevgiliyken de eşimi çok onaylayan çıkmamıştı. Hayat tarzlarımız biraz farklıydı ve bunlar üzerine hep kavga ederdik. Olay ayrılma noktasına geldiğinde de perişan olup barışırdık.
En son ben ayrılmayı kafama koyduğumda ( yurtdışından çok iyi iş teklifleri alıyordum artk gelmezsen gelme 4 senedir oyalıyorsun hep senin mi işin önemli hayatımı yaşıycam dedim ) bu sefer hamile olduğumu öğrendim. Bebeği aldıralım mı diye sordum. Eşim istemedi değişeceğini söyledi. 10 senedir oturduğumuz ve uğruna kavgalar verdiği böcekli rutubetli öğrenci evinden sonunda taşındık.
Bir kaç kez eşim evrim geçirdi bu sonuncuda da çok mutlu oldum.
İlk kavgalar ailem ve arkdaşlarımla görüşmem konusundaki kaprisleriydi ve saygısızlıklarıydı bunu yıllar sonra aştık ( babasın annesine asla izin vermeyen kadın düşmanı bi adam öyle görmüş iğrenç )
ikinci kavgalar iş ortamım kariyerime yaptığı saygısızlıklar alan ihlalleri işimi ve maaşımı küçümseme şimdi o benim tam 20'de 1 im kazanıyor HAYAT İŞTE!
üçüncüsü ise benim yurtdışına taşınma hayalim 3-4 seneliğine de olsa ki benim iş arkadaşlarım haftasonluğuna yurtdışı kaçamağı yapan insanlar ben 5 senede 1 kere ağlayarak ikna etmiştim tüm masrafları karşılayarak onda da ispanyanın ortasında beni yanlız bırakmıştı yine kavga çıkarıp BEN ZATEN SEVMİYORUM TATİL OTELE DÖNCEM KENDİN GEZ demişti.
ozaman da ayrılmaya karar vermiştim ve en son artık yollarımızı ayıracaktık. olmuyor işte hayat bizi başka başka yollara soktu zevklerimiz bile farklılaştı kabullenelim derken çocuk olduuu.
Eşim beni her fırsatta ne kadar sevdiğini toxic bir şekilde söyleyen biri. Sana bu kadar aşık olmasam çekilecek insan değilsin der... Benim aile arkadaşlık ve iş ilişkilerim çok iyidir yeni tanıştığım biri bile nolur görüşelim arkadaş olalım der insanları yargılamam neşeli biriyimdir. Ama artık içimi zift bağladı öncelikle eşimden sonra kendimden herşeyden çocuğum harici herşeyden nefret ediyorum.
3 kere psikoloğa gittim. En son bebeğim 9 aylıkken sinir krizi geçirdim polis çağırdım eve yoksa ölcem beyin kanamasından falan başım döndü düştüm yürüyemiyorum nefes alamıyorum aradım polisi dedim; benim evden çıkmam lazım. ailemin evine götürün beninolur dedim polise yalvardım çocuğumu bırakmıyor eşim çok büyük kavga ediyoruz çocuğum korkuyor lütfen dedim gelen giden yok tabi.
bu kabul etti boşanmayı. sonra başladı senin psikolojik sorunların var görmüyorsun çok üzülüyorum sana benim de var ama sen çok fenasın bilmem ne...
sonuncu terapiye brlikte başladık. onu da parasına kıyamadığı için ve zaten SORUNLU BEN olduğum için bıraktı. üstelik dr bana depresyon tanısı koyarken eşime manic depresif yani bipolar bozukluk tanısı koymuştu.

Artık o sinir krizi safhasını aştığımız için her kavgamız aşırı yüksek oluyor eşim genelde bardak kırıyor. evliyken bir kere elini kırmıştı duvara vurup. sevgiliyken birbirimizi itip kakıyorduk. hiç büyük şiddet olmadı ama sürekli bir tehtid var. eşyalarıma zarar var.
şimdi çocuğumu koruduğum için hep geri duruyorum bundan güç alıp at koşturuyor.
giderim gelmem dedi bir gün ver dedim kartlarımı ( yaklaşık 3 senedir evimizi sadece ben geçindiriyourm önceden de ağırlık bendeydi ) git nereye gidiyosan. 3 saat sonra tıpış tpış döndü şakaya vuruyor bana nasıl kıyarsın diye.
En son artık kriz geçirmeden düzgün insan gibi söyledim bak çocuğa zarar veriyorz bi tek boşanan biz değiliz anlaşamıyorz ayrılalım dedim.
napıcaz maddi olarak 2 ayrı ev açıcak durumumuz yok, çocuğa iyi bakmadığımı söylüyorsun bende olduğu günler ne biliceksin ne yedi ne içti? daha mı mutlu olucak sanıyorsun vs bin tane şey syledi. ben de senle mutlu değilim bi süre katlanmak zorundayz biraz büyüyene kadar başkası ile evlenme fikrin yoksa aynı evde duralım biraz daha saygılı olarak vs
evimiz dubleks eşim üsste kalıyor odası yatak odası orada. ben gün içinde çalışırken çocuğa bakıyor. gerçi çizgi film açma yemeğine çok uğraştım blendırdan geçirme arada su içir unutma dediğim her an sen çok bilme kes karışma gibi aptalca laflarla karşılaşıyorum. dr takip etmez çocupun yemeğini bilmez, aşısını bilmez, bezini bilmez, eve alışveriş ben yaparım faturalar bende, kiralar bende ( MADDİ OALRAK DEĞİL HA BEN DÜŞÜNÜP YATIRMAKTAN BAHSEDİYORUM yoksa eşim hiç çalışmasın asla önemli değil benim maaşım yeter zaten.)
yaşına uygun hangi oyunları oynatabiliceğini söylüyorumyine üstten bir tavır. yani anlayacağınız aşırı toxic içten içe kadın düşmanı bana sürekli gashlighting yapan psikolojik şiddetin alasını yapan bir manüplatör ile evliyim.
boğazım yırtılana karar senden nefret ediyorum diyorum ama bütttün çabalarım sonuçsuz çıkıyor
yardım almayı boşanmayı farklı dille konuşmayı kabul etmiyor. artık çok yoruldum mesai saatimde bu siteye girdim bunları yazıyorum.
en son ailemizin yanına kalmaya gittik babam eşimi çok sever bana dedi ki kızım bu ne yaboşan bu heriften asalak gibi bişey bu. sabah akşam yesin içsin yatsın oyun oynasın balık tutsun arabasını anlatsın spor yapıp meme şişirsin bir de bin tane kapris hizmet beklesin prens mi lan bu padişah mı dedi.
bişi diyemedim. evde yapıyr mecbur kalınca baba dedim. ki o ev işlerini de ne kavgalar vererek öğrettim. annesi en son reddetmişti eşimi. kişisel gelişim eğitimi alıyordu senle artık görüşmeyelim birbirimize iyi gelmiyoruz dedi KENDİ ANNESİ!!!! kardeşi ile kavgalı babasıyla kavgalı 1 tane arladaşı yok1 TANE mi arkadaşı olmaz bi insanın ya.
iğrenç bi çcoukluk geçirmiş al kırmızı odaya koy izle.
ama onu ben iyileştiricek değilim. özünde tabi herkes iyidir. ama artık takatim kalmadı.
hem içimi dökmek istedim. varsın kimse cevap yazmasın okumasn ama yazayım da bari ağlamam dinsin istedim.
100 kere nasıl boşanılır die internette arattım. ama çocuk beni çok bağlıyor. benim de evimde annem babam hep kavga ederdi babam alkolikti ödüm kopardı boşanıcaklar diye ağlardım babam tek kalırsa ne yapar annem tek ne yapar ben hangisinde kalıcam daha fazla kavga edicekler boşanınca hiçiyi bir günümüz ortak bir neşemiz olmayacak derdim.

bu arada en son psikoloğa gitmeye karar vermesindeki kavgamızda bana doğumdan sonra yaptığı baskılarpatladı artık,
ben normal doğum yaptım annem babamın hastaneye gelmesini istemedi, 100 kere aradı onları şimdi çıkıyoruz gelmeyin birazdan evdeyiz diye, onun üzerine 7 saat daha sonra eve döndük
sonrasında bebeği benim eğitimde öğrendiğim şeyler haricinde büyütmek istedi örneğin emzik emmesin diyorum emzik tıkıyor, biberonu steril etmek lazım diyorum yıkadım ya diyo sütlü şeyi sadece suya tutmuş bana temizlik hastası diyo, dikişlerim var canım acıyo uyku uyuyamıyorum ruh gibiyim eve birinin gelip yardım etmesi şöyle dursun BEN YAPARIM dediği mutfak tezgahında temiz 1 nokta yer yok laf edice yetti lohusa depresyonun bişi olmaz diyo.
bebeği ağlatmadan uyutalım diyorum aldı kucağına öküz gibi hızlı sallıyo çocuk ciyak ciyak ağlıyo beyin sarsıntısı geçircek 7 günlük bebek öyle sallanmaz ağladım en sonunda bağırdı çocuğu ağlatıyosun ne biçim annesin diye bende wc ye gidip ağladım kapıyı tekmeledi sus artık çocuk ağlıyo diye. ver diyorum vermiyo. allahım şimdi daha ele kola geliyor da en azından zarar gelemez çocuğa.
onun fikrine karşı ne desem bana şizofren manyak lohusa depresyonu bilmemne dedi. bi yandan çocuk üstüme bağlı yemek yapıyuorum bi yandan bulaşık çamaşır.
en iğrenci de 40 gün geçti ama bebek çok iri olduğu için dikişlerim fazlaydı hemen iyileşmedi vajinam amma nazlandın artık benimki de can diye ilişkiye zorladı. canım yandı ısrar kıyamet. acıyor diyorum hala ikna etmeye çalışıyo ozaman ters ilişki yapalım diyo denemezsek açılmaz vs. yani artık okadarzorlandım ki ben aldım kayganlaştırıcı vs. onu bile ben aldım.
artık öyle tiksindim ki adamdan artık normalde hergün yapardık şimdi 10günde 1 vs başka kadına gitse bile umrımda olmaz bacaklarımı almıyorum kiloma dikkat etmiyorum yeter ki beni ellemesin diye.
ben kundaktaki bebegimle boşadım ya durma
 
Selamlar arkadaşlar bu siteye daha önce de kavgalarımda üye olup yazmıştım ama bu sefer ki onların yanında çok ciddi bir durum.
Ben boşanmak istiyorum ama çocuğumu babasız bırakmak ondan bu hakkı almak istemiyorum arada perişan olsun istemiyorum. Ama her gün çığlık çığlığa kavga etmekten ağlamaktan nefret saçmaktan yoruldum...

Öncelikle Eşimle 2012de evlendik ve şu an 1.5 yaşında bir çocuğumuz var. Sevgiliyken, nişanlıyken, evlenirken ve evlendikten sonra ilişkimiz hep kavgalı gürültülüydü. Benim çevremde onunla sevgiliyken de eşimi çok onaylayan çıkmamıştı. Hayat tarzlarımız biraz farklıydı ve bunlar üzerine hep kavga ederdik. Olay ayrılma noktasına geldiğinde de perişan olup barışırdık.
En son ben ayrılmayı kafama koyduğumda ( yurtdışından çok iyi iş teklifleri alıyordum artk gelmezsen gelme 4 senedir oyalıyorsun hep senin mi işin önemli hayatımı yaşıycam dedim ) bu sefer hamile olduğumu öğrendim. Bebeği aldıralım mı diye sordum. Eşim istemedi değişeceğini söyledi. 10 senedir oturduğumuz ve uğruna kavgalar verdiği böcekli rutubetli öğrenci evinden sonunda taşındık.
Bir kaç kez eşim evrim geçirdi bu sonuncuda da çok mutlu oldum.
İlk kavgalar ailem ve arkdaşlarımla görüşmem konusundaki kaprisleriydi ve saygısızlıklarıydı bunu yıllar sonra aştık ( babasın annesine asla izin vermeyen kadın düşmanı bi adam öyle görmüş iğrenç )
ikinci kavgalar iş ortamım kariyerime yaptığı saygısızlıklar alan ihlalleri işimi ve maaşımı küçümseme şimdi o benim tam 20'de 1 im kazanıyor HAYAT İŞTE!
üçüncüsü ise benim yurtdışına taşınma hayalim 3-4 seneliğine de olsa ki benim iş arkadaşlarım haftasonluğuna yurtdışı kaçamağı yapan insanlar ben 5 senede 1 kere ağlayarak ikna etmiştim tüm masrafları karşılayarak onda da ispanyanın ortasında beni yanlız bırakmıştı yine kavga çıkarıp BEN ZATEN SEVMİYORUM TATİL OTELE DÖNCEM KENDİN GEZ demişti.
ozaman da ayrılmaya karar vermiştim ve en son artık yollarımızı ayıracaktık. olmuyor işte hayat bizi başka başka yollara soktu zevklerimiz bile farklılaştı kabullenelim derken çocuk olduuu.
Eşim beni her fırsatta ne kadar sevdiğini toxic bir şekilde söyleyen biri. Sana bu kadar aşık olmasam çekilecek insan değilsin der... Benim aile arkadaşlık ve iş ilişkilerim çok iyidir yeni tanıştığım biri bile nolur görüşelim arkadaş olalım der insanları yargılamam neşeli biriyimdir. Ama artık içimi zift bağladı öncelikle eşimden sonra kendimden herşeyden çocuğum harici herşeyden nefret ediyorum.
3 kere psikoloğa gittim. En son bebeğim 9 aylıkken sinir krizi geçirdim polis çağırdım eve yoksa ölcem beyin kanamasından falan başım döndü düştüm yürüyemiyorum nefes alamıyorum aradım polisi dedim; benim evden çıkmam lazım. ailemin evine götürün beninolur dedim polise yalvardım çocuğumu bırakmıyor eşim çok büyük kavga ediyoruz çocuğum korkuyor lütfen dedim gelen giden yok tabi.
bu kabul etti boşanmayı. sonra başladı senin psikolojik sorunların var görmüyorsun çok üzülüyorum sana benim de var ama sen çok fenasın bilmem ne...
sonuncu terapiye brlikte başladık. onu da parasına kıyamadığı için ve zaten SORUNLU BEN olduğum için bıraktı. üstelik dr bana depresyon tanısı koyarken eşime manic depresif yani bipolar bozukluk tanısı koymuştu.

Artık o sinir krizi safhasını aştığımız için her kavgamız aşırı yüksek oluyor eşim genelde bardak kırıyor. evliyken bir kere elini kırmıştı duvara vurup. sevgiliyken birbirimizi itip kakıyorduk. hiç büyük şiddet olmadı ama sürekli bir tehtid var. eşyalarıma zarar var.
şimdi çocuğumu koruduğum için hep geri duruyorum bundan güç alıp at koşturuyor.
giderim gelmem dedi bir gün ver dedim kartlarımı ( yaklaşık 3 senedir evimizi sadece ben geçindiriyourm önceden de ağırlık bendeydi ) git nereye gidiyosan. 3 saat sonra tıpış tpış döndü şakaya vuruyor bana nasıl kıyarsın diye.
En son artık kriz geçirmeden düzgün insan gibi söyledim bak çocuğa zarar veriyorz bi tek boşanan biz değiliz anlaşamıyorz ayrılalım dedim.
napıcaz maddi olarak 2 ayrı ev açıcak durumumuz yok, çocuğa iyi bakmadığımı söylüyorsun bende olduğu günler ne biliceksin ne yedi ne içti? daha mı mutlu olucak sanıyorsun vs bin tane şey syledi. ben de senle mutlu değilim bi süre katlanmak zorundayz biraz büyüyene kadar başkası ile evlenme fikrin yoksa aynı evde duralım biraz daha saygılı olarak vs
evimiz dubleks eşim üsste kalıyor odası yatak odası orada. ben gün içinde çalışırken çocuğa bakıyor. gerçi çizgi film açma yemeğine çok uğraştım blendırdan geçirme arada su içir unutma dediğim her an sen çok bilme kes karışma gibi aptalca laflarla karşılaşıyorum. dr takip etmez çocupun yemeğini bilmez, aşısını bilmez, bezini bilmez, eve alışveriş ben yaparım faturalar bende, kiralar bende ( MADDİ OALRAK DEĞİL HA BEN DÜŞÜNÜP YATIRMAKTAN BAHSEDİYORUM yoksa eşim hiç çalışmasın asla önemli değil benim maaşım yeter zaten.)
yaşına uygun hangi oyunları oynatabiliceğini söylüyorumyine üstten bir tavır. yani anlayacağınız aşırı toxic içten içe kadın düşmanı bana sürekli gashlighting yapan psikolojik şiddetin alasını yapan bir manüplatör ile evliyim.
boğazım yırtılana karar senden nefret ediyorum diyorum ama bütttün çabalarım sonuçsuz çıkıyor
yardım almayı boşanmayı farklı dille konuşmayı kabul etmiyor. artık çok yoruldum mesai saatimde bu siteye girdim bunları yazıyorum.
en son ailemizin yanına kalmaya gittik babam eşimi çok sever bana dedi ki kızım bu ne yaboşan bu heriften asalak gibi bişey bu. sabah akşam yesin içsin yatsın oyun oynasın balık tutsun arabasını anlatsın spor yapıp meme şişirsin bir de bin tane kapris hizmet beklesin prens mi lan bu padişah mı dedi.
bişi diyemedim. evde yapıyr mecbur kalınca baba dedim. ki o ev işlerini de ne kavgalar vererek öğrettim. annesi en son reddetmişti eşimi. kişisel gelişim eğitimi alıyordu senle artık görüşmeyelim birbirimize iyi gelmiyoruz dedi KENDİ ANNESİ!!!! kardeşi ile kavgalı babasıyla kavgalı 1 tane arladaşı yok1 TANE mi arkadaşı olmaz bi insanın ya.
iğrenç bi çcoukluk geçirmiş al kırmızı odaya koy izle.
ama onu ben iyileştiricek değilim. özünde tabi herkes iyidir. ama artık takatim kalmadı.
hem içimi dökmek istedim. varsın kimse cevap yazmasın okumasn ama yazayım da bari ağlamam dinsin istedim.
100 kere nasıl boşanılır die internette arattım. ama çocuk beni çok bağlıyor. benim de evimde annem babam hep kavga ederdi babam alkolikti ödüm kopardı boşanıcaklar diye ağlardım babam tek kalırsa ne yapar annem tek ne yapar ben hangisinde kalıcam daha fazla kavga edicekler boşanınca hiçiyi bir günümüz ortak bir neşemiz olmayacak derdim.

bu arada en son psikoloğa gitmeye karar vermesindeki kavgamızda bana doğumdan sonra yaptığı baskılarpatladı artık,
ben normal doğum yaptım annem babamın hastaneye gelmesini istemedi, 100 kere aradı onları şimdi çıkıyoruz gelmeyin birazdan evdeyiz diye, onun üzerine 7 saat daha sonra eve döndük
sonrasında bebeği benim eğitimde öğrendiğim şeyler haricinde büyütmek istedi örneğin emzik emmesin diyorum emzik tıkıyor, biberonu steril etmek lazım diyorum yıkadım ya diyo sütlü şeyi sadece suya tutmuş bana temizlik hastası diyo, dikişlerim var canım acıyo uyku uyuyamıyorum ruh gibiyim eve birinin gelip yardım etmesi şöyle dursun BEN YAPARIM dediği mutfak tezgahında temiz 1 nokta yer yok laf edice yetti lohusa depresyonun bişi olmaz diyo.
bebeği ağlatmadan uyutalım diyorum aldı kucağına öküz gibi hızlı sallıyo çocuk ciyak ciyak ağlıyo beyin sarsıntısı geçircek 7 günlük bebek öyle sallanmaz ağladım en sonunda bağırdı çocuğu ağlatıyosun ne biçim annesin diye bende wc ye gidip ağladım kapıyı tekmeledi sus artık çocuk ağlıyo diye. ver diyorum vermiyo. allahım şimdi daha ele kola geliyor da en azından zarar gelemez çocuğa.
onun fikrine karşı ne desem bana şizofren manyak lohusa depresyonu bilmemne dedi. bi yandan çocuk üstüme bağlı yemek yapıyuorum bi yandan bulaşık çamaşır.
en iğrenci de 40 gün geçti ama bebek çok iri olduğu için dikişlerim fazlaydı hemen iyileşmedi vajinam amma nazlandın artık benimki de can diye ilişkiye zorladı. canım yandı ısrar kıyamet. acıyor diyorum hala ikna etmeye çalışıyo ozaman ters ilişki yapalım diyo denemezsek açılmaz vs. yani artık okadarzorlandım ki ben aldım kayganlaştırıcı vs. onu bile ben aldım.
artık öyle tiksindim ki adamdan artık normalde hergün yapardık şimdi 10günde 1 vs başka kadına gitse bile umrımda olmaz bacaklarımı almıyorum kiloma dikkat etmiyorum yeter ki beni ellemesin diye.
Geliriniz cok anladığım kadarıyla ama aklınız için aynısını söyleyemeyeceğim. Kusura bakmayın icim şişti gercekten okurken kendinize ve çocuğunuza yaptığınız kötülüğün farkında mısınız? Neyi bekliyorsunuz...
 
güzel yrumlar yazan ve destek olan tüm hanımlara teşekkürler ediyorum,
ben 2 seans terapi aldım devam ediyorum şimdiden kendimi iyi hisssediyorum
ayrıca da kades indirdim ne olur ne olmaz diye, 183 ten çok yardımcı oldu aile bakanlığı öncelikle psikolog ayarladılar hemde ücretsiz ve akşam müsait vaktimde görüştüm. ortada fiziki bir şiddet olmadığı için sadece psikolog desteği alabileceğimi söylediler. konuşurken çok ağlayınca eşimle de konuşmak istediklerini söylediler telefonu uzattığımda ' biz boşanıcaz zaten ' diyip kaçtı her zaman ki gibi...
bu hafta evrak imzalamamız var anlaşmalı boşanma olduğu için,
bu arada hiç geliriniz yoksa baro size avukat tutuyormuş bunu da ek bilgi olarak vermek istedim..
bizim işlemlerimizle bir arkadaşımız ilgileniyor şuan da her şeyi alsın gitsin modundayım ama tabi çocuğum için dikkatli olmam gerekiyor.
Bu arada çok enteresandır ki 2 seans terapi aldığım psikoloğum ise boşanmayı önermemişti çift terapisi almamızı önerdi, şiddet ve ciddi bir ruhsal hastalık olmadığı sürece aldatma gibi durumları bile düzeltebiliyoruz dedi ben de eşimin düzelmek için bir çaba göstermediği için bu yolu seçtiğimi söyledim.
keşke terapi alsaydı sonuçta boşandıktan sonra da yine o toksik baba olmaya devam edicek,
çocuk ondayken yedirdiği içirdiği oynattığı... en kötüsü de benim hakkımda anlatacağı şeyleri düşünüyorum onu kendi safına çekmek için yapmayacağı entrika yok. şimdiden yuvamızı dağıttın oğlumu babasız bıraktın diyor, ileri de anlatırsın neden babam yok diye sorduğu zaman diyor. ben ne anlatacağımı çok iyi biliyorum da :KK70: onun gibi kötülük işlemeyeceğim ama onun işlemelerine de mani olamayacağım artık..
bu konularda da sanırım boşanmış annelerin sayfalarından destek almak en doğrusu.
bir başlıkta 5 yaşındaki kızının annesine ağlayarak küfür ederek vurduğunu babamı kovdun demelerini okumuştum nasıl çözdüler bilmiyorum.
neyse iyi düşünelim iyi olsun
Sanırım boşanmaya karar verdiniz artık? Ben de size böyle bir babayla aynı ortamda büyümesindense asıl çocuğunuz için hemen boşanmalısınız diyecektim. Benim de çok kötü bir evlilik başımdan geçti ve boşanıyorum. Çocuğum da 1,5 yaşlarındaydı bu kararı aldığımda. Çocuk öyle bir babayla büyüyeceğine ona en büyük iyiliği şu an yapıyorsunuz bilin. Sakın kendinizi suçlamayın. Bazı insanlar ne yaparsanız yapın değişmiyorlar. Siz de çocuğunuz için sağlıklı olmalısınız. Eğer o evde o adamla yaşamaya devam ederseniz kendi ruh sağlığınızı da bozacaksınız ki depresyonla kendini göstermiş yaşadıklarınızın etkisi. Mutlu anne=mutlu çocuk denklemine hep inanmışımdır. Aksi mümkün değil zaten. Siz ne kadar sağlıklı ve mutluysanız çocuğunuz da o kadar iyi oluyor. Ben bu kararımdan sonra yeniden hayata döndüm. Çocuğuma da bunun yansıdığını düşünüyorum. Sizin de zamanla hepsi geçecek. Çocuğunuzla yeni hayatınız güzel olur inşallah....
 
güzel yrumlar yazan ve destek olan tüm hanımlara teşekkürler ediyorum,
ben 2 seans terapi aldım devam ediyorum şimdiden kendimi iyi hisssediyorum
ayrıca da kades indirdim ne olur ne olmaz diye, 183 ten çok yardımcı oldu aile bakanlığı öncelikle psikolog ayarladılar hemde ücretsiz ve akşam müsait vaktimde görüştüm. ortada fiziki bir şiddet olmadığı için sadece psikolog desteği alabileceğimi söylediler. konuşurken çok ağlayınca eşimle de konuşmak istediklerini söylediler telefonu uzattığımda ' biz boşanıcaz zaten ' diyip kaçtı her zaman ki gibi...
bu hafta evrak imzalamamız var anlaşmalı boşanma olduğu için,
bu arada hiç geliriniz yoksa baro size avukat tutuyormuş bunu da ek bilgi olarak vermek istedim..
bizim işlemlerimizle bir arkadaşımız ilgileniyor şuan da her şeyi alsın gitsin modundayım ama tabi çocuğum için dikkatli olmam gerekiyor.
Bu arada çok enteresandır ki 2 seans terapi aldığım psikoloğum ise boşanmayı önermemişti çift terapisi almamızı önerdi, şiddet ve ciddi bir ruhsal hastalık olmadığı sürece aldatma gibi durumları bile düzeltebiliyoruz dedi ben de eşimin düzelmek için bir çaba göstermediği için bu yolu seçtiğimi söyledim.
keşke terapi alsaydı sonuçta boşandıktan sonra da yine o toksik baba olmaya devam edicek,
çocuk ondayken yedirdiği içirdiği oynattığı... en kötüsü de benim hakkımda anlatacağı şeyleri düşünüyorum onu kendi safına çekmek için yapmayacağı entrika yok. şimdiden yuvamızı dağıttın oğlumu babasız bıraktın diyor, ileri de anlatırsın neden babam yok diye sorduğu zaman diyor. ben ne anlatacağımı çok iyi biliyorum da :KK70: onun gibi kötülük işlemeyeceğim ama onun işlemelerine de mani olamayacağım artık..
bu konularda da sanırım boşanmış annelerin sayfalarından destek almak en doğrusu.
bir başlıkta 5 yaşındaki kızının annesine ağlayarak küfür ederek vurduğunu babamı kovdun demelerini okumuştum nasıl çözdüler bilmiyorum.
neyse iyi düşünelim iyi olsun
Konu sahibi ne yaptınız
 
Selamlar arkadaşlar bu siteye daha önce de kavgalarımda üye olup yazmıştım ama bu sefer ki onların yanında çok ciddi bir durum.
Ben boşanmak istiyorum ama çocuğumu babasız bırakmak ondan bu hakkı almak istemiyorum arada perişan olsun istemiyorum. Ama her gün çığlık çığlığa kavga etmekten ağlamaktan nefret saçmaktan yoruldum...

Öncelikle Eşimle 2012de evlendik ve şu an 1.5 yaşında bir çocuğumuz var. Sevgiliyken, nişanlıyken, evlenirken ve evlendikten sonra ilişkimiz hep kavgalı gürültülüydü. Benim çevremde onunla sevgiliyken de eşimi çok onaylayan çıkmamıştı. Hayat tarzlarımız biraz farklıydı ve bunlar üzerine hep kavga ederdik. Olay ayrılma noktasına geldiğinde de perişan olup barışırdık.
En son ben ayrılmayı kafama koyduğumda ( yurtdışından çok iyi iş teklifleri alıyordum artk gelmezsen gelme 4 senedir oyalıyorsun hep senin mi işin önemli hayatımı yaşıycam dedim ) bu sefer hamile olduğumu öğrendim. Bebeği aldıralım mı diye sordum. Eşim istemedi değişeceğini söyledi. 10 senedir oturduğumuz ve uğruna kavgalar verdiği böcekli rutubetli öğrenci evinden sonunda taşındık.
Bir kaç kez eşim evrim geçirdi bu sonuncuda da çok mutlu oldum.
İlk kavgalar ailem ve arkdaşlarımla görüşmem konusundaki kaprisleriydi ve saygısızlıklarıydı bunu yıllar sonra aştık ( babasın annesine asla izin vermeyen kadın düşmanı bi adam öyle görmüş iğrenç )
ikinci kavgalar iş ortamım kariyerime yaptığı saygısızlıklar alan ihlalleri işimi ve maaşımı küçümseme şimdi o benim tam 20'de 1 im kazanıyor HAYAT İŞTE!
üçüncüsü ise benim yurtdışına taşınma hayalim 3-4 seneliğine de olsa ki benim iş arkadaşlarım haftasonluğuna yurtdışı kaçamağı yapan insanlar ben 5 senede 1 kere ağlayarak ikna etmiştim tüm masrafları karşılayarak onda da ispanyanın ortasında beni yanlız bırakmıştı yine kavga çıkarıp BEN ZATEN SEVMİYORUM TATİL OTELE DÖNCEM KENDİN GEZ demişti.
ozaman da ayrılmaya karar vermiştim ve en son artık yollarımızı ayıracaktık. olmuyor işte hayat bizi başka başka yollara soktu zevklerimiz bile farklılaştı kabullenelim derken çocuk olduuu.
Eşim beni her fırsatta ne kadar sevdiğini toxic bir şekilde söyleyen biri. Sana bu kadar aşık olmasam çekilecek insan değilsin der... Benim aile arkadaşlık ve iş ilişkilerim çok iyidir yeni tanıştığım biri bile nolur görüşelim arkadaş olalım der insanları yargılamam neşeli biriyimdir. Ama artık içimi zift bağladı öncelikle eşimden sonra kendimden herşeyden çocuğum harici herşeyden nefret ediyorum.
3 kere psikoloğa gittim. En son bebeğim 9 aylıkken sinir krizi geçirdim polis çağırdım eve yoksa ölcem beyin kanamasından falan başım döndü düştüm yürüyemiyorum nefes alamıyorum aradım polisi dedim; benim evden çıkmam lazım. ailemin evine götürün beninolur dedim polise yalvardım çocuğumu bırakmıyor eşim çok büyük kavga ediyoruz çocuğum korkuyor lütfen dedim gelen giden yok tabi.
bu kabul etti boşanmayı. sonra başladı senin psikolojik sorunların var görmüyorsun çok üzülüyorum sana benim de var ama sen çok fenasın bilmem ne...
sonuncu terapiye brlikte başladık. onu da parasına kıyamadığı için ve zaten SORUNLU BEN olduğum için bıraktı. üstelik dr bana depresyon tanısı koyarken eşime manic depresif yani bipolar bozukluk tanısı koymuştu.

Artık o sinir krizi safhasını aştığımız için her kavgamız aşırı yüksek oluyor eşim genelde bardak kırıyor. evliyken bir kere elini kırmıştı duvara vurup. sevgiliyken birbirimizi itip kakıyorduk. hiç büyük şiddet olmadı ama sürekli bir tehtid var. eşyalarıma zarar var.
şimdi çocuğumu koruduğum için hep geri duruyorum bundan güç alıp at koşturuyor.
giderim gelmem dedi bir gün ver dedim kartlarımı ( yaklaşık 3 senedir evimizi sadece ben geçindiriyourm önceden de ağırlık bendeydi ) git nereye gidiyosan. 3 saat sonra tıpış tpış döndü şakaya vuruyor bana nasıl kıyarsın diye.
En son artık kriz geçirmeden düzgün insan gibi söyledim bak çocuğa zarar veriyorz bi tek boşanan biz değiliz anlaşamıyorz ayrılalım dedim.
napıcaz maddi olarak 2 ayrı ev açıcak durumumuz yok, çocuğa iyi bakmadığımı söylüyorsun bende olduğu günler ne biliceksin ne yedi ne içti? daha mı mutlu olucak sanıyorsun vs bin tane şey syledi. ben de senle mutlu değilim bi süre katlanmak zorundayz biraz büyüyene kadar başkası ile evlenme fikrin yoksa aynı evde duralım biraz daha saygılı olarak vs
evimiz dubleks eşim üsste kalıyor odası yatak odası orada. ben gün içinde çalışırken çocuğa bakıyor. gerçi çizgi film açma yemeğine çok uğraştım blendırdan geçirme arada su içir unutma dediğim her an sen çok bilme kes karışma gibi aptalca laflarla karşılaşıyorum. dr takip etmez çocupun yemeğini bilmez, aşısını bilmez, bezini bilmez, eve alışveriş ben yaparım faturalar bende, kiralar bende ( MADDİ OALRAK DEĞİL HA BEN DÜŞÜNÜP YATIRMAKTAN BAHSEDİYORUM yoksa eşim hiç çalışmasın asla önemli değil benim maaşım yeter zaten.)
yaşına uygun hangi oyunları oynatabiliceğini söylüyorumyine üstten bir tavır. yani anlayacağınız aşırı toxic içten içe kadın düşmanı bana sürekli gashlighting yapan psikolojik şiddetin alasını yapan bir manüplatör ile evliyim.
boğazım yırtılana karar senden nefret ediyorum diyorum ama bütttün çabalarım sonuçsuz çıkıyor
yardım almayı boşanmayı farklı dille konuşmayı kabul etmiyor. artık çok yoruldum mesai saatimde bu siteye girdim bunları yazıyorum.
en son ailemizin yanına kalmaya gittik babam eşimi çok sever bana dedi ki kızım bu ne yaboşan bu heriften asalak gibi bişey bu. sabah akşam yesin içsin yatsın oyun oynasın balık tutsun arabasını anlatsın spor yapıp meme şişirsin bir de bin tane kapris hizmet beklesin prens mi lan bu padişah mı dedi.
bişi diyemedim. evde yapıyr mecbur kalınca baba dedim. ki o ev işlerini de ne kavgalar vererek öğrettim. annesi en son reddetmişti eşimi. kişisel gelişim eğitimi alıyordu senle artık görüşmeyelim birbirimize iyi gelmiyoruz dedi KENDİ ANNESİ!!!! kardeşi ile kavgalı babasıyla kavgalı 1 tane arladaşı yok1 TANE mi arkadaşı olmaz bi insanın ya.
iğrenç bi çcoukluk geçirmiş al kırmızı odaya koy izle.
ama onu ben iyileştiricek değilim. özünde tabi herkes iyidir. ama artık takatim kalmadı.
hem içimi dökmek istedim. varsın kimse cevap yazmasın okumasn ama yazayım da bari ağlamam dinsin istedim.
100 kere nasıl boşanılır die internette arattım. ama çocuk beni çok bağlıyor. benim de evimde annem babam hep kavga ederdi babam alkolikti ödüm kopardı boşanıcaklar diye ağlardım babam tek kalırsa ne yapar annem tek ne yapar ben hangisinde kalıcam daha fazla kavga edicekler boşanınca hiçiyi bir günümüz ortak bir neşemiz olmayacak derdim.

bu arada en son psikoloğa gitmeye karar vermesindeki kavgamızda bana doğumdan sonra yaptığı baskılarpatladı artık,
ben normal doğum yaptım annem babamın hastaneye gelmesini istemedi, 100 kere aradı onları şimdi çıkıyoruz gelmeyin birazdan evdeyiz diye, onun üzerine 7 saat daha sonra eve döndük
sonrasında bebeği benim eğitimde öğrendiğim şeyler haricinde büyütmek istedi örneğin emzik emmesin diyorum emzik tıkıyor, biberonu steril etmek lazım diyorum yıkadım ya diyo sütlü şeyi sadece suya tutmuş bana temizlik hastası diyo, dikişlerim var canım acıyo uyku uyuyamıyorum ruh gibiyim eve birinin gelip yardım etmesi şöyle dursun BEN YAPARIM dediği mutfak tezgahında temiz 1 nokta yer yok laf edice yetti lohusa depresyonun bişi olmaz diyo.
bebeği ağlatmadan uyutalım diyorum aldı kucağına öküz gibi hızlı sallıyo çocuk ciyak ciyak ağlıyo beyin sarsıntısı geçircek 7 günlük bebek öyle sallanmaz ağladım en sonunda bağırdı çocuğu ağlatıyosun ne biçim annesin diye bende wc ye gidip ağladım kapıyı tekmeledi sus artık çocuk ağlıyo diye. ver diyorum vermiyo. allahım şimdi daha ele kola geliyor da en azından zarar gelemez çocuğa.
onun fikrine karşı ne desem bana şizofren manyak lohusa depresyonu bilmemne dedi. bi yandan çocuk üstüme bağlı yemek yapıyuorum bi yandan bulaşık çamaşır.
en iğrenci de 40 gün geçti ama bebek çok iri olduğu için dikişlerim fazlaydı hemen iyileşmedi vajinam amma nazlandın artık benimki de can diye ilişkiye zorladı. canım yandı ısrar kıyamet. acıyor diyorum hala ikna etmeye çalışıyo ozaman ters ilişki yapalım diyo denemezsek açılmaz vs. yani artık okadarzorlandım ki ben aldım kayganlaştırıcı vs. onu bile ben aldım.
artık öyle tiksindim ki adamdan artık normalde hergün yapardık şimdi 10günde 1 vs başka kadına gitse bile umrımda olmaz bacaklarımı almıyorum kiloma dikkat etmiyorum yeter ki beni ellemesin diye.
Ay Allahım evlerden ırak
 
Selamlar arkadaşlar bu siteye daha önce de kavgalarımda üye olup yazmıştım ama bu sefer ki onların yanında çok ciddi bir durum.
Ben boşanmak istiyorum ama çocuğumu babasız bırakmak ondan bu hakkı almak istemiyorum arada perişan olsun istemiyorum. Ama her gün çığlık çığlığa kavga etmekten ağlamaktan nefret saçmaktan yoruldum...

Öncelikle Eşimle 2012de evlendik ve şu an 1.5 yaşında bir çocuğumuz var. Sevgiliyken, nişanlıyken, evlenirken ve evlendikten sonra ilişkimiz hep kavgalı gürültülüydü. Benim çevremde onunla sevgiliyken de eşimi çok onaylayan çıkmamıştı. Hayat tarzlarımız biraz farklıydı ve bunlar üzerine hep kavga ederdik. Olay ayrılma noktasına geldiğinde de perişan olup barışırdık.
En son ben ayrılmayı kafama koyduğumda ( yurtdışından çok iyi iş teklifleri alıyordum artk gelmezsen gelme 4 senedir oyalıyorsun hep senin mi işin önemli hayatımı yaşıycam dedim ) bu sefer hamile olduğumu öğrendim. Bebeği aldıralım mı diye sordum. Eşim istemedi değişeceğini söyledi. 10 senedir oturduğumuz ve uğruna kavgalar verdiği böcekli rutubetli öğrenci evinden sonunda taşındık.
Bir kaç kez eşim evrim geçirdi bu sonuncuda da çok mutlu oldum.
İlk kavgalar ailem ve arkdaşlarımla görüşmem konusundaki kaprisleriydi ve saygısızlıklarıydı bunu yıllar sonra aştık ( babasın annesine asla izin vermeyen kadın düşmanı bi adam öyle görmüş iğrenç )
ikinci kavgalar iş ortamım kariyerime yaptığı saygısızlıklar alan ihlalleri işimi ve maaşımı küçümseme şimdi o benim tam 20'de 1 im kazanıyor HAYAT İŞTE!
üçüncüsü ise benim yurtdışına taşınma hayalim 3-4 seneliğine de olsa ki benim iş arkadaşlarım haftasonluğuna yurtdışı kaçamağı yapan insanlar ben 5 senede 1 kere ağlayarak ikna etmiştim tüm masrafları karşılayarak onda da ispanyanın ortasında beni yanlız bırakmıştı yine kavga çıkarıp BEN ZATEN SEVMİYORUM TATİL OTELE DÖNCEM KENDİN GEZ demişti.
ozaman da ayrılmaya karar vermiştim ve en son artık yollarımızı ayıracaktık. olmuyor işte hayat bizi başka başka yollara soktu zevklerimiz bile farklılaştı kabullenelim derken çocuk olduuu.
Eşim beni her fırsatta ne kadar sevdiğini toxic bir şekilde söyleyen biri. Sana bu kadar aşık olmasam çekilecek insan değilsin der... Benim aile arkadaşlık ve iş ilişkilerim çok iyidir yeni tanıştığım biri bile nolur görüşelim arkadaş olalım der insanları yargılamam neşeli biriyimdir. Ama artık içimi zift bağladı öncelikle eşimden sonra kendimden herşeyden çocuğum harici herşeyden nefret ediyorum.
3 kere psikoloğa gittim. En son bebeğim 9 aylıkken sinir krizi geçirdim polis çağırdım eve yoksa ölcem beyin kanamasından falan başım döndü düştüm yürüyemiyorum nefes alamıyorum aradım polisi dedim; benim evden çıkmam lazım. ailemin evine götürün beninolur dedim polise yalvardım çocuğumu bırakmıyor eşim çok büyük kavga ediyoruz çocuğum korkuyor lütfen dedim gelen giden yok tabi.
bu kabul etti boşanmayı. sonra başladı senin psikolojik sorunların var görmüyorsun çok üzülüyorum sana benim de var ama sen çok fenasın bilmem ne...
sonuncu terapiye brlikte başladık. onu da parasına kıyamadığı için ve zaten SORUNLU BEN olduğum için bıraktı. üstelik dr bana depresyon tanısı koyarken eşime manic depresif yani bipolar bozukluk tanısı koymuştu.

Artık o sinir krizi safhasını aştığımız için her kavgamız aşırı yüksek oluyor eşim genelde bardak kırıyor. evliyken bir kere elini kırmıştı duvara vurup. sevgiliyken birbirimizi itip kakıyorduk. hiç büyük şiddet olmadı ama sürekli bir tehtid var. eşyalarıma zarar var.
şimdi çocuğumu koruduğum için hep geri duruyorum bundan güç alıp at koşturuyor.
giderim gelmem dedi bir gün ver dedim kartlarımı ( yaklaşık 3 senedir evimizi sadece ben geçindiriyourm önceden de ağırlık bendeydi ) git nereye gidiyosan. 3 saat sonra tıpış tpış döndü şakaya vuruyor bana nasıl kıyarsın diye.
En son artık kriz geçirmeden düzgün insan gibi söyledim bak çocuğa zarar veriyorz bi tek boşanan biz değiliz anlaşamıyorz ayrılalım dedim.
napıcaz maddi olarak 2 ayrı ev açıcak durumumuz yok, çocuğa iyi bakmadığımı söylüyorsun bende olduğu günler ne biliceksin ne yedi ne içti? daha mı mutlu olucak sanıyorsun vs bin tane şey syledi. ben de senle mutlu değilim bi süre katlanmak zorundayz biraz büyüyene kadar başkası ile evlenme fikrin yoksa aynı evde duralım biraz daha saygılı olarak vs
evimiz dubleks eşim üsste kalıyor odası yatak odası orada. ben gün içinde çalışırken çocuğa bakıyor. gerçi çizgi film açma yemeğine çok uğraştım blendırdan geçirme arada su içir unutma dediğim her an sen çok bilme kes karışma gibi aptalca laflarla karşılaşıyorum. dr takip etmez çocupun yemeğini bilmez, aşısını bilmez, bezini bilmez, eve alışveriş ben yaparım faturalar bende, kiralar bende ( MADDİ OALRAK DEĞİL HA BEN DÜŞÜNÜP YATIRMAKTAN BAHSEDİYORUM yoksa eşim hiç çalışmasın asla önemli değil benim maaşım yeter zaten.)
yaşına uygun hangi oyunları oynatabiliceğini söylüyorumyine üstten bir tavır. yani anlayacağınız aşırı toxic içten içe kadın düşmanı bana sürekli gashlighting yapan psikolojik şiddetin alasını yapan bir manüplatör ile evliyim.
boğazım yırtılana karar senden nefret ediyorum diyorum ama bütttün çabalarım sonuçsuz çıkıyor
yardım almayı boşanmayı farklı dille konuşmayı kabul etmiyor. artık çok yoruldum mesai saatimde bu siteye girdim bunları yazıyorum.
en son ailemizin yanına kalmaya gittik babam eşimi çok sever bana dedi ki kızım bu ne yaboşan bu heriften asalak gibi bişey bu. sabah akşam yesin içsin yatsın oyun oynasın balık tutsun arabasını anlatsın spor yapıp meme şişirsin bir de bin tane kapris hizmet beklesin prens mi lan bu padişah mı dedi.
bişi diyemedim. evde yapıyr mecbur kalınca baba dedim. ki o ev işlerini de ne kavgalar vererek öğrettim. annesi en son reddetmişti eşimi. kişisel gelişim eğitimi alıyordu senle artık görüşmeyelim birbirimize iyi gelmiyoruz dedi KENDİ ANNESİ!!!! kardeşi ile kavgalı babasıyla kavgalı 1 tane arladaşı yok1 TANE mi arkadaşı olmaz bi insanın ya.
iğrenç bi çcoukluk geçirmiş al kırmızı odaya koy izle.
ama onu ben iyileştiricek değilim. özünde tabi herkes iyidir. ama artık takatim kalmadı.
hem içimi dökmek istedim. varsın kimse cevap yazmasın okumasn ama yazayım da bari ağlamam dinsin istedim.
100 kere nasıl boşanılır die internette arattım. ama çocuk beni çok bağlıyor. benim de evimde annem babam hep kavga ederdi babam alkolikti ödüm kopardı boşanıcaklar diye ağlardım babam tek kalırsa ne yapar annem tek ne yapar ben hangisinde kalıcam daha fazla kavga edicekler boşanınca hiçiyi bir günümüz ortak bir neşemiz olmayacak derdim.

bu arada en son psikoloğa gitmeye karar vermesindeki kavgamızda bana doğumdan sonra yaptığı baskılarpatladı artık,
ben normal doğum yaptım annem babamın hastaneye gelmesini istemedi, 100 kere aradı onları şimdi çıkıyoruz gelmeyin birazdan evdeyiz diye, onun üzerine 7 saat daha sonra eve döndük
sonrasında bebeği benim eğitimde öğrendiğim şeyler haricinde büyütmek istedi örneğin emzik emmesin diyorum emzik tıkıyor, biberonu steril etmek lazım diyorum yıkadım ya diyo sütlü şeyi sadece suya tutmuş bana temizlik hastası diyo, dikişlerim var canım acıyo uyku uyuyamıyorum ruh gibiyim eve birinin gelip yardım etmesi şöyle dursun BEN YAPARIM dediği mutfak tezgahında temiz 1 nokta yer yok laf edice yetti lohusa depresyonun bişi olmaz diyo.
bebeği ağlatmadan uyutalım diyorum aldı kucağına öküz gibi hızlı sallıyo çocuk ciyak ciyak ağlıyo beyin sarsıntısı geçircek 7 günlük bebek öyle sallanmaz ağladım en sonunda bağırdı çocuğu ağlatıyosun ne biçim annesin diye bende wc ye gidip ağladım kapıyı tekmeledi sus artık çocuk ağlıyo diye. ver diyorum vermiyo. allahım şimdi daha ele kola geliyor da en azından zarar gelemez çocuğa.
onun fikrine karşı ne desem bana şizofren manyak lohusa depresyonu bilmemne dedi. bi yandan çocuk üstüme bağlı yemek yapıyuorum bi yandan bulaşık çamaşır.
en iğrenci de 40 gün geçti ama bebek çok iri olduğu için dikişlerim fazlaydı hemen iyileşmedi vajinam amma nazlandın artık benimki de can diye ilişkiye zorladı. canım yandı ısrar kıyamet. acıyor diyorum hala ikna etmeye çalışıyo ozaman ters ilişki yapalım diyo denemezsek açılmaz vs. yani artık okadarzorlandım ki ben aldım kayganlaştırıcı vs. onu bile ben aldım.
artık öyle tiksindim ki adamdan artık normalde hergün yapardık şimdi 10günde 1 vs başka kadına gitse bile umrımda olmaz bacaklarımı almıyorum kiloma dikkat etmiyorum yeter ki beni ellemesin diye.
Kendinizi bu adamdan kurtarın. Çocuğunuz için de en iyisi bu
 
Ayaklarının üzerinde duran kadınsın Kariyerin var yurt dışından iş teklifi alıyorsun bu adamla hala evlisin... 🙄🙄🙄
 
Yazınızı sonuna kadar okudu ama takıldığım tek bir nokta var. Madem bu derece şiddetli bir geçimsizlik durumunuz vardı neden çocuk sahibi oldunuz ? Çocuk yüzünden boşanamamanız o çocuğa daha çok zarar veriyor. Hergün kavga huzursuz bi ortamda büyüyeceğine babasız büyüsün daha iyi.
 
Nasıl başardınız lütfen söyleyin çok ihtiyacım var buna. 3 çocukla korkuyordum.
Eğer işiniz varsa daha kolay oluyor. Ekonomik gücüm var. Yıllarca sizin gibi bir korkuyla yaşadım üçüncü senemin sonunda zamanin geldigini hissettim.

Çocuklar ister istemez icindeydi olaylarin ve en buyuk çocuğum " nolur anne artik boşan, seni mutsuz görmek istemiyorum. Benim anneminde yüzü güler mi? diye düşünmekten derslerime odaklanamiyorum." dedigi gün gittim davamı actim.

Sonrasi inan bana kolay olmadı. Yıldım yoruldum bittim tükendim hatta abartıp ölüyorum dostlarr dedigim oldu, kabul.
Çocuklar yasitlarina göre daha erken büyüdü. Maalesef😢

Inanirsan başarırsın. Mutsuzluktan yorulmuştum. Sadece mutlu olmak istedim. Şimdi huzurlu, mutlu ve en önemlisi kafam rahat.
 
Eğer işiniz varsa daha kolay oluyor. Ekonomik gücüm var. Yıllarca sizin gibi bir korkuyla yaşadım üçüncü senemin sonunda zamanin geldigini hissettim.

Çocuklar ister istemez icindeydi olaylarin ve en buyuk çocuğum " nolur anne artik boşan, seni mutsuz görmek istemiyorum. Benim anneminde yüzü güler mi? diye düşünmekten derslerime odaklanamiyorum." dedigi gün gittim davamı actim.

Sonrasi inan bana kolay olmadı. Yıldım yoruldum bittim tükendim hatta abartıp ölüyorum dostlarr dedigim oldu, kabul.
Çocuklar yasitlarina göre daha erken büyüdü. Maalesef😢

Inanirsan başarırsın. Mutsuzluktan yorulmuştum. Sadece mutlu olmak istedim. Şimdi huzurlu, mutlu ve en önemlisi kafam rahat.
Ayrıldığınızda sizin ve çocuklarınızın yaşı kaçtı sizi de yoruyorum ama kusura bakmayın lütfen ❤️
 
X