- Katılım
- 16 Temmuz 2023
- Mesajlar
- 10.417
- Emoji Skoru
- 27.781
- Puanlar
- 528
- Yaş
- 30
Herkese merhaba öncelikle bu konuyu sadece içimi dökmek için açtım, son zamanlarda bazı şeyler içimde birikti. Abim yakın zamanda ,ben ders çalışırken "kendini bizden izole ederek hiçbir şey yapamazsın, yengen mutfakta iş yaparken bebeğe bakmalısın" falan diye saçmaladı. Bunca zaman bebek bakımı konusunda yardımcı olduğum için sanki benim görevim gibi görülüyor. Ben de en son “Bu benim görevim değil, bu görev kardeşimin yani bebeğin babasına ait. Yemek kurarken, ev işi yaparken neden ben ders çalışamıyorum da bebeğin babası koltuğunda uzanıp keyfedecek, koltukta uzanacağına babalık yapsın, kendisi ilgilensin" dedim.
Yemekten hemen sonra sofrayı kaldırdım, bulaşıkları makineye dizip çay demledim, odama geçtim. Ama bana az iş yaptığımı söylüyor. “Senin ilk önceliğin ev işi olmalı, sonra ders çalışıyorsan çalış” demesi, bu sınavı hafif görmesi zoruma gitti. Bana ders çalıştığım için bencil olduğumu, anneme karşı vicdansız olduğumu söyledi. “Oku, öğren evet ama insanlık ve merhamet en önemlisi” deyince “Ne demek istiyorsun yani, ben burada saatlerce ders çalışıyorum, ev işlerini azalttım diye merhametsiz mi oluyorum?” dedim. “Evet öylesin” dedi. Bu evde ne yapsam küçük ve hafif görülüyor. Kendimi hiç kimseye yettiremiyorum. Diğer kardeşim çalışıp ne yapacaksın profesör mü olacaksın diye benimle dalga geçiyor.
Ders çalışmam hiçbirinin işine gelmiyor, her şeye bir kulp buluyorlar nerdeyse gözünün üstünde kaşın var diye eleştirecek moddalar. Abim bir gün beni kahvaltıya çağırdı "ben yemek istemiyorum" dediğim için " öl odada o zaman" dedi. Kesinlikle kendimi bu eve, aileye ait hissetmiyorum. Onlara olan az bir sevgim kaldı o da azalıyor yavaş yavaş. Hem vakit kaybı olmasın hem de onların yüzünü görmeyeyim diye sofraya gidesim bile yok. 1 hafta önce sinir krizi geçirip anneme carladım. Benim o dellenmiş halimi görünce benden korktu sanırım. O günden beri bana yaklaşmıyor, küfür etmiyor, beddua etmiyor, eleştirmiyor. Şimdiye kadar kimseyi kırmayayım diye düşünüyordum ama baktım ki evin kum torbasına dönmüşüm, gelen geçen vuruyor, hiç bu kız ne hisseder diye düşünmeden ağızlarına geleni söylüyorlar, bundan sonra ben de onların anladığı dilden konuşmaya karar verdim. Hiç nazik ,insancıl davranamam bu saatten sonra.
Not: yapay zekayla yazmadım , yazım tarzım böyle.
.
Yemekten hemen sonra sofrayı kaldırdım, bulaşıkları makineye dizip çay demledim, odama geçtim. Ama bana az iş yaptığımı söylüyor. “Senin ilk önceliğin ev işi olmalı, sonra ders çalışıyorsan çalış” demesi, bu sınavı hafif görmesi zoruma gitti. Bana ders çalıştığım için bencil olduğumu, anneme karşı vicdansız olduğumu söyledi. “Oku, öğren evet ama insanlık ve merhamet en önemlisi” deyince “Ne demek istiyorsun yani, ben burada saatlerce ders çalışıyorum, ev işlerini azalttım diye merhametsiz mi oluyorum?” dedim. “Evet öylesin” dedi. Bu evde ne yapsam küçük ve hafif görülüyor. Kendimi hiç kimseye yettiremiyorum. Diğer kardeşim çalışıp ne yapacaksın profesör mü olacaksın diye benimle dalga geçiyor.
Ders çalışmam hiçbirinin işine gelmiyor, her şeye bir kulp buluyorlar nerdeyse gözünün üstünde kaşın var diye eleştirecek moddalar. Abim bir gün beni kahvaltıya çağırdı "ben yemek istemiyorum" dediğim için " öl odada o zaman" dedi. Kesinlikle kendimi bu eve, aileye ait hissetmiyorum. Onlara olan az bir sevgim kaldı o da azalıyor yavaş yavaş. Hem vakit kaybı olmasın hem de onların yüzünü görmeyeyim diye sofraya gidesim bile yok. 1 hafta önce sinir krizi geçirip anneme carladım. Benim o dellenmiş halimi görünce benden korktu sanırım. O günden beri bana yaklaşmıyor, küfür etmiyor, beddua etmiyor, eleştirmiyor. Şimdiye kadar kimseyi kırmayayım diye düşünüyordum ama baktım ki evin kum torbasına dönmüşüm, gelen geçen vuruyor, hiç bu kız ne hisseder diye düşünmeden ağızlarına geleni söylüyorlar, bundan sonra ben de onların anladığı dilden konuşmaya karar verdim. Hiç nazik ,insancıl davranamam bu saatten sonra.
Not: yapay zekayla yazmadım , yazım tarzım böyle.
.