Hayatımın en kötü dönemini yaşıyorum sanki.
Çok mutsuzum sürekli sinirliyim. Öfke patlamaları yaşıyorum. Bu anlarda sürekli ölümü düşünüyorum. Önceden kızım var bana bir şey olsa napar derken şimdi ölsem de farketmez. Zaten çok iyi bir anne değilim benden iyi bakan biri olur diyorum. Zayıf da olsa inancım var o da olmasa atardım kendimi bir yerden heralde.
İçimdeki sıkıntı hiç geçmiyor. Böyle dönemler yaşadığım oldu ama geçiyordu kısa sürede geçeceğini biliyordum. Şimdi ise aylardır böyleyim. Hep böyle gidecek diye çok korkuyorum.
Hayatı sevmiyorum kendimi sevmiyorum. Hiç bir konuda iyi olduğumu düşünmüyorum. Ne iyi bir anne ne iyi bir eş ne iyi bir evlat.
Sürekli uyumak istiyorum yataktan çıkmak istemiyorum. Sadece kızımı parka götürüp geliyorum o da zorunluluktan.
Bittim sanki dibe vurdum. Oturup bir yerde hiç bir şey yapmadan durmak istiyorum. Kimseyi istemiyorum düşünmek istemiyorum ama olmuyor. Sıkıştım kaldım sanki..