Doğru Tüp Bebek Doktorunu Arayanlar

Tüp bebek ile normal gebelikteki düşük ihtimali aynı mıdır?

  • Tüp Bebek tedavisi ile oluşan gebelikte düşük riski fazladır.

    Toplam Oy: 5 31,3%
  • Normal gebelikte düşük riski fazladır.

    Toplam Oy: 1 6,3%
  • İkisinde de risk aynıdır.

    Toplam Oy: 10 62,5%

  • Ankete Katılan
    16

beautysun

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
25 Ağustos 2010
8
17
Tüp bebek hikayemi paylaşmak istiyorum sizlerle, belki içinizden birkaçına umut olur.Birkaç yerde daha paylaşacağım ki sıkıntılı geçen tüp bebek sürecinde forumlara girilmiş sayfalarca yazıyı okuduğum, doktoruma soramayacağım cinsten aklıma gelen yığınla soruya bir cevap aradığım günlerdeki gibi cevap arayan birileri varsa onları bir nebze olsun rahatlatarak katkıda bulunabileyim.

Baştan söyleyeyim uzun bir hikaye bu :)
Bebek sahibi olmaya karar verdiğimizde 37. yaşımın sonlarını yaşıyordum. Kolaylıkla hamile kalabileceğimi düşünüyordum, çünkü bildiğimiz hiçbir sorunumuz yoktu. 6 ay denedik, olmadı, artık 38 yaşındaydım ve bekleyecek zamanımız olmadığını düşünüp, sorunumuz olsun olmasın tüp bebek tedavisine başlamaya karar verdik. Gideceğimiz doktor ve merkez seçimi için internet araştırmalarımıza dayanarak bilinen bir hastanenin , tanınmış bir profesörünü tercih ettik. Kontroller, testler derken herhangi bir sorunumuz olmadığı, yumurta rezervimin ve kalitesinin iyi olduğu söylendi ve ilk denememiz için tedaviye başladık. Tabii biz profesöre gittik, ancak sürecin başından sonuna kadar (sanırım kolay bir vaka olduğumuzu düşünmeleri nedeniyle) malesef bizimle asistanları ilgilendi. Süreç başladı, ilaç kullanma, yumurta toplama, süper kaliteli embriyolar falan derken, ilk transfer yapıldı. Hiçbir sorunumuz olmadığı için neredeyse emindik ilk denememizde başarılı sonuç alacağımızdan. 10 günlük bekleme sürecinin ardından heyecanla yapılan test ve müthiş bir hayal kırıklığı! "Sorun yok, hala kaliteli embriyolarınız dondurulmuş şekilde duruyor onları transfer edeceğiz" dediler ve yeniden umutlu koşuşturma ve bekleyiş sürecimiz başladı, bu kez dondurulmuş embriyolar transfer edildi ve yine koskoca bir negatif! Bir zahmet bizimle ilgileneceğini düşünerek kendisine başvurduğumuz profesör aradı ve sadece "Denemeye devam edeceğiz, elbet birgün olacak" dedi. Ne herhangi başka bir yol, ne de herhangi başka bir çözüm önermedi, teselli edemedi, umut veremedi, samimi değildi, söylediği cümleler sadece dipsiz bir kuyuyu anlatıyor gibiydi. İşte tam da bu nedenle hayatımızın dönüm noktası olacak bir karar aldık ve yeni bir doktor arayışına girdik.
Samimi, ışıl ışıl, genç, doğal, gözlerinden iş aşkı ve zeka fışkıran bir doktor Erbil Yağmur. İlk görüşte kapıldığım izlenim bu kendisiyle ilgili. En önemlisi güven veren bir doktor, hani yıllar yıllar boyu bağınızı koparmak istemeyeceğiniz türden, ailenizin doktoru işte :) Bana da güven verdi, beraber halledeceğiz, benim için kolay bir vakasın" dedi o gün. Çok inandım , çok güvendim. Güle oynaya eve gittim, eşime anlattım, onunla devam etmeye karar verdik.
Bizim için yeniden süreç başladı, tabii çok önemli bir farkla, sürecin her aşaması ile birebir ilgilenen, aşırı yoğun iş temposuna rağmen her sorumuzu içtenlikle ve ayrıntılı yanıtlayan, müthiş bir güven duygusu beslediğimiz doktorumuz Erbil vardı artık. Bir kere öncelikle bütün embriyolarımıza (genetik test) a-CGH önerdi . İlk embriyolarda sağlıklı embriyo bulunamadığı için yeniden yumurta toplandı, ikinci yumurta toplamadan sonra oluşan emriyolardan a-CGH sonucu 1 tane sağlıklı dondurulmuş embriyo transfer edildi, umutlu bekleyiş ve olumsuz sonuç :KK43:
Yine üzülmüştük ama Erbil umutluydu ve biz ona çok güveniyorduk. Yollarımız tükenmedi, ERA yapacağız dedi. ERA yapıldı, dondurulmuş embriyo transferi yapıldı (Embriyo a-CGH için teste gitmişti ama test sonucu için yeterli örnek olmadığından sağlıklı olup olmadığını bilmiyorduk, benim isteğimle transfer yapıldı). Bekledik ve yine sonuç negatif :KK43: Bu negatif sonuçtan çok da negatif etkilenmedik açıkçası, çünkü embriyoya test yapılamadığı için sağlıklı olup olmadığından emin değildik, şansımızı denedik, bir umut işte, ya tutarsa!
Doktorumuza o kadar inanıyorduk ki biraz da buruk “Önümüzdeki maçlara bakacağız” diyorduk sonuç sonrası :) Bu arada Erbil bir sonraki tedavide bağışıklık baskılayıcı intralipid serumu ekleyerek devam edeceğini iletti bize, "sen ne dersen tamam” diyerek ayrıldık muayenehaneden.
Süreç yeniden başladı, bu kez benim isteğimle 3. gün emriyosu da transfer edilsin diye embriyoların bir kısmı 3. gün donduruldu, kalan embriyolardan 5. güne gidenler a-CGH testine gönderildi, test sonucu 1 tane sağlıklı embriyo donduruldu. İlk olarak 3. gün embriyoları transfer edildi. Umutlu bekleyiş başladı. 13 gün sabrettim ve yine negatif sonuç. Erbil bu sonuçları bize bildirirken bizden daha çok üzülüyordu. Doktorumuza duyduğumuz inanç ve güven olmasa herşey yerle bir olmuştu bizim için.
Dondurulmuş 1 sağlıklı embriyomuz kalmıştı. Maddi manevi yıpranmışlık, üzüntü , nedensiz infertilite kabus gibiydi. Erbil yeniden ayağa kaldırdı bizi, “Başaracağız, ben seni buradan sevinç gözyaşlarıyla göndereceğim." dedi.
Dondurulmuş sağlıklı embriyomuz da transfer edildi. Bekleme süreci başladı. Bu kez garip bir şekilde rahatım, forumları okumuyorum, deli gibi araştırma yapmıyorum, dünya umurumda değil gibi sanki, bir tuhafım. ilk kez 15. gün gittim test yaptırmaya. Diğer sonuçları beklerken içim içimi yerdi, bu kez düşünmüyorum bile çok tuhaf! Derken ismim söylendi, “Yine olmadı herhalde" dedim içimden. Odaya girdiğimde Erbil’de nötr bir yüz ifadesi. “Olmadı yine, değil mi?” dedim. “Olduuuuuuuuu” dedi kocaman güzel gülümsemesiyle elindeki sonuç kağıdını sallayarak “Olduuuuuu!” :) Sevinç gözyaşlarıyla sarıldım sevgili doktoruma. Olmuştu işte, inanamıyordum ama olmuştu :)
Hikayem bitti mi? Tabii ki hayır!
Her annenin en özel dönemi olan hamilelik süreci böylece başladı benim için. İlk zamanlar gerçekten harikaydı. Ancak gebelik takipleri esnasında 14. haftamda bana pek de hoş olmayan bir piyango vurdu ve tansiyonumun, olması gereken değerden yüksek olduğu ve preeklampsi (gebelik zehirlenmesi) riski altında olduğum anlaşıldı. Tansiyon ilaçları kullanmaya başladım, mümkün olduğu kadar dinlenip, kendimi yormamaya gayret ettim. Durumun vehametinin çok da farkında olmadığımızdan önceleri durumdan pek rahatsızlık duymadık. 25. haftaya geldiğimizde hem benim hem de kızım için hayati risk oluşturacak kadar tansiyonum yükseldi ve hastaneye yatırıldım. Preeklampsinin (gebelik zehirlenmesi) tek tedavisi doğummuş, yani annenin hayatını tehlikeye sokacak en fazla iki belirtinin oluşması halinde bebeğin kaçıncı haftada olduğuna bakılmaksızın bebek alınıyormuş. Bende çok önemli iki belirti vardı ve tansiyonum sınırdaydı. Yani bebeğin karnımda kalacağı her dakika önemliydi. En ufak hareketimde tansiyonum artıyordu. Bana göre (o anki psikolojimle) doktorlar her an bebeği almak için fırsat kolluyorlardı. Tam 3 haftayı, tansiyonum yükselmesin diye günde 18 saat ney sesi dinleyip, yerimden kalkmadan ve günde neredeyse 50-60 kez ölçülen tansiyon öncesi stres yapmamak için nefes egzersizleriyle loş ortamda hastane duvarına bakarak geçirdim. Tabii ki eşimin müthiş psikolojik desteğiyle. Canım eşim günde 6 saat bıkmadan usanmadan refleksoloji masajları yaptı bana tansiyonum düşsün diye. Her geçen günün bebeğimin hayatı için büyük önemi vardı. 28. haftaya geldiğimizde durumu artık kontrol edemedik. Tansiyonum sınırı aştı, böbrek hasarı zaten başlamıştı, karaciğer hasarı ve bilinç kaybı da devreye girdiğinde 18 Mart 2017 akşamı saat 20:00 de kızım karnımda tam 6 ay 21 günlükken sezaryen ile doğum gerçekleşti. Kızım prematüre olduğundan , bende doğuma rağmen hayati fonksiyonlarım düzelmesi gerektiği halde düzelmediği için yoğun bakıma alındık. Ben 1 haftası yoğun bakımda olmak üzere 1 ay hastanede kaldım, 28+5 haftalık 910 gram doğan minik (gerçekten minik) kızım yenidoğan yoğun bakımda 2 ay küvözde kaldı. Çok zor günler geçirdik. Bitti, geçti, şükürler olsun!
Kızım 2 kiloya ulaştığında, doğalı tam 2 ay olmuşken evimize geldik. Şimdi o doğalı tam 9 ay oldu. Hiçbir sorunu yok, binlerce şükürler olsun, hatta 6,5 aylık bir bebek gibi olması gereken nörolojik durumu, gelişimi 8 aylık bir bebek gibi. Anne , baba, mama, meme demeye başladı bile fıstığımız :) Çok mutlu, küçücük bir aileyiz biz şimdi. Gülüşü dünyalara bedel, minnak, tatlı mı tatlı, akıllı mı akıllı bi cimcozumuz var artık :)
Canımız doktorumuz Erbil Yağmur sayesinde! Bunun teşekkürü olmaz, hiçbir cümle duyduğumuz minneti karşılamaz. Onu çok seviyoruz, bu kadar!
 

ARZUM78

düşlerim var,rüzgara ters
Kayıtlı Üye
20 Mart 2008
229
64
Şimdi siz böyle her yere yazınca reklamlar gibi geliyor bana açıkcası, samimi gelmiyor .
 

Marya888

Yeni Üye
Kayıtlı Üye
7 Kasım 2017
22
17
45
Tüp bebek hikayemi paylaşmak istiyorum sizlerle, belki içinizden birkaçına umut olur.Birkaç yerde daha paylaşacağım ki sıkıntılı geçen tüp bebek sürecinde forumlara girilmiş sayfalarca yazıyı okuduğum, doktoruma soramayacağım cinsten aklıma gelen yığınla soruya bir cevap aradığım günlerdeki gibi cevap arayan birileri varsa onları bir nebze olsun rahatlatarak katkıda bulunabileyim.

Baştan söyleyeyim uzun bir hikaye bu :)
Bebek sahibi olmaya karar verdiğimizde 37. yaşımın sonlarını yaşıyordum. Kolaylıkla hamile kalabileceğimi düşünüyordum, çünkü bildiğimiz hiçbir sorunumuz yoktu. 6 ay denedik, olmadı, artık 38 yaşındaydım ve bekleyecek zamanımız olmadığını düşünüp, sorunumuz olsun olmasın tüp bebek tedavisine başlamaya karar verdik. Gideceğimiz doktor ve merkez seçimi için internet araştırmalarımıza dayanarak bilinen bir hastanenin , tanınmış bir profesörünü tercih ettik. Kontroller, testler derken herhangi bir sorunumuz olmadığı, yumurta rezervimin ve kalitesinin iyi olduğu söylendi ve ilk denememiz için tedaviye başladık. Tabii biz profesöre gittik, ancak sürecin başından sonuna kadar (sanırım kolay bir vaka olduğumuzu düşünmeleri nedeniyle) malesef bizimle asistanları ilgilendi. Süreç başladı, ilaç kullanma, yumurta toplama, süper kaliteli embriyolar falan derken, ilk transfer yapıldı. Hiçbir sorunumuz olmadığı için neredeyse emindik ilk denememizde başarılı sonuç alacağımızdan. 10 günlük bekleme sürecinin ardından heyecanla yapılan test ve müthiş bir hayal kırıklığı! "Sorun yok, hala kaliteli embriyolarınız dondurulmuş şekilde duruyor onları transfer edeceğiz" dediler ve yeniden umutlu koşuşturma ve bekleyiş sürecimiz başladı, bu kez dondurulmuş embriyolar transfer edildi ve yine koskoca bir negatif! Bir zahmet bizimle ilgileneceğini düşünerek kendisine başvurduğumuz profesör aradı ve sadece "Denemeye devam edeceğiz, elbet birgün olacak" dedi. Ne herhangi başka bir yol, ne de herhangi başka bir çözüm önermedi, teselli edemedi, umut veremedi, samimi değildi, söylediği cümleler sadece dipsiz bir kuyuyu anlatıyor gibiydi. İşte tam da bu nedenle hayatımızın dönüm noktası olacak bir karar aldık ve yeni bir doktor arayışına girdik.
Samimi, ışıl ışıl, genç, doğal, gözlerinden iş aşkı ve zeka fışkıran bir doktor Erbil Yağmur. İlk görüşte kapıldığım izlenim bu kendisiyle ilgili. En önemlisi güven veren bir doktor, hani yıllar yıllar boyu bağınızı koparmak istemeyeceğiniz türden, ailenizin doktoru işte :) Bana da güven verdi, beraber halledeceğiz, benim için kolay bir vakasın" dedi o gün. Çok inandım , çok güvendim. Güle oynaya eve gittim, eşime anlattım, onunla devam etmeye karar verdik.
Bizim için yeniden süreç başladı, tabii çok önemli bir farkla, sürecin her aşaması ile birebir ilgilenen, aşırı yoğun iş temposuna rağmen her sorumuzu içtenlikle ve ayrıntılı yanıtlayan, müthiş bir güven duygusu beslediğimiz doktorumuz Erbil vardı artık. Bir kere öncelikle bütün embriyolarımıza (genetik test) a-CGH önerdi . İlk embriyolarda sağlıklı embriyo bulunamadığı için yeniden yumurta toplandı, ikinci yumurta toplamadan sonra oluşan emriyolardan a-CGH sonucu 1 tane sağlıklı dondurulmuş embriyo transfer edildi, umutlu bekleyiş ve olumsuz sonuç :KK43:
Yine üzülmüştük ama Erbil umutluydu ve biz ona çok güveniyorduk. Yollarımız tükenmedi, ERA yapacağız dedi. ERA yapıldı, dondurulmuş embriyo transferi yapıldı (Embriyo a-CGH için teste gitmişti ama test sonucu için yeterli örnek olmadığından sağlıklı olup olmadığını bilmiyorduk, benim isteğimle transfer yapıldı). Bekledik ve yine sonuç negatif :KK43: Bu negatif sonuçtan çok da negatif etkilenmedik açıkçası, çünkü embriyoya test yapılamadığı için sağlıklı olup olmadığından emin değildik, şansımızı denedik, bir umut işte, ya tutarsa!
Doktorumuza o kadar inanıyorduk ki biraz da buruk “Önümüzdeki maçlara bakacağız” diyorduk sonuç sonrası :) Bu arada Erbil bir sonraki tedavide bağışıklık baskılayıcı intralipid serumu ekleyerek devam edeceğini iletti bize, "sen ne dersen tamam” diyerek ayrıldık muayenehaneden.
Süreç yeniden başladı, bu kez benim isteğimle 3. gün emriyosu da transfer edilsin diye embriyoların bir kısmı 3. gün donduruldu, kalan embriyolardan 5. güne gidenler a-CGH testine gönderildi, test sonucu 1 tane sağlıklı embriyo donduruldu. İlk olarak 3. gün embriyoları transfer edildi. Umutlu bekleyiş başladı. 13 gün sabrettim ve yine negatif sonuç. Erbil bu sonuçları bize bildirirken bizden daha çok üzülüyordu. Doktorumuza duyduğumuz inanç ve güven olmasa herşey yerle bir olmuştu bizim için.
Dondurulmuş 1 sağlıklı embriyomuz kalmıştı. Maddi manevi yıpranmışlık, üzüntü , nedensiz infertilite kabus gibiydi. Erbil yeniden ayağa kaldırdı bizi, “Başaracağız, ben seni buradan sevinç gözyaşlarıyla göndereceğim." dedi.
Dondurulmuş sağlıklı embriyomuz da transfer edildi. Bekleme süreci başladı. Bu kez garip bir şekilde rahatım, forumları okumuyorum, deli gibi araştırma yapmıyorum, dünya umurumda değil gibi sanki, bir tuhafım. ilk kez 15. gün gittim test yaptırmaya. Diğer sonuçları beklerken içim içimi yerdi, bu kez düşünmüyorum bile çok tuhaf! Derken ismim söylendi, “Yine olmadı herhalde" dedim içimden. Odaya girdiğimde Erbil’de nötr bir yüz ifadesi. “Olmadı yine, değil mi?” dedim. “Olduuuuuuuuu” dedi kocaman güzel gülümsemesiyle elindeki sonuç kağıdını sallayarak “Olduuuuuu!” :) Sevinç gözyaşlarıyla sarıldım sevgili doktoruma. Olmuştu işte, inanamıyordum ama olmuştu :)
Hikayem bitti mi? Tabii ki hayır!
Her annenin en özel dönemi olan hamilelik süreci böylece başladı benim için. İlk zamanlar gerçekten harikaydı. Ancak gebelik takipleri esnasında 14. haftamda bana pek de hoş olmayan bir piyango vurdu ve tansiyonumun, olması gereken değerden yüksek olduğu ve preeklampsi (gebelik zehirlenmesi) riski altında olduğum anlaşıldı. Tansiyon ilaçları kullanmaya başladım, mümkün olduğu kadar dinlenip, kendimi yormamaya gayret ettim. Durumun vehametinin çok da farkında olmadığımızdan önceleri durumdan pek rahatsızlık duymadık. 25. haftaya geldiğimizde hem benim hem de kızım için hayati risk oluşturacak kadar tansiyonum yükseldi ve hastaneye yatırıldım. Preeklampsinin (gebelik zehirlenmesi) tek tedavisi doğummuş, yani annenin hayatını tehlikeye sokacak en fazla iki belirtinin oluşması halinde bebeğin kaçıncı haftada olduğuna bakılmaksızın bebek alınıyormuş. Bende çok önemli iki belirti vardı ve tansiyonum sınırdaydı. Yani bebeğin karnımda kalacağı her dakika önemliydi. En ufak hareketimde tansiyonum artıyordu. Bana göre (o anki psikolojimle) doktorlar her an bebeği almak için fırsat kolluyorlardı. Tam 3 haftayı, tansiyonum yükselmesin diye günde 18 saat ney sesi dinleyip, yerimden kalkmadan ve günde neredeyse 50-60 kez ölçülen tansiyon öncesi stres yapmamak için nefes egzersizleriyle loş ortamda hastane duvarına bakarak geçirdim. Tabii ki eşimin müthiş psikolojik desteğiyle. Canım eşim günde 6 saat bıkmadan usanmadan refleksoloji masajları yaptı bana tansiyonum düşsün diye. Her geçen günün bebeğimin hayatı için büyük önemi vardı. 28. haftaya geldiğimizde durumu artık kontrol edemedik. Tansiyonum sınırı aştı, böbrek hasarı zaten başlamıştı, karaciğer hasarı ve bilinç kaybı da devreye girdiğinde 18 Mart 2017 akşamı saat 20:00 de kızım karnımda tam 6 ay 21 günlükken sezaryen ile doğum gerçekleşti. Kızım prematüre olduğundan , bende doğuma rağmen hayati fonksiyonlarım düzelmesi gerektiği halde düzelmediği için yoğun bakıma alındık. Ben 1 haftası yoğun bakımda olmak üzere 1 ay hastanede kaldım, 28+5 haftalık 910 gram doğan minik (gerçekten minik) kızım yenidoğan yoğun bakımda 2 ay küvözde kaldı. Çok zor günler geçirdik. Bitti, geçti, şükürler olsun!
Kızım 2 kiloya ulaştığında, doğalı tam 2 ay olmuşken evimize geldik. Şimdi o doğalı tam 9 ay oldu. Hiçbir sorunu yok, binlerce şükürler olsun, hatta 6,5 aylık bir bebek gibi olması gereken nörolojik durumu, gelişimi 8 aylık bir bebek gibi. Anne , baba, mama, meme demeye başladı bile fıstığımız :) Çok mutlu, küçücük bir aileyiz biz şimdi. Gülüşü dünyalara bedel, minnak, tatlı mı tatlı, akıllı mı akıllı bi cimcozumuz var artık :)
Canımız doktorumuz Erbil Yağmur sayesinde! Bunun teşekkürü olmaz, hiçbir cümle duyduğumuz minneti karşılamaz. Onu çok seviyoruz, bu kad
 

ELIF GULTEKIN

Üye
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
30 Nisan 2019
158
30
34
Şimdi siz böyle her yere yazınca reklamlar gibi geliyor bana açıkcası, samimi gelmiyor .
 

beautysun

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
25 Ağustos 2010
8
17
Şimdi siz böyle her yere yazınca reklamlar gibi geliyor bana açıkcası, samimi gelmiyor .
Aradan 2 yıl geçti farkındayım ama cevaplamak istedim, çünkü bu süre içerisinde kızımla ilgilendiğim için en fazla bir kez girebilmişimdir siteye . Kadınlar Kulübü'nün herhalde en az 15 yıllık üyesiyim, yazdığım tek yazı her yere yazdığım için sizin samimi bulmadığınız yazı. Tedavi ve hamilelik sürecimde forumlarda yer alan konuyla ilgili mesajlardan okumadığım kalmamıştır herhalde. Durumu bana benzeyen tek bir kişinin mesajını bulabilmek için her gün tek tek ilgili olabilecek bütün mesajları okudum. Sadece bana ya da bebeğime neler olabileceğini yaşayan bir ağızdan öğrenebilmek için. Fikir edinmeme yardımcı olabilecek mesajlar çıktı zaman zaman karşıma ama maalesef durumu benimki gibi olan herhangi birinin yazdığı bir mesajla karşılaşmadım. Herkes genel olarak tedavi sürecinde yaşadıklarını yazmış, ancak hamilelikle beraber yazmayı bırakmış. İşte tam da bu yüzden eğer varsa benim gibi zor durumda olan biri okusun diye kendimi toparlayabildiğim ilk anda tüm yaşadıklarımı detaylarıyla yazdım. Ben o zor süreçte o kadar çok durumuma benzer mesaj aradım ki, benim gibi biri varsa kolaylıkla bulabilsin diye ilgili olabilecek her yerde paylaştım. Demek ki neymiş? Ön yargılı olmamak lazımmış. Birilerinin yaptıklarını yargılamadan önce empati kurmak anlamaya çalışmak lazımmış. Yazdığım yazıyı tekrar okuyun lütfen, yaşamayan birinin yazabileceği şeyler yok orada. Umarım benim yaşadıklarımı yaşamazsınız ve umarım yazdıklarım zor durumdaki birilerine ışık olabilir.
 

aysent

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
12 Mart 2018
586
496
43
Kızlar ben bahçeci umut tüp bebek merkezinde tedavi oldum doktorum sabri cavkaytardı Allahıma şükür doğum yaptım doktorumu herkese öneririm Allah ondan razı olsun
 

busem1989

Üye
Kayıtlı Üye
1 Kasım 2020
244
121
Tüp bebek hikayemi paylaşmak istiyorum sizlerle, belki içinizden birkaçına umut olur.Birkaç yerde daha paylaşacağım ki sıkıntılı geçen tüp bebek sürecinde forumlara girilmiş sayfalarca yazıyı okuduğum, doktoruma soramayacağım cinsten aklıma gelen yığınla soruya bir cevap aradığım günlerdeki gibi cevap arayan birileri varsa onları bir nebze olsun rahatlatarak katkıda bulunabileyim.

Baştan söyleyeyim uzun bir hikaye bu :)
Bebek sahibi olmaya karar verdiğimizde 37. yaşımın sonlarını yaşıyordum. Kolaylıkla hamile kalabileceğimi düşünüyordum, çünkü bildiğimiz hiçbir sorunumuz yoktu. 6 ay denedik, olmadı, artık 38 yaşındaydım ve bekleyecek zamanımız olmadığını düşünüp, sorunumuz olsun olmasın tüp bebek tedavisine başlamaya karar verdik. Gideceğimiz doktor ve merkez seçimi için internet araştırmalarımıza dayanarak bilinen bir hastanenin , tanınmış bir profesörünü tercih ettik. Kontroller, testler derken herhangi bir sorunumuz olmadığı, yumurta rezervimin ve kalitesinin iyi olduğu söylendi ve ilk denememiz için tedaviye başladık. Tabii biz profesöre gittik, ancak sürecin başından sonuna kadar (sanırım kolay bir vaka olduğumuzu düşünmeleri nedeniyle) malesef bizimle asistanları ilgilendi. Süreç başladı, ilaç kullanma, yumurta toplama, süper kaliteli embriyolar falan derken, ilk transfer yapıldı. Hiçbir sorunumuz olmadığı için neredeyse emindik ilk denememizde başarılı sonuç alacağımızdan. 10 günlük bekleme sürecinin ardından heyecanla yapılan test ve müthiş bir hayal kırıklığı! "Sorun yok, hala kaliteli embriyolarınız dondurulmuş şekilde duruyor onları transfer edeceğiz" dediler ve yeniden umutlu koşuşturma ve bekleyiş sürecimiz başladı, bu kez dondurulmuş embriyolar transfer edildi ve yine koskoca bir negatif! Bir zahmet bizimle ilgileneceğini düşünerek kendisine başvurduğumuz profesör aradı ve sadece "Denemeye devam edeceğiz, elbet birgün olacak" dedi. Ne herhangi başka bir yol, ne de herhangi başka bir çözüm önermedi, teselli edemedi, umut veremedi, samimi değildi, söylediği cümleler sadece dipsiz bir kuyuyu anlatıyor gibiydi. İşte tam da bu nedenle hayatımızın dönüm noktası olacak bir karar aldık ve yeni bir doktor arayışına girdik.
Samimi, ışıl ışıl, genç, doğal, gözlerinden iş aşkı ve zeka fışkıran bir doktor Erbil Yağmur. İlk görüşte kapıldığım izlenim bu kendisiyle ilgili. En önemlisi güven veren bir doktor, hani yıllar yıllar boyu bağınızı koparmak istemeyeceğiniz türden, ailenizin doktoru işte :) Bana da güven verdi, beraber halledeceğiz, benim için kolay bir vakasın" dedi o gün. Çok inandım , çok güvendim. Güle oynaya eve gittim, eşime anlattım, onunla devam etmeye karar verdik.
Bizim için yeniden süreç başladı, tabii çok önemli bir farkla, sürecin her aşaması ile birebir ilgilenen, aşırı yoğun iş temposuna rağmen her sorumuzu içtenlikle ve ayrıntılı yanıtlayan, müthiş bir güven duygusu beslediğimiz doktorumuz Erbil vardı artık. Bir kere öncelikle bütün embriyolarımıza (genetik test) a-CGH önerdi . İlk embriyolarda sağlıklı embriyo bulunamadığı için yeniden yumurta toplandı, ikinci yumurta toplamadan sonra oluşan emriyolardan a-CGH sonucu 1 tane sağlıklı dondurulmuş embriyo transfer edildi, umutlu bekleyiş ve olumsuz sonuç :KK43:
Yine üzülmüştük ama Erbil umutluydu ve biz ona çok güveniyorduk. Yollarımız tükenmedi, ERA yapacağız dedi. ERA yapıldı, dondurulmuş embriyo transferi yapıldı (Embriyo a-CGH için teste gitmişti ama test sonucu için yeterli örnek olmadığından sağlıklı olup olmadığını bilmiyorduk, benim isteğimle transfer yapıldı). Bekledik ve yine sonuç negatif :KK43: Bu negatif sonuçtan çok da negatif etkilenmedik açıkçası, çünkü embriyoya test yapılamadığı için sağlıklı olup olmadığından emin değildik, şansımızı denedik, bir umut işte, ya tutarsa!
Doktorumuza o kadar inanıyorduk ki biraz da buruk “Önümüzdeki maçlara bakacağız” diyorduk sonuç sonrası :) Bu arada Erbil bir sonraki tedavide bağışıklık baskılayıcı intralipid serumu ekleyerek devam edeceğini iletti bize, "sen ne dersen tamam” diyerek ayrıldık muayenehaneden.
Süreç yeniden başladı, bu kez benim isteğimle 3. gün emriyosu da transfer edilsin diye embriyoların bir kısmı 3. gün donduruldu, kalan embriyolardan 5. güne gidenler a-CGH testine gönderildi, test sonucu 1 tane sağlıklı embriyo donduruldu. İlk olarak 3. gün embriyoları transfer edildi. Umutlu bekleyiş başladı. 13 gün sabrettim ve yine negatif sonuç. Erbil bu sonuçları bize bildirirken bizden daha çok üzülüyordu. Doktorumuza duyduğumuz inanç ve güven olmasa herşey yerle bir olmuştu bizim için.
Dondurulmuş 1 sağlıklı embriyomuz kalmıştı. Maddi manevi yıpranmışlık, üzüntü , nedensiz infertilite kabus gibiydi. Erbil yeniden ayağa kaldırdı bizi, “Başaracağız, ben seni buradan sevinç gözyaşlarıyla göndereceğim." dedi.
Dondurulmuş sağlıklı embriyomuz da transfer edildi. Bekleme süreci başladı. Bu kez garip bir şekilde rahatım, forumları okumuyorum, deli gibi araştırma yapmıyorum, dünya umurumda değil gibi sanki, bir tuhafım. ilk kez 15. gün gittim test yaptırmaya. Diğer sonuçları beklerken içim içimi yerdi, bu kez düşünmüyorum bile çok tuhaf! Derken ismim söylendi, “Yine olmadı herhalde" dedim içimden. Odaya girdiğimde Erbil’de nötr bir yüz ifadesi. “Olmadı yine, değil mi?” dedim. “Olduuuuuuuuu” dedi kocaman güzel gülümsemesiyle elindeki sonuç kağıdını sallayarak “Olduuuuuu!” :) Sevinç gözyaşlarıyla sarıldım sevgili doktoruma. Olmuştu işte, inanamıyordum ama olmuştu :)
Hikayem bitti mi? Tabii ki hayır!
Her annenin en özel dönemi olan hamilelik süreci böylece başladı benim için. İlk zamanlar gerçekten harikaydı. Ancak gebelik takipleri esnasında 14. haftamda bana pek de hoş olmayan bir piyango vurdu ve tansiyonumun, olması gereken değerden yüksek olduğu ve preeklampsi (gebelik zehirlenmesi) riski altında olduğum anlaşıldı. Tansiyon ilaçları kullanmaya başladım, mümkün olduğu kadar dinlenip, kendimi yormamaya gayret ettim. Durumun vehametinin çok da farkında olmadığımızdan önceleri durumdan pek rahatsızlık duymadık. 25. haftaya geldiğimizde hem benim hem de kızım için hayati risk oluşturacak kadar tansiyonum yükseldi ve hastaneye yatırıldım. Preeklampsinin (gebelik zehirlenmesi) tek tedavisi doğummuş, yani annenin hayatını tehlikeye sokacak en fazla iki belirtinin oluşması halinde bebeğin kaçıncı haftada olduğuna bakılmaksızın bebek alınıyormuş. Bende çok önemli iki belirti vardı ve tansiyonum sınırdaydı. Yani bebeğin karnımda kalacağı her dakika önemliydi. En ufak hareketimde tansiyonum artıyordu. Bana göre (o anki psikolojimle) doktorlar her an bebeği almak için fırsat kolluyorlardı. Tam 3 haftayı, tansiyonum yükselmesin diye günde 18 saat ney sesi dinleyip, yerimden kalkmadan ve günde neredeyse 50-60 kez ölçülen tansiyon öncesi stres yapmamak için nefes egzersizleriyle loş ortamda hastane duvarına bakarak geçirdim. Tabii ki eşimin müthiş psikolojik desteğiyle. Canım eşim günde 6 saat bıkmadan usanmadan refleksoloji masajları yaptı bana tansiyonum düşsün diye. Her geçen günün bebeğimin hayatı için büyük önemi vardı. 28. haftaya geldiğimizde durumu artık kontrol edemedik. Tansiyonum sınırı aştı, böbrek hasarı zaten başlamıştı, karaciğer hasarı ve bilinç kaybı da devreye girdiğinde 18 Mart 2017 akşamı saat 20:00 de kızım karnımda tam 6 ay 21 günlükken sezaryen ile doğum gerçekleşti. Kızım prematüre olduğundan , bende doğuma rağmen hayati fonksiyonlarım düzelmesi gerektiği halde düzelmediği için yoğun bakıma alındık. Ben 1 haftası yoğun bakımda olmak üzere 1 ay hastanede kaldım, 28+5 haftalık 910 gram doğan minik (gerçekten minik) kızım yenidoğan yoğun bakımda 2 ay küvözde kaldı. Çok zor günler geçirdik. Bitti, geçti, şükürler olsun!
Kızım 2 kiloya ulaştığında, doğalı tam 2 ay olmuşken evimize geldik. Şimdi o doğalı tam 9 ay oldu. Hiçbir sorunu yok, binlerce şükürler olsun, hatta 6,5 aylık bir bebek gibi olması gereken nörolojik durumu, gelişimi 8 aylık bir bebek gibi. Anne , baba, mama, meme demeye başladı bile fıstığımız :) Çok mutlu, küçücük bir aileyiz biz şimdi. Gülüşü dünyalara bedel, minnak, tatlı mı tatlı, akıllı mı akıllı bi cimcozumuz var artık :)
Canımız doktorumuz Erbil Yağmur sayesinde! Bunun teşekkürü olmaz, hiçbir cümle duyduğumuz minneti karşılamaz. Onu çok seviyoruz, bu kadar!
Allah yolunuz sonunu aydınlık eylemiş yavrunuzla bir ömür mutluluklar bende sürece yeni başladkö tüp inş bir ve son olur🙏Herkesin de benimde
 

Bebeğimin doğacağı muhtemel tarih : 13-09-2021

Hamileliğimin 12. haftası içindeyim.
Bebeğimi kucağıma almama 197 gün kaldı.

İki gün içinde bebeğinizin sindirim sitemi duvarlarındaki kaslar besinleri bir bölümden diğer bölüme itmek için gerekli olan hareketleri pratik amaçlı yapmaya başlar. Eğer bebeğiniz erkek ise testesteron üretmeye başlamıştır. Geçmişte doğum : Eski Yunan hekimi Hipokrat gelişmekte olan bir bebeğin cinsiyetini belirlediğine inandığı bir tez geliştirdi. Hipokrata göre, eğer kadının sağ göğsü daha sıkı ve sağ gözü daha parlak ise bebek erkek, sol göğsü daha sıkı ve sol gözü daha parlak ise bebek kız olacaktır :) Diğer bir eski inanışa göre erkek bebekler anne rahminde kız bebeklere göre daha üst kısımda bulunurdu. Bu inanış 20. yüzyıla kadar devam etti.

Bebeğimin yaklaşık ağırlığı : 14 gr. - Yaklaşık boyu : 41 mm. (Baştan Popoya)

Hamilelik Günlüğünü İmza alanına eklemek için tıklayın

aysent

Aktif Üye
Kayıtlı Üye
12 Mart 2018
586
496
43
canım inşallah son olur sen kimde deniyorsun bende bahçecide sabri beyde denemiştim
 

Yarimm66

Sabırla bekledigim en güzel yarınımsın...
Anneler Kulübü
Kayıtlı Üye
25 Kasım 2016
3.057
8.776
28
Yazınızı okumadım sadece sorularınıza baktim.ben tup bebek ile tedavi oldum.benim 4 arkadasim da öyle hamile kaldı.ayni zamanlı 2 tanesi.ben cok kotu bir hamilelik gecirdim onlar gayet güzeldi hiç bireyleri yoktu masllah.ayni zamanda yengelerim hamileydiler normal yoldan biri cok rahat fecirdi hatta hiç hamile gibi değildi.dugerinin sürekli kanama ve düşük tehlikesi vardi.bence normal yada tup bebek olması bu süreci değiştirmiyor.