Merhaba,
Çocuğum 2,5 aylık olacak. Esimle hamileliğimden beri hiç bir şekilde sakinlik yok. Bana hiç bir şekilde sıcak davranmiyor. Her konuda ne olursa olsun ben suçluyum.
Evine alisverisini yapıyor, altımda araba var, sevdiğim şeyleri alır eve, yedirir, içirir, ama gezdirmez. Gezmek yok. Arkadaşlari çağırsa koşa koşa gidiyor, benimle birlikte birşey yapmıyor. Nefesini bilemedim. Bir kaç kere sordum, ama istemediğini anladığım için kızımı alıp yalnız geziyorum.
Gelir sarılmaz, öpmez, yakinlik ilişki hiç bir şekilde yok. Camı açık bıraksam ben suçluyum. Bir şeyi yalnış yere koysam ben suçluyum. Sanki bir evde iki arkadaş gibi yasıyoruz. Bir kaç laf konuşuyoruz ondan hariç hiç. Çoçuğumuz doğdudan beri yanımda uyumuyor. Bu normal bir durum mı? Bazen diyorum ki nankörlük yapma haline şükret, ama kendimi sevilmez hissediyorum. Yemek yaparım ellerine sağlık demez.
Bir yandan dan iyi huyları var, evi temizler, bana alışveriş yaptırmaz. Ayda bir iki kere yemeği o yapar. Ütü yapmamı istemez, kendisi ütüler benim elbiselerimi de ütüler. Ayakkabımı siler. Çözemedim. Bir buçuk yıldır evliyiz belki de sevgisi bitmiştir diyorum.. sizin için bunlar normal mı, günün çoğu zamanı bana kötü davranır. Yani dışarıya çıktığımda mutlu oluyor. Bir şey yapsam beğenmiyor. Çok şey yazmak isterdim ama yazamıyorum işte…
ne bileyim 1 km öteye yürüyerek pazara giden analarımız bile alışverişten şikayet etmemiştir. Hatta erkeklerin gitmesini kadınlar sevmez pek.
bazı insanlar sevmese bile düzgün güzel bir insan hadi evleneyim diyor. Evlendikten sonra dank ediyor sevginin ne kadar önemli olduğu. Eşinizde de öyle olmuş olabilir.
