Evliliğimde 9 yıl bitti. 8 yıl çocuğum olmadı tedaviyle evladıma kavuştum çok şükür
ama eşimle sürekli tartışır kavga eder olduk. Öncesinde birbirimize çok müdahil olmazdık aynı evin içinde ikimiz ayrı takılırdık sohbet etmeyiz sohbet etmeye başlayınca sonunda bir tartışma çıkar genelde annesi yüzünden olurdu. Güzel zamanlarımızda çok oldu neyse öyle böyle 8 yılı devirdik. Sonra hamilelik süreci yaşadım yine öyle ilgisi olmadı bebeği çok istmesine rağmen fıtratı böyle soğuk adam aynı evde iki yabancı gibiyiz. Bebeğim doğdu adam üstüne titriyor, bu dünyada ondan başkasını böyle sevdiğini görmedim bu çok hoşuma gidiyor. Ama gelgelelimki beni resmen çıldırtıyor her şeyde kavga çıkarıyor çocuk yan baksa neden yan bakıyor ağlasa neden ağlattın.
En basiti dün bebeği yerden alacaktım tam alma esnasında basacağım yere bebek ayağını uzattı az kalsın yanlışlıkla çocuğun ayağına basıyordum ama basmadım son anda farkettim. Vay efendim bunu yapan sen misin, sen çocuğun ayağına bassaydın nolurdu diye bağırmaya başladı.
Sürekli beni anneliğim ile yargılıyor senden anne mi olur, sen şusun sen busun diye bana ayrı bir nefreti oluştu sanki kafayı yicem boşanmaya kadar düşündüğüm zamanlar oluyor evladım için yapmak istemiyorum. Çoğu zaman konuşmuyorum sessiz kalıyorum yine aynı yine üstüme geliyor, konuşuncada yaptıklarını söylüyorum her türlü üste çıkıyor. Lütfen bana bu konuda destek olur musunuz ne yapayım sürekli alttan almaya çalışıyorum çünkü haftanın 5 günü tartışma kavga 2 günü normal artık o kadar çoğaldıki bazen çocuğumu kucağıma alıp sevmekten bile korkuyorum sürekli gözü üzerimde.
Not: Bu arada çalışıyorum işten geliyorum ev işi bebek hepsiyle tek başıma ilgileniyorum.
ama eşimle sürekli tartışır kavga eder olduk. Öncesinde birbirimize çok müdahil olmazdık aynı evin içinde ikimiz ayrı takılırdık sohbet etmeyiz sohbet etmeye başlayınca sonunda bir tartışma çıkar genelde annesi yüzünden olurdu. Güzel zamanlarımızda çok oldu neyse öyle böyle 8 yılı devirdik. Sonra hamilelik süreci yaşadım yine öyle ilgisi olmadı bebeği çok istmesine rağmen fıtratı böyle soğuk adam aynı evde iki yabancı gibiyiz. Bebeğim doğdu adam üstüne titriyor, bu dünyada ondan başkasını böyle sevdiğini görmedim bu çok hoşuma gidiyor. Ama gelgelelimki beni resmen çıldırtıyor her şeyde kavga çıkarıyor çocuk yan baksa neden yan bakıyor ağlasa neden ağlattın.En basiti dün bebeği yerden alacaktım tam alma esnasında basacağım yere bebek ayağını uzattı az kalsın yanlışlıkla çocuğun ayağına basıyordum ama basmadım son anda farkettim. Vay efendim bunu yapan sen misin, sen çocuğun ayağına bassaydın nolurdu diye bağırmaya başladı.
Sürekli beni anneliğim ile yargılıyor senden anne mi olur, sen şusun sen busun diye bana ayrı bir nefreti oluştu sanki kafayı yicem boşanmaya kadar düşündüğüm zamanlar oluyor evladım için yapmak istemiyorum. Çoğu zaman konuşmuyorum sessiz kalıyorum yine aynı yine üstüme geliyor, konuşuncada yaptıklarını söylüyorum her türlü üste çıkıyor. Lütfen bana bu konuda destek olur musunuz ne yapayım sürekli alttan almaya çalışıyorum çünkü haftanın 5 günü tartışma kavga 2 günü normal artık o kadar çoğaldıki bazen çocuğumu kucağıma alıp sevmekten bile korkuyorum sürekli gözü üzerimde.
Not: Bu arada çalışıyorum işten geliyorum ev işi bebek hepsiyle tek başıma ilgileniyorum.
yorumum kalmış kel alaka. Keske alıntı yapsaymışım.
