Teşekkürler yorumunuz için. Paramın %85ini her ay altına yatırıyordum ama geçen aydan beridir biraz kendime de harcamaya başladım ve iyi geldiğini farkettim. Artık öyle yapacağım zaten erkek arkadaşım da dedi lütfen kenara daha az at ama biraz kendine harca, böyle hiç mutlu değilsin dedi. Aslına bakarsanız o kendini mecburen daha çok sıkıyor çünkü imza attığı için mecburen her ay kenara sabit bir miktar para yatırıyor ama memnun değil çünkü ailen bununla da asla memnun olmayacak diyor, altın alsak ona da burun kıvıracaklar hiçbir şeyi beğenmeyecekler diyor ki maalesef öyle olacak .İlişki kendini büyütüp bitirmiş, son zamanlarda uzaktan yürüyen eski sizden eser kalmayan bir yerde.
Ev bahane karşı taraf ailein içine sinmemiş. Muhtemelen evlendikten sonra anlayacağın ikili ilişkilerinizi kötü etkileyecek temel farklılıklarınız var. Bütün paranı ve zamanını evlenmek üzere harcıyor olman da hata. Hayatını yaşa lütfen yaşına yazık.
Karşı taraf muhtemelen gittiği yerde bu kadar kendini sıkmıyor ve daha rahat bir hayat sürüyor. Rahatsız olmaya başladıysa başka alternatifler oluşmaya başlamıştır.
Ya gençliğine yazık, biraz etrafına bak ailene yakın birileri ailelerin anlaşabileceği başka alternatifler de muhakkak vardır.
Karşı tarafın ailesi de bizden bir şey beklemeyin demiş zaten, muhtemelen onlar da oğullarından ve gelinlerinden destek beklerler ilerde.
Gidip diğer aileyi hiç görme fırsatınız oldu mu tanıştınız mı? Sevgilinizin yanına hiç gidebildiniz mi?
Teşekkürler yorum için. Yurtdışında daha önce de yaşadım sıkıntı çıkarmadılar ayrıca uçakla max 2 saatlik bir yer. Erkek arkadaşım doğu akdeniz taraflarından tam açıklamayayım. Bir aday falan da yok onların istediği şey benim bir şirket patronuyla falan evlenmem ki ailemle kafa yapım çok ayrı o yüzden çatışıyoruz ama onların rızası olmadan da mutlu olabileceğimi düşünmüyorum uzun vadede evlilikte.erkek arkadaşın nereli? doğuluyuz dedin ya ailen acaba kendi memleketinden birini mi istiyorlar veya bir aday vardı onu mu düşünüyorlar. çünkü bu devirde kim artık kolayca ev araba alabiliyor ki. diğer ihtimal de ailen yurt dışına gitmeni istemiyor. bahane buluyorlar gibi evlenmene her türlü.
anladım acaba ailen zamanında zorluk mu çektiler maddi anlamda o yüzden senin de çekmeni istemiyor olabilirler ama ne olursa olsun aileni sırtını dönme onlar senin iyiliğini istiyorlar. ikna edersin istedikten sonra umarım her şey gönlünce olurTeşekkürler yorum için. Yurtdışında daha önce de yaşadım sıkıntı çıkarmadılar ayrıca uçakla max 2 saatlik bir yer. Erkek arkadaşım doğu akdeniz taraflarından tam açıklamayayım. Bir aday falan da yok onların istediği şey benim bir şirket patronuyla falan evlenmem ki ailemle kafa yapım çok ayrı o yüzden çatışıyoruz ama onların rızası olmadan da mutlu olabileceğimi düşünmüyorum uzun vadede evlilikte.
Benim yakin cevremde cok ta sevdiğimiz bir tanıdığımız var oğlunu evlendirdi ve maddi durumu gercekten yok ciddi anlamda yok . O bile karşı tarafa boyel soylemedi ki biz ve cevremizdekilerle beraber çeyiz bohça altin her şeyine el attik herkes bir işin ucundan tuttu. Buna ragmen kiz tarafi aranıp bizden birsey beklemeyin yapamayız denmedi o yuzden garipsedim açıkçası. Tabi ki sen daha iyi tanırsın .Teşekkürler yorumunuz için. Aşkın gözümü kör etmesi gibi bir durum yok çünkü aceleyle yanlış seçimler yapmıyoruz uzun süredir birlikteyiz ve ölçüp tartıp ilerliyoruz. Annesinin böyle demesinin sebebi değersiz görmesinden değil, durumları gerçekten yok o yüzden doğruyu söyledi aslında. Yine de evlenirken takı vs tabii ki yapacaklar ablaları vs
Bahsettiğiniz rakam balkan ülkelerinin başlangıç rakamı olabilir. Yeni mi gitti mid senior pozisyon için çok mümkün rakamlar değil.Orada 2 yıl içinde kalıcı oturum kazanacak o yüzden hakkı yanmasın diye başka ülkeye taşınamıyor şimdilik
2 senedir orada şu an mid seviyede ve oralı olan aynı sektörde arkadaşlarımızın da kazandığı rakamlar bunlarBahsettiğiniz rakam balkan ülkelerinin başlangıç rakamı olabilir. Yeni mi gitti mid senior pozisyon için çok mümkün rakamlar değil.
28 yaşınızdasınız kendi geliriniz de var neden annen babanızı hayatınıza bu kadar müdahil ettiriyorsunuz? memlekette kimse anadan babadan zengin olmadığı sürece ev alarak evlenmiyor 1 yılda 500k çok iyi bi miktar ayrıca, ki anladığım kadarıyla siz de yurtdışına taşınacaksınız ne gerek var ev almaya daha yaşlarınız da genç, hayatın ne getireceğini bilemezsiniz evi almak kolay satmak zordur düzen oturtana yaşayacağınız yer hayatın getirecekleri netleşene kadar bence kirada oturun biriktirdiğiniz paraya her şeye burnunu sokan akrabalar görecek diye düğün yapmaktansa da sevgilinizle yıpranan ilişkinizi sağlamlaştırmak için şöyle güzel uzun bi balayına çıkın benceMerhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
çaba ev alınarak mı oluyormuşAlsa alırlar ama karşıdan büyük çaba görmek istiyorlar..
Bizim tarafın insanı maalesef böyle. Sizin dediğiniz şeyi yapmayı ben de çok isterim fakat bu durumda rızalarını almadan evlenmem gerekir28 yaşınızdasınız kendi geliriniz de var neden annen babanızı hayatınıza bu kadar müdahil ettiriyorsunuz? memlekette kimse anadan babadan zengin olmadığı sürece ev alarak evlenmiyor 1 yılda 500k çok iyi bi miktar ayrıca, ki anladığım kadarıyla siz de yurtdışına taşınacaksınız ne gerek var ev almaya daha yaşlarınız da genç, hayatın ne getireceğini bilemezsiniz evi almak kolay satmak zordur düzen oturtana yaşayacağınız yer hayatın getirecekleri netleşene kadar bence kirada oturun biriktirdiğiniz paraya her şeye burnunu sokan akrabalar görecek diye düğün yapmaktansa da sevgilinizle yıpranan ilişkinizi sağlamlaştırmak için şöyle güzel uzun bi balayına çıkın bence
Ailenizin bu bakis acisiyla bir sekilde evlenseniz bile cocuk muhtemelen hep ekside kalacak. Ev alsa araba alsa belki bu seferde dugunde takilacak altinlara gelecek. Neden 50 gram altin, 100 gram degil diyecekler. Yani demek isteyene hep bir yol var.Merhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
Aynılarını yasadık 4 kez istemeye geldiler 4. Kez verdi nişanlıyken düğün için uzattı ev alma şartı koydu alamadılar zorlasaydılar alırlardı imkanları vardı ayrıca altın vs istemedim aileniz istemiyorsa vardır bi bildikleri biraz daha bekleseydik ev alsalardı keske dediğim zamanlar oldu ama sonuç olarak boşanma aşamasındayız yaptıgı birikim az değil fakat yeni bir başlangıç icin en az 2 m gerekiyor bu devirde. Cok istiyorsanız babanıza direk tanısmaya geleceklerini söyleyinMerhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
Çok üzüldüm neden boşanma aşamasındasınız ?Aynılarını yasadık 4 kez istemeye geldiler 4. Kez verdi nişanlıyken düğün için uzattı ev alma şartı koydu alamadılar zorlasaydılar alırlardı imkanları vardı ayrıca altın vs istemedim aileniz istemiyorsa vardır bi bildikleri biraz daha bekleseydik ev alsalardı keske dediğim zamanlar oldu ama sonuç olarak boşanma aşamasındayız yaptıgı birikim az değil fakat yeni bir başlangıç icin en az 2 m gerekiyor bu devirde. Cok istiyorsanız babanıza direk tanısmaya geleceklerini söyleyi
Evet her şeye laf edecekler zaten dün akşam konusu açıldı ve hiç istemiyorlar maneviyat hiç yok sadece maddiyat konuştular benimle. Neyseki erkek kardeşim beni anladı destek çıktı, halledicez ben yanındayım dedi. Ama nasıl hallolur bilmiyorum çünkü erkek arkadaşım söz falan olmadan ev borcuna asla girmem diyorAilenizin bu bakis acisiyla bir sekilde evlenseniz bile cocuk muhtemelen hep ekside kalacak. Ev alsa araba alsa belki bu seferde dugunde takilacak altinlara gelecek. Neden 50 gram altin, 100 gram degil diyecekler. Yani demek isteyene hep bir yol var.
Sevgilinizin annesinin daha ilk konuşmada "hiçbi şey yapamayız, bizden bi şey beklemeyin" demek yerine "elimizden geleni yaparız" demesi daha yapıcı olurdu. Ailenizin beklentisi ise çok fazla, "gücü neye yeterse o olur, bizde kendi kızımız için elimizden geleni yaparız" demeleri gerekirdi.Merhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
yani neden girsin ki... yurtdışında anladığım kadarıyla da tek yaşıyor, tek başına başka bir yerde yaşamak zaten maddi manevi anlamda zor, sen Tr'desin o yurtdışında muhtemelen devamlı görüşemiyorsunuz da, 1500 euro kazanan birisi senin aileni mutlu etmek istedi ev borcuna girdi dyelim, bu kadar sıkıntılı bir ailen var zorla seni ayırırlarsa o adam ne yapacak... ailenin üstesinden sen gelmen lazım eşini yedirme biraz dik dur sert ol, daha şimdiden hiçbirşey yokken yüz göz etmişsin bu kadar...Evet her şeye laf edecekler zaten dün akşam konusu açıldı ve hiç istemiyorlar maneviyat hiç yok sadece maddiyat konuştular benimle. Neyseki erkek kardeşim beni anladı destek çıktı, halledicez ben yanındayım dedi. Ama nasıl hallolur bilmiyorum çünkü erkek arkadaşım söz falan olmadan ev borcuna asla girmem diyor
Böyle sert ve sıfır maneviyatlı olan ailemin üstesinden nasıl gelebilirim bilmiyorum . Sert ve dik durmaya çalışıyorum ben bize güveniyorum diyorum ama beni resmen kaçmaya zorluyorlar. Öyle bir şey yapmak hiç istemiyorum ve pişman olmaktan korkuyorum çıkmazdayımyani neden girsin ki... yurtdışında anladığım kadarıyla da tek yaşıyor, tek başına başka bir yerde yaşamak zaten maddi manevi anlamda zor, sen Tr'desin o yurtdışında muhtemelen devamlı görüşemiyorsunuz da, 1500 euro kazanan birisi senin aileni mutlu etmek istedi ev borcuna girdi dyelim, bu kadar sıkıntılı bir ailen var zorla seni ayırırlarsa o adam ne yapacak... ailenin üstesinden sen gelmen lazım eşini yedirme biraz dik dur sert ol, daha şimdiden hiçbirşey yokken yüz göz etmişsin bu kadar...