Adama ev olmadan Evlenemeyiz mi dedin de bunu soyledi? Adam hakli. Sen cok pasifsin kusura bakma. Ama adamin anasi da biz bisi yapamayiz demis cekilmis o da dogru değil. Konusuruz bakariz bilmem ne denir. Bu is olmaz boşuna zaman kaybetmeyin bence. Adamla yan yana ne kadar zaman gecirdin, ne kadar taniyorsun ayni eve girince cok değişti falan deme sonra?Evet her şeye laf edecekler zaten dün akşam konusu açıldı ve hiç istemiyorlar maneviyat hiç yok sadece maddiyat konuştular benimle. Neyseki erkek kardeşim beni anladı destek çıktı, halledicez ben yanındayım dedi. Ama nasıl hallolur bilmiyorum çünkü erkek arkadaşım söz falan olmadan ev borcuna asla girmem diyor
Anlayışlı ve sizin kararlarınıza saygı duyan bir ailenizin olması ne kadar güzel. Bizimkilere göre sadece kendi dedikleri doğru ve evet bu iş olsa bile sevgilim babamla görüşmek istemez muhtemelen ama ben de ona hak veriyorum. Nasıl rest çekebilirim bilmiyorum açıkçası çok yoruldum ama onu çok seviyorum güveniyorumSevgilinizin annesinin daha ilk konuşmada "hiçbi şey yapamayız, bizden bi şey beklemeyin" demek yerine "elimizden geleni yaparız" demesi daha yapıcı olurdu. Ailenizin beklentisi ise çok fazla, "gücü neye yeterse o olur, bizde kendi kızımız için elimizden geleni yaparız" demeleri gerekirdi.
Bu durum ilişkinizi ne kadar yıprattı, ileride evlendiğinizde sevgiliniz kin tutar mı, senin ailen şöyle yaptı diyip diyip önünüze koyar mı? Bunları bi düşünün.
Yok sevgilinizi ve ilişkinize güveniyorsanız ailenize çok sert olmamakla birlikte restinizi çekin.
Biz evlendiğimizde eşimin cebinde harçlığı bile yoktu (ailesine destek olmuş hep). Evlendikten sonra el ele verdik evimizi, arabamızı aldık çok şükür.
Ev olmadan evlenemeyiz demedim ailemin ev şartı koştuğunu ve bir türlü ikna edemediğimi söyledim sadece. Uzun zamandır birlikteyiz yanyana vakit de geçirdik gerçekten merhametli biri karakteri ne kadar iyi desem de ailemin bir kulağından giriyor diğerinden çıkıyorAdama ev olmadan Evlenemeyiz mi dedin de bunu soyledi? Adam hakli. Sen cok pasifsin kusura bakma. Ama adamin anasi da biz bisi yapamayiz demis cekilmis o da dogru değil. Konusuruz bakariz bilmem ne denir. Bu is olmaz boşuna zaman kaybetmeyin bence. Adamla yan yana ne kadar zaman gecirdin, ne kadar taniyorsun ayni eve girince cok değişti falan deme sonra?
İğrenc hareketleri hakaretleri davranışları maddi olarak bana hiç bişey yapmaması daha sayamadıgım onlarca seyyÇok üzüldüm neden boşanma aşamasındasınız ?
çok üzüldüm geçmiş olsun, evlenmeden önce çok vakit geçirmediniz sanırım hakkınızda hayırlısı olsunİğrenc hareketleri hakaretleri davranışları maddi olarak bana hiç bişey yapmaması daha sayamadıgım onlarca seyy
Ailenizin sürekli maddiyatı mevzu ettiğini sevgilinize yansıtmadan halletseymişsiniz keşke.. Yetişkin bir insan olarak ailenizin karşısına geçip bu zamana kadar rızanızı bekledim ama beni anlamadınız, biz evleneceğiz, sizden de ailem olarak yanımda olmanızı istiyorum diyebilirsiniz..Anlayışlı ve sizin kararlarınıza saygı duyan bir ailenizin olması ne kadar güzel. Bizimkilere göre sadece kendi dedikleri doğru ve evet bu iş olsa bile sevgilim babamla görüşmek istemez muhtemelen ama ben de ona hak veriyorum. Nasıl rest çekebilirim bilmiyorum açıkçası çok yoruldum ama onu çok seviyorum güveniyorum
Bu mevzu o kadar uzun sürdü ve işleri imkansızlaştırdı ki bilmemesi duymaması artık mümkün değildi, o yorgunluğumu onunla da paylaşmak durumunda kaldım ucundan bucağından ama evet haklısınız fazla yansıtmış olabilirim duygusallıklaAilenizin sürekli maddiyatı mevzu ettiğini sevgilinize yansıtmadan halletseymişsiniz keşke.. Yetişkin bir insan olarak ailenizin karşısına geçip bu zamana kadar rızanızı bekledim ama beni anlamadınız, biz evleneceğiz, sizden de ailem olarak yanımda olmanızı istiyorum diyebilirsiniz..
Bunları benim istemediğimi ve ailemle kavga ettiğim halde durumu kontrol edemeyeceğimin o da farkında o yüzden hala devam ediyoruz zaten. Ev bırakma durumları var evet ve biraz ikna oluyorlar sanırım. Kardeşim onunla tanışmak istedi ve babam da anneme, yapacak bir şey yok birlikte hem o hem ben peşinat koyup alırız o zaman kredi çekip demiş dün ama bakalımAdamın yerinde olsam kaçardım net. 29 yaşında, ailesinden desteği olmayan genç bir adam ne yapsın anlayamıyorum. Yurtdışında çalışan çocuk 500k biriktirmiş hala laf dinliyor. Annem ve baban umarım sana ev bırakıyordur. Elalemin anne babası yaşlı, görece sahipsiz oğlunu iyi eziyorsunuz ailecek. Dikkat et adam bunları yapıp evlenince ne sana ne ailene gram saygısı kalmaz.
Ailenizi yönetecek olan sizsiniz. Devam etmek istiyorsanız sürekli aralarında laf taşımayın. Böyle bir tavırla karşılaşsam bir erkek olarak asla içten bir şekilde o aileyi sevemem ve hatta bilenirim. Ailenizin ev takıntısı zaten ayrıca bir garip, babanız neden krediye girip ev alacak hiç anlamadım. Damat adayı yurtdışında yaşıyorsa Türkiye'deki evden gelen kira geliri çok bir etki yapmayacak ve hatta ödemelerde zorlanabilirsiniz.Bunları benim istemediğimi ve ailemle kavga ettiğim halde durumu kontrol edemeyeceğimin o da farkında o yüzden hala devam ediyoruz zaten. Ev bırakma durumları var evet ve biraz ikna oluyorlar sanırım. Kardeşim onunla tanışmak istedi ve babam da anneme, yapacak bir şey yok birlikte hem o hem ben peşinat koyup alırız o zaman kredi çekip demiş dün ama bakalım
Evi dükkanları malı mülkü olanı değil aşık olduğum adam ile evlendim. Sonra on yıl için kredi çektik ev aldık. Hiç pişman değilim:)) bir de biz görüştüğümüzde eşimin işi bile yoktu.Merhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
Prenses sendromu buMerhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
Yok aynı şehirdeyiz 7-8 yıllık bi sevgililik dönemimiz oldu aynı eve girince emin oldugunuz insan bile bambaska biri oluyorçok üzüldüm geçmiş olsun, evlenmeden önce çok vakit geçirmediniz sanırım hakkınızda hayırlısı olsun
Bu değil başka biri olsa da ailen ev para diyecek sanırım. Ya klasik zengin koca bulacaksın aşka bakmadan, ya da yolunu çizeceksin. Başka çare yok. Hee olur da ileri de sıkıntı yaşarsan ailen biz demiştik demek için pusuda yatıyor olacaklar. Tamamen sorumluluk alarak yol almanız, karar almanız gerek.Merhaba arkadaşlar, normalde böyle yerlere yazmak veya internette herhangi bir yerde herhangi bir şey yazmak hiç huyum değildir. Ama uzun zamandır boğuştuğum mücadeleyi artık danışmam gerektiğini düşündüm çünkü son raddede hissediyorum kendimi. Sizden tek isteğim şey; yazdıklarımı okuduktan sonra yaptığım şey size göre doğruysa niye doğru yanlışsa niye yanlış, kısaca fikir belirtmeniz.
Şimdi şöyle başlayayım özet geçerek gidicem ama uzun olabilir.
Benim 6 yıllık bir ilişkim var, 28 yaşındayım ve erkek arkadaşım ise 29 yaşında. İkimiz de okumuş ve fena olmayan seviyede kendi parasını kazanan insanlarız, beyaz yakayız.
Erkek arkadaşım refah olarak çok da iyi sayılmayan bir avrupa ülkesinde yazılımcı. Ben ise Türkiyedeyim uzaktan çalışıyorum global bir firmada.
Aileme iki yıl önce evlenme isteğimizi belirttim fakat çocukla asla tanışmak istemedi babam, para ve ev alma şartı koştu diğer türlü imkansız dedi ve annem de babamı destekledi. Babam resmen ayrılmamız için bana baskı yaptı ama biz gizli gizli sürdürdük çünkü çok iyi bir insan ve ben de parada pulda gözü olmayan biriyim. Zamanla birlikte yapabileceğimize inanan biriyim.
Şimdi aradan 2 yıl geçti o esnada ikimizde biraz biraz birikim yapmaya çalıştık, erkek arkadaşım da şu an anca bir düğün yapacak kadar biriktirebildi ve ailesi farklı şehirde yaşayan durumları iyi olmayan insanlar ve yaşlılar. Bizimkiler ise ağızlarında sürekli para ve ev lafı olan insanlar.
Annesi ile annem bir ara telefonda benim zorlamamla kısa bir konuşma yaptı 2 yıl önce. Annesi anneme ‘ biz bir şey yapamayız elimizde bir şey yok bizden bir şey beklemeyin’ minvalinde konuştu. Anneme de çok garip geldi. Bunlar kardeş sayısı olarak biraz fazlalar ve durum da kötü olunca çocuğa hiç yardım edemiyorlar, o ise kendisi biriktiriyor katılım sistemine her ay kredi borcu ödeyerek.
Fakat ben de her ay maaşımın %80i ile birikim yapıyorum işler daha hızlı çözülsün diye. Benim de sosyal hayatım bitti hep iş iş çalışıyorum ve erkek arkadaşım da aynı şekilde çok sıkışık bir durumda yaşıyor biriktirmekten dolayı. Ama her ay bana sitem ediyor şikayet ediyor böyle yaşam olmaz vs diye beni üzüp sonra konu senle alakalı değil diyip özür diliyor.
Bir gün önce konuyu biraz annemle konuştum. O da diyorki iki yılda sadece bunu mu biriktirmiş(500k). Daha bunun düğünü var evi var takısı var ev dizmesi var, bunlar nasıl olacak diyor ve hiç içine sinmiyor istemiyor. Onun rahat azimsiz biri olduğuna kanaat getirmiş, halbuki bir yandan kendi işini de kurmaya çalışıyor ama henüz maaşı dışında ek geliri yok. Evini borçsuz alacak öyle evleneceksin o zaman 5-10 yıl daha bekleyeceksin diyor ama zaten çok uzun zaman olmuş ve ilişki çok yıpranmış vaziyette yine de karakterlerimiz ve sevgimiz bizi bir arada tutuyor. Henüz babamla konuşmadım ama onun daha büyük tepki vereceğine eminim.
Şu an annem tarafından akılsız damgası yiyorum ama bu kişiyi seviyorum ve yurtdışında birlikte yaşayıp hayatımızı inşa edebileceğimize inanıyorum. Bana da ona da hiç inanmıyorlar ve ikna edemiyorum çok katılar. Sen mi çalışıp o yiyecek falan diyorlar ne ara çocuk düşünmeye fırsatın olacak krediyle eve girip ev borcu öderken falan diyorlar ama biz ille de ev olsun istemiyoruz zaten gelecekte olur diyoruz.
Erkek arkadaşım da çok yoruldu ve bana her ay şikayet ediyor sonra özür diliyor bu da beni ayriyeten üzüyor gerçekten iki arada bir derede kaldım sıkıştım kaldım ne yapacağımı bilmiyorum. Aşırı mutsuzum ama bunca çabadan sonra ve bu yaştan sonra da hiçbir şeye ne enerjim ne de hevesim yok. Lütfen bana düzgünce akıl verin. Veya babamla konuşurken nasıl bir tarzda konuşmalıyım ki sıcak baksın?
evlen gitsin o zamanBizim tarafın insanı maalesef böyle. Sizin dediğiniz şeyi yapmayı ben de çok isterim fakat bu durumda rızalarını almadan evlenmem gerekir