- Katılım
- 21 Mart 2026
- Mesajlar
- 2
- Emoji Skoru
- 2
- Puanlar
- 1
Öyle bitik haldeyim ki nasıl başlayayım neyi anlatayım inanın onu da bilemiyorum. Tek bildiğim öğrendiğim şeyleri birileriyle konuşmazsam kafayı yemek üzere olduğum. Uzun ve karışık yazacağım muhtemelen şimdiden kusuruma bakmayın. Ama ne aileme ne arkadaşlarıma ne de eşim olacak o adama söyleyebildim böyle bir durumu öğrendiğimi. Lütfen bana bir akıl verin ne yapayım..
Ben 35 eşim 40 yaşında ve yaklaşık 5 yıldır evliyiz. 2 ay sonra evlilik yıl dönümümüz olduğu için eşime bir sürpriz hazırlamaya karar verdim ve en çok gitmek istediği ülkeye bir tatil planladım. İkimizin de iş yerlerinden izinlerini ondan gizli ayarladım ve otel rezervasyonlarını, her şeyi yaptım. En son vize başvurusu için evrakları topluyordum ki bilgisayarında denk geldiğim mesajlarla hayatımın şokunu yaşadım. Eşim bayramdan birkaç gün önce akşam ablasına uğrayıp geleceğini söyledi. Ablası ile aynı site içerisinde farklı bloklarda oturuyoruz. Yeğenlerini görmek için arada iş dönüşü oraya uğrayıp eve geldiği olur. Evrakları toparlarken çıktı almam gerektiğinden, eşimin arada iş için kullandığı bilgisayarı kullandım. Daha önce de ihtiyacım olduğunda kullandığımdan şifresini bilirim ki zaten öylece bütün gün masa da duran bi bilgisayardır. İşlerimi hallettikten sonra en son düzenlediğim birkaç dosyayı da kendime yeniden atmak için whatsapp'a girdim. Eşimin hesabının orda da açık olduğunu biliyodum. Bu arada tüm ilişkimiz boyunca birbirimizin telefonlarına bir kez bile bakmamışızdır. Saklamayız birbirimizden tabiki ama öyle karıştırma huyumuz da asla olmadı. Whatsappa girer girmez en üstte ablasının sohbeti sıralandı. Ve Gunayyy91'e bayramdan sonra söyleyeceğim yazıyordu. Doğal olarak ismimi görünce merak ettim ve konuşmaya girdim. Bayramdan sonra söyleyeceği şey benden boşanmak istediği ve dava açmaya hazırlandığı olacakmış. Ablası avukat olduğundan da davayı onun açmasını rica etmiş. İnanın başımdan aşağı kaynar sular döküldü lafının doğruluğunu o an anladım. Sanki birisi gerçekten kaynar sular dökmüş gibi acıdı canım. Öyle büyük bir şok yaşadım ki size anlatamam. Çünkü evliliğimizde benim bildiğim ufacık bir sorun bile yoktu. Tanıştığımız günden bugüne kadar tek bir kere bile kavga etmedik birbirimize sesimiz yükselmedi. Anlaşamadığımız hiçbir konu olmadı. Eşim ne istediysem yaptı, beni dinledi, saydı, sevdi.Ben de aynı şekilde onu. En azından ben böyle olduğunu zannetmiştim.
Eşimle bir nevi görücü usulü tanıştırıldık. Ben mimarım o da inşaat mühendisi. Ben ve ailem, eşimin anne babasıyla karşılıklı dairelerde oturan komşulardık. O dönemde eşim ve ablası İstanbul'da yaşıyolardı. Korona döneminden önce eşimin babasına kanser teşhisi konuldu ve bir süre sonra eşim ve ablası da anne babalarına destek olmak için işlerini ve evlerini buraya taşıdılar. Ve kayınvalidemin ısrarlarıyla eşimle görüşme kararı aldık. Çok uyumlu, çok çalışkan,sessiz,düzgün bir adamdır. Aşktan ziyade mantığa, saygıya ve sevgiye dayanan bir evlilik yaptık. Ve ben bu evlilikte çok mutluydum. Ama meğerse o değilmiş çünkü zaten aşık olduğu bir kadın varmış. Ablası mesajlarda eşime kızmış,azarlamış,eninde sonunda böyle olacağını en başından ona söylediğini, bana yazık olduğunu vs. bir sürü şey yazmış. Ki normalde öyle çok yakın da değilizdir. Bana karşı hep mesafeli olmuştur. Ama eşim artık daha fazla dayanamayacağını, o kadını bir kere daha gördükten sonra ölene kadar unutamayacağını anladığını, onu gördüğü günden beri benim yüzüme bile bakamadığını söylemiş. Bahsettiği kişinin ismini gördüğümde kim olduğunu anlayamadım bile bir süre. Ama sonra tüm mesajları okuyunca çözdüm. Aralık ayında eşimin yeğeninin doğum günü vardı ama eşim o gün işten geç çıkacağından biz bir gün öncesi hediyemizi ve pastamızı alıp sürpriz yaparak evlerine gittik. İnsan olayları yaşarken gözünün önündekini fark edemiyormuş şimdi geriye dönüp düşününce anlıyorum. Ablası kapıda bizi görünce bir garipsemişti tuhaftı zaten geldiğimize pek mutlu değil gibiydi, İstanbul'dan misafiri olduğunu söyledi. Ben de misafiri var diye biz de kalabalık yapmayalım diye istemiyo bizi diye düşünmüştüm. Ama eşim bir hediye verip çıkacağız diye ısrar edince girdik içeri. Ablasının üniversiteden en yakın arkadaşı ve kardeşi gelmişler. İsmini hep duyardım ama daha önce yüz yüze hiç görmemiştim. Kayınvalidem adı geçtiğinde "hiç sevmiyorum o yobazı" diye laf edip dururdu başı türbanlı olduğundan, görümcem de hep tartışırdı kayınvalidemle bu konuda. Çok durmadık zaten 10-15 dk oturup hediyeyi verip çıktık. Ama ortamdaki gariplik görümcemin kalabalık yaptık diye bizden rahatsız oluşundan değilmiş. Meğer en yakın arkadaşının kardeşi olan kişi eşimin benimle evlenmeden önce yıllarca sevgili olduğu kişiymiş. Böyle bi ilişkiden haberim vardı. Eşim biz tanıştığımızda uzun yıllar süren ve ciddi düşündüğü bir ilişkisinin olduğunu ama aileler arasındaki görüş farklılıkları nedeniyle yapamayacaklarını anlayıp ayrıldıklarını söylemişti. Ama tabiki o kişi olduğundan haberim yoktu. Görümcem mesajda eşime konuştunuz mu hiç diye sormuş o kişiyle. Eşim, parmağımda bu yüzükle nasıl karşısına çıkayım yüzüme bile bakmadı o gün görmedin mi demiş. Abla ne olur bir an önce hallet bu meseleyi gerekirse gider kapısında yatarım affetsin beni diye demiş. Bayramdan sonra benimle bu konuyu konuşacağını, evi, arabayı(eşim bana hediye olarak almıştı) bana bırakacağını ve ne kadar istiyosam onu kabul edeceğini söylemiş. Buna göre anlaşmalı boşanmak için evrakları hazırlamasını istemiş. Görümcem de boşansa bile o kişinin eşimin yüzüne artık asla bakmayacağını vs söylemiş.
Tüm bunları öğrendikten sonra yıkıldım, rahatsızlandım. Bütün bayram hasta yattım. Ama kimseye bi şey söyleyemedim. Bu konuşmaların hepsinin fotoğraflarını çektim. O kadını sosyal medya da buldum doktormuş, oradan da çalıştığı hastaneye kadar buldum. Ama ne yapacağımı bilemiyorum. Kadının karşısına geçsem, hastaneye rezil etsem bile ne diyebilirim ki anladığım kadarıyla hiç görüşmemişler. Eşimle yüzleşmeye hala gücüm yok. Ama içimde tutmaya da gücüm yok. 5-6 ay önce eşimin kedisi öldü. Uzun yıllardır onunlaydı. Eşimi ilk kez o kadar yıkılmış gördüm, ilk kez hüngür hüngür ağladı. Meğer kediyi yavruyken o kadınla sahiplenmişler. Kadının hesabında gezerken yıllar önce, kedi yavruyken sarıldığı bir resmi paylaşıp (Bal'ımızla ilk gün) diye yazmış onu gördüm. Yıllardır sevip, büyüttüğüm o kedi bile bizim değilmiş.
Şu an öyle dibe battım ki mantıklı düşünemiyorum. Sizce ne yapmalıyım önce bi avukat tutup öyle mi yüzleşmeliyim yoksa direk eşimin karşısına çıkıp sormalı mıyım?
Ben 35 eşim 40 yaşında ve yaklaşık 5 yıldır evliyiz. 2 ay sonra evlilik yıl dönümümüz olduğu için eşime bir sürpriz hazırlamaya karar verdim ve en çok gitmek istediği ülkeye bir tatil planladım. İkimizin de iş yerlerinden izinlerini ondan gizli ayarladım ve otel rezervasyonlarını, her şeyi yaptım. En son vize başvurusu için evrakları topluyordum ki bilgisayarında denk geldiğim mesajlarla hayatımın şokunu yaşadım. Eşim bayramdan birkaç gün önce akşam ablasına uğrayıp geleceğini söyledi. Ablası ile aynı site içerisinde farklı bloklarda oturuyoruz. Yeğenlerini görmek için arada iş dönüşü oraya uğrayıp eve geldiği olur. Evrakları toparlarken çıktı almam gerektiğinden, eşimin arada iş için kullandığı bilgisayarı kullandım. Daha önce de ihtiyacım olduğunda kullandığımdan şifresini bilirim ki zaten öylece bütün gün masa da duran bi bilgisayardır. İşlerimi hallettikten sonra en son düzenlediğim birkaç dosyayı da kendime yeniden atmak için whatsapp'a girdim. Eşimin hesabının orda da açık olduğunu biliyodum. Bu arada tüm ilişkimiz boyunca birbirimizin telefonlarına bir kez bile bakmamışızdır. Saklamayız birbirimizden tabiki ama öyle karıştırma huyumuz da asla olmadı. Whatsappa girer girmez en üstte ablasının sohbeti sıralandı. Ve Gunayyy91'e bayramdan sonra söyleyeceğim yazıyordu. Doğal olarak ismimi görünce merak ettim ve konuşmaya girdim. Bayramdan sonra söyleyeceği şey benden boşanmak istediği ve dava açmaya hazırlandığı olacakmış. Ablası avukat olduğundan da davayı onun açmasını rica etmiş. İnanın başımdan aşağı kaynar sular döküldü lafının doğruluğunu o an anladım. Sanki birisi gerçekten kaynar sular dökmüş gibi acıdı canım. Öyle büyük bir şok yaşadım ki size anlatamam. Çünkü evliliğimizde benim bildiğim ufacık bir sorun bile yoktu. Tanıştığımız günden bugüne kadar tek bir kere bile kavga etmedik birbirimize sesimiz yükselmedi. Anlaşamadığımız hiçbir konu olmadı. Eşim ne istediysem yaptı, beni dinledi, saydı, sevdi.Ben de aynı şekilde onu. En azından ben böyle olduğunu zannetmiştim.
Eşimle bir nevi görücü usulü tanıştırıldık. Ben mimarım o da inşaat mühendisi. Ben ve ailem, eşimin anne babasıyla karşılıklı dairelerde oturan komşulardık. O dönemde eşim ve ablası İstanbul'da yaşıyolardı. Korona döneminden önce eşimin babasına kanser teşhisi konuldu ve bir süre sonra eşim ve ablası da anne babalarına destek olmak için işlerini ve evlerini buraya taşıdılar. Ve kayınvalidemin ısrarlarıyla eşimle görüşme kararı aldık. Çok uyumlu, çok çalışkan,sessiz,düzgün bir adamdır. Aşktan ziyade mantığa, saygıya ve sevgiye dayanan bir evlilik yaptık. Ve ben bu evlilikte çok mutluydum. Ama meğerse o değilmiş çünkü zaten aşık olduğu bir kadın varmış. Ablası mesajlarda eşime kızmış,azarlamış,eninde sonunda böyle olacağını en başından ona söylediğini, bana yazık olduğunu vs. bir sürü şey yazmış. Ki normalde öyle çok yakın da değilizdir. Bana karşı hep mesafeli olmuştur. Ama eşim artık daha fazla dayanamayacağını, o kadını bir kere daha gördükten sonra ölene kadar unutamayacağını anladığını, onu gördüğü günden beri benim yüzüme bile bakamadığını söylemiş. Bahsettiği kişinin ismini gördüğümde kim olduğunu anlayamadım bile bir süre. Ama sonra tüm mesajları okuyunca çözdüm. Aralık ayında eşimin yeğeninin doğum günü vardı ama eşim o gün işten geç çıkacağından biz bir gün öncesi hediyemizi ve pastamızı alıp sürpriz yaparak evlerine gittik. İnsan olayları yaşarken gözünün önündekini fark edemiyormuş şimdi geriye dönüp düşününce anlıyorum. Ablası kapıda bizi görünce bir garipsemişti tuhaftı zaten geldiğimize pek mutlu değil gibiydi, İstanbul'dan misafiri olduğunu söyledi. Ben de misafiri var diye biz de kalabalık yapmayalım diye istemiyo bizi diye düşünmüştüm. Ama eşim bir hediye verip çıkacağız diye ısrar edince girdik içeri. Ablasının üniversiteden en yakın arkadaşı ve kardeşi gelmişler. İsmini hep duyardım ama daha önce yüz yüze hiç görmemiştim. Kayınvalidem adı geçtiğinde "hiç sevmiyorum o yobazı" diye laf edip dururdu başı türbanlı olduğundan, görümcem de hep tartışırdı kayınvalidemle bu konuda. Çok durmadık zaten 10-15 dk oturup hediyeyi verip çıktık. Ama ortamdaki gariplik görümcemin kalabalık yaptık diye bizden rahatsız oluşundan değilmiş. Meğer en yakın arkadaşının kardeşi olan kişi eşimin benimle evlenmeden önce yıllarca sevgili olduğu kişiymiş. Böyle bi ilişkiden haberim vardı. Eşim biz tanıştığımızda uzun yıllar süren ve ciddi düşündüğü bir ilişkisinin olduğunu ama aileler arasındaki görüş farklılıkları nedeniyle yapamayacaklarını anlayıp ayrıldıklarını söylemişti. Ama tabiki o kişi olduğundan haberim yoktu. Görümcem mesajda eşime konuştunuz mu hiç diye sormuş o kişiyle. Eşim, parmağımda bu yüzükle nasıl karşısına çıkayım yüzüme bile bakmadı o gün görmedin mi demiş. Abla ne olur bir an önce hallet bu meseleyi gerekirse gider kapısında yatarım affetsin beni diye demiş. Bayramdan sonra benimle bu konuyu konuşacağını, evi, arabayı(eşim bana hediye olarak almıştı) bana bırakacağını ve ne kadar istiyosam onu kabul edeceğini söylemiş. Buna göre anlaşmalı boşanmak için evrakları hazırlamasını istemiş. Görümcem de boşansa bile o kişinin eşimin yüzüne artık asla bakmayacağını vs söylemiş.
Tüm bunları öğrendikten sonra yıkıldım, rahatsızlandım. Bütün bayram hasta yattım. Ama kimseye bi şey söyleyemedim. Bu konuşmaların hepsinin fotoğraflarını çektim. O kadını sosyal medya da buldum doktormuş, oradan da çalıştığı hastaneye kadar buldum. Ama ne yapacağımı bilemiyorum. Kadının karşısına geçsem, hastaneye rezil etsem bile ne diyebilirim ki anladığım kadarıyla hiç görüşmemişler. Eşimle yüzleşmeye hala gücüm yok. Ama içimde tutmaya da gücüm yok. 5-6 ay önce eşimin kedisi öldü. Uzun yıllardır onunlaydı. Eşimi ilk kez o kadar yıkılmış gördüm, ilk kez hüngür hüngür ağladı. Meğer kediyi yavruyken o kadınla sahiplenmişler. Kadının hesabında gezerken yıllar önce, kedi yavruyken sarıldığı bir resmi paylaşıp (Bal'ımızla ilk gün) diye yazmış onu gördüm. Yıllardır sevip, büyüttüğüm o kedi bile bizim değilmiş.
Şu an öyle dibe battım ki mantıklı düşünemiyorum. Sizce ne yapmalıyım önce bi avukat tutup öyle mi yüzleşmeliyim yoksa direk eşimin karşısına çıkıp sormalı mıyım?
