Arkadaşlar merhaba.
Direkt konuya giriş yapıyorum. Beni çok seven benim de onu sevdiğim bir sevgilim var. Sevgilim dürüst, çalışkan, çok merhametli, sınırları olan biridir. Benim için hemen hemen her şeyi yapar, yaptı da. Hayatımı güzelleştiriyor ve kolaylaştırıyor. Bana saygı duyuyor. O lise mezunu ben üniversite ama eğitimimde de bana çok destek oluyor. Ömrüm boyunca böyle birine denk gelebileceğimi gerçekten düşünmezdim. Allah’ıma şükrediyorum. İlişkimizi aileler de öğrendi. Benimkiler tanıma aşamasında onunkiler de en başından beri beni çok seviyor ve istiyorlardı. Annesiyle birkaç kez konuşmuşluğumuz var. Sevgilim de ben de evlenince sadece ikimize ait bir dünyaya sahip olmak istiyoruz. Sadece bizim kurallarımızın ve adetlerimizin olacağı. Ben namaz kılarım oruç tutarım. O da namaz kılar arada ve oruç tutar. Gerçekten elhamdülillah imanlı biridir. Benim için bu önemli çünkü ben de öyleyim. Ama ailesi yani annesi, kardeşi, kuzenleri falan pek bizim gibi değiller mesela kardeşi alkol tüketiyor (gayet tabii saygılıyım). Ve sevgilim ne kadar benim gibi olsa da ( kendisi araştırarak öğrenmiş bazı şeyleri) kendi ailemin beklentisini bu yönde karşılayamamış olmamın belki de burukluğunu yaşıyorum ve kafamda soeu işaretleri oluşuyor. Sevgilimle bu konuyu defalarca konuştuk. İstemediğim hiçbir ortamda olmayacağım diye bana söz verdi. Zaten kendisi de annesi kardeşi dışında ailesiyle görüşen biri değil. Ama nedense içten içe ailemin kendileri gibi bir aileye girmemi isteyeceklerini bildiğim için suçluluk yaşıyorum. Ve bir yandan da bunun sevgilime haksızlık olduğunu da biliyorum bana olan tutumu, benim için başkalarına sınır çizişini göz önüne alınca. Ben olmadan önce de annesine kendi hayatıyla ilgili net sınırları olan biriydi ve şimdi de kendi hayatımızı kurduğumuzda huzurumuz için aynı şeylere devam ediyor ki annesi çok karışan biri bile değil. Sevgilimle olursa nasıl yetiştireceğimize kadar konuştuk. Ama ailem konusunda neden bçyle hissediylrum bilmiyorum. Zaten ilk çocuğum. Belki de bundandır bu kadar sorumluluk hissetmem. Ama onları üzmekten korkuyorum gerçekten ileride ilişkimizde sıkıntı olur da onları üzerim diye. Ki Ben biliyorum ki bu adam hastalandığımda yanımda durur, ağladığımda bana omuz olur, benimle beraber güler, bir gün kafama eser paris’e gidelim 2 günlük derim imkanı varsa benle gelir, bele saatlerce konuşur. yanlış anlamayın ben de aileme net sınırları olan biriyim ve evlendiğimde tabii ki önceliğim kurduğum aile olacak ama iş ciddileştikçe böyle şeyler düşünmeye başladım sizce neden ve ne yapabilirim?
Direkt konuya giriş yapıyorum. Beni çok seven benim de onu sevdiğim bir sevgilim var. Sevgilim dürüst, çalışkan, çok merhametli, sınırları olan biridir. Benim için hemen hemen her şeyi yapar, yaptı da. Hayatımı güzelleştiriyor ve kolaylaştırıyor. Bana saygı duyuyor. O lise mezunu ben üniversite ama eğitimimde de bana çok destek oluyor. Ömrüm boyunca böyle birine denk gelebileceğimi gerçekten düşünmezdim. Allah’ıma şükrediyorum. İlişkimizi aileler de öğrendi. Benimkiler tanıma aşamasında onunkiler de en başından beri beni çok seviyor ve istiyorlardı. Annesiyle birkaç kez konuşmuşluğumuz var. Sevgilim de ben de evlenince sadece ikimize ait bir dünyaya sahip olmak istiyoruz. Sadece bizim kurallarımızın ve adetlerimizin olacağı. Ben namaz kılarım oruç tutarım. O da namaz kılar arada ve oruç tutar. Gerçekten elhamdülillah imanlı biridir. Benim için bu önemli çünkü ben de öyleyim. Ama ailesi yani annesi, kardeşi, kuzenleri falan pek bizim gibi değiller mesela kardeşi alkol tüketiyor (gayet tabii saygılıyım). Ve sevgilim ne kadar benim gibi olsa da ( kendisi araştırarak öğrenmiş bazı şeyleri) kendi ailemin beklentisini bu yönde karşılayamamış olmamın belki de burukluğunu yaşıyorum ve kafamda soeu işaretleri oluşuyor. Sevgilimle bu konuyu defalarca konuştuk. İstemediğim hiçbir ortamda olmayacağım diye bana söz verdi. Zaten kendisi de annesi kardeşi dışında ailesiyle görüşen biri değil. Ama nedense içten içe ailemin kendileri gibi bir aileye girmemi isteyeceklerini bildiğim için suçluluk yaşıyorum. Ve bir yandan da bunun sevgilime haksızlık olduğunu da biliyorum bana olan tutumu, benim için başkalarına sınır çizişini göz önüne alınca. Ben olmadan önce de annesine kendi hayatıyla ilgili net sınırları olan biriydi ve şimdi de kendi hayatımızı kurduğumuzda huzurumuz için aynı şeylere devam ediyor ki annesi çok karışan biri bile değil. Sevgilimle olursa nasıl yetiştireceğimize kadar konuştuk. Ama ailem konusunda neden bçyle hissediylrum bilmiyorum. Zaten ilk çocuğum. Belki de bundandır bu kadar sorumluluk hissetmem. Ama onları üzmekten korkuyorum gerçekten ileride ilişkimizde sıkıntı olur da onları üzerim diye. Ki Ben biliyorum ki bu adam hastalandığımda yanımda durur, ağladığımda bana omuz olur, benimle beraber güler, bir gün kafama eser paris’e gidelim 2 günlük derim imkanı varsa benle gelir, bele saatlerce konuşur. yanlış anlamayın ben de aileme net sınırları olan biriyim ve evlendiğimde tabii ki önceliğim kurduğum aile olacak ama iş ciddileştikçe böyle şeyler düşünmeye başladım sizce neden ve ne yapabilirim?
uzun lafın kısası konu sahibi "saygım var" cümlesi altında herkesi istediği gibi eleştirme hakkını kendinde gören, had eksikliği yaşayan birisi...
