Merhaba Hanımlar,
Bugün bana dert olan paylaşacak kimsem de olmadığı için içimi size dökmeye karar verdim.
Ben 25 yaşıma yeni girdim ama şimdiye kadar kariyer yapmaktan yani en azından çabalamaktan ilişki yapmaya hiç fırsat vermedim. Ta kii 2025'in son aylarında bir çocukla tanıştım ve şimdiye kadar konuşalı yaklaşık 5 ay oldu. Ama 4 gün önce ben ara vermek ya da onun gözünde muhtemelen bitirmek zorunda kaldım. Çünkü bu çocuk kpss'ye hazırlanıyor ve her gün günaydın iyi geceler yazsa da son 1 2 haftada ne beni merak etti ne de konuşmaya çok hevesli geliyordu. Ben de bu duruma dayanamadım ve açıkça iletişimde azaltmaya gidelim dedim onun da işine gelecek olacak ki zamanını yönetemediğini kabullenip ara vermeye tamam dedi. Tabi alakasız olarakta dostluğuna minnettarım dedi, şaşırdım ve ben de aynı şekilde diyerek yanıtladım. Rahatladığımı düşünüyordum çünkü kibarca dile getirdim ve hani yoluma bakmalıyım o sorumluluklarını yerine getirirken yazmasını beklemek bunca yıllık kendime ihanet gibi gelirdi.
Neyse, 1 hafta olacak ve yazmadı. Ben de kendimi kötü hissetmeye başladım çünkü ilk kez yaşıyorum, hoşlanıyor muydum ondan bile emin değildim. Zaten çok zor açılan birisiyim ve açılamadığımı da biliyorum. Şaştım kaldım. Keşke bu yola hiç girmese miydim dedim ya da tecrübe oldu diyorum. Kendimi kötü hissediyorum, ne zaman yolunda gitse bitiren ben oluyorum ama bitirmezsem de sağlıklı olmayacak.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Benimle dertleşseniz bile yeter. İşlerime bakmak istiyorum hayatıma odaklanmak ama dönüp dolaşım bu konuya dönüyorum. Acaba iyi birisimiydi de ben onu kaybettim ya da neden o o kadar kolay pes etti. Açıkçası 5 ayda da ikimizde ilişki nereye gidiyor diye konuşmadık onun ilişki geçmişi vardı benim ise yok ondan beklerdim ama çıt yok. Onunda yaşı 26 :/ Ona aşık olduğumdan değil bu kadar düşünmem ilişki yapamayacağıma inanmaya başladım ve istemiyorken bu durumu yaşamak beni yordu. Ağlayamıyorum bile.
Bugün bana dert olan paylaşacak kimsem de olmadığı için içimi size dökmeye karar verdim.
Ben 25 yaşıma yeni girdim ama şimdiye kadar kariyer yapmaktan yani en azından çabalamaktan ilişki yapmaya hiç fırsat vermedim. Ta kii 2025'in son aylarında bir çocukla tanıştım ve şimdiye kadar konuşalı yaklaşık 5 ay oldu. Ama 4 gün önce ben ara vermek ya da onun gözünde muhtemelen bitirmek zorunda kaldım. Çünkü bu çocuk kpss'ye hazırlanıyor ve her gün günaydın iyi geceler yazsa da son 1 2 haftada ne beni merak etti ne de konuşmaya çok hevesli geliyordu. Ben de bu duruma dayanamadım ve açıkça iletişimde azaltmaya gidelim dedim onun da işine gelecek olacak ki zamanını yönetemediğini kabullenip ara vermeye tamam dedi. Tabi alakasız olarakta dostluğuna minnettarım dedi, şaşırdım ve ben de aynı şekilde diyerek yanıtladım. Rahatladığımı düşünüyordum çünkü kibarca dile getirdim ve hani yoluma bakmalıyım o sorumluluklarını yerine getirirken yazmasını beklemek bunca yıllık kendime ihanet gibi gelirdi.
Neyse, 1 hafta olacak ve yazmadı. Ben de kendimi kötü hissetmeye başladım çünkü ilk kez yaşıyorum, hoşlanıyor muydum ondan bile emin değildim. Zaten çok zor açılan birisiyim ve açılamadığımı da biliyorum. Şaştım kaldım. Keşke bu yola hiç girmese miydim dedim ya da tecrübe oldu diyorum. Kendimi kötü hissediyorum, ne zaman yolunda gitse bitiren ben oluyorum ama bitirmezsem de sağlıklı olmayacak.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkür ederim. Benimle dertleşseniz bile yeter. İşlerime bakmak istiyorum hayatıma odaklanmak ama dönüp dolaşım bu konuya dönüyorum. Acaba iyi birisimiydi de ben onu kaybettim ya da neden o o kadar kolay pes etti. Açıkçası 5 ayda da ikimizde ilişki nereye gidiyor diye konuşmadık onun ilişki geçmişi vardı benim ise yok ondan beklerdim ama çıt yok. Onunda yaşı 26 :/ Ona aşık olduğumdan değil bu kadar düşünmem ilişki yapamayacağıma inanmaya başladım ve istemiyorken bu durumu yaşamak beni yordu. Ağlayamıyorum bile.
o hemşireydim, bu konuda haklısın abla hani erkeklerde biraz daha iş hayatına atılma var. Ben iş arıyorum valla bir de mühendisim :/
