Ne yazayım bilemedim. Sanırım sayfalarca yazabilirim bu konuya ama yorgunum.
Benim 10 sene önceki halime benziyor. Kopuk bi aile, aynı sofraya bile oturmaktan aciz her biri ayrı dünyalarda insanlar.. Komşu evlere bakıp bakıp iç geçirip ağlamalar.
Bu düşüncelerin derin yaralar açmasını önlemek için bi şeyler yapmalısınız. Yoksa benim gibi gidip "yanlış" evlilikler yapabilirsiniz. Terapi desteği, içe dönüp kendinle bağ kurma, meditasyon vs.. Hayat sorunlu ailelerimizden ibaret değil. Dışarda koca bi dünya ve gürül gürül bi hayat var. Ben geç fark ettim. Oturup sürekli yaralarımızla bakışamayız. Ve bu dünyada yarası olmayan yok. Onunla yaşamayı öğrenmeliyiz.